การทำความดีและความภาคภูมิใจ : หน้า 165/202

มากแก่บริษัทผู้ประชุมกัน การทำความดีเพื่อชนะตนเอง หรือเพื่อชนะ ความตระหนี่ที่มีโทษต่อตนเองนับว่าทำได้ยาก แต่การ ทำความดีเพื่อชนะใจคนอื่นอันเป็นวิสัยของพระโพธิสัตว์ ทั้งหลาย โดยมีพื้นฐานคือต้องชนะใจตนเองให้ได้ก่อนแล้ว จึงลงมือทำได้ เหมือนปเสนทิโกศลราชา นับว่าทำยากยิ่ง กว่า เป็นเพราะต้องผ่านปราการที่แน่นหนาด้วยความ ตระหนี่ของตัวเองและคนอื่น ซึ่งหากทำได้จะทำให้คนอื่น กล้าทําดามด้วย นายกาฬะถึงแม้จะเป็นถึงอำมาตย์คนสนิทของ พระราชาแต่ความคิดกลับห่างไกลกันลิบสับ ซึ่งเป็นปกติ ของหมู่ชนว่า ย่อมจะมีทั้งบัณฑิตและคนพาล สำหรับการ ทำความดี หากรู้ว่าเป็นความดีที่ทำไปแล้วไม่ร้อนเขาและ ร้อนเรา ถึงแม้จะมีคนเป็นร้อยๆ คนไม่เห็นด้วยก็ต้องเอา ความดีเป็นที่ตั้ง อย่างเช่นอสทิสทาน ถ้าไม่ดีจริง ไม่เกิด ประโยชน์จริง เหตุใดสุดยอดแห่งมหาบัณฑิตของโลกคือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่ทรงรับนิมนต์ไม่ทรง ห้ามแต่ถึงกับตรัสชมว่า เป็นทานที่ยากจะหาใครทำได้ ในวัยต้นของชีวิต เราจะภาคภูมิใจในคะแนน เรียนในการสอบเลื่อนชั้น ในวัยกลางจะภาคภูมิใจใน ความมั่นคงของการงานที่ทำ หรือความสุขจากการมี ครอบครัวที่อบอุ่น พอถึงวัยบั้นปลาย จะภาคภูมิใจใน ความสำเร็จของลูกหลาน ซึ่งแน่นอนว่าความสำเร็จคือ ความภาคภูมิใจของชีวิต แต่ความภาคภูมิใจเหล่านี้หาได้ สร้างความมั่นใจแก่ชีวิตในโลกนี้และโลกหน้าอย่างแน่นอนไม่ ดังจะเห็นว่ามันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ยกเว้นความ ภาคภูมิใจที่เกิดจากการสร้างความดี แม้เวลาจะเปลี่ยน ไปมันก็ไม่เปลี่ยนแปลง การสร้างมหาทานของปเสนที โกศลราชา แม้พระองค์จะจากไปแล้ว แต่คุณงามความดี ก็ยังสร้างความภาคภูมิใจให้พระองค์ต่อในสัมปรายภพ สำหรับพวกเราก็เหมือนกัน วันอาทิตย์ที่ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ วันสุดท้ายที่ร่างของคุณยาย อาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ยังอยู่กับเรา และวันแรกแห่งพระพุทธศาสนาที่มีการประชุมพระภิกษุจาก ๓๐,000กว่าวัด บนผืนแผ่นดินไทย ซึ่งเป็นวันแห่งมหา กตัญญูที่พวกเราได้ตอบแทนพระคุณของคุณยายอาจารย์ ๓ แม้จะเป็นเพียงการตอบแทนพระคุณเพียงน้อยนิดเมื่อ เทียบกับพระคุณที่ท่านมีต่อพวกเราก็ตาม โดยพวกเราได้ สร้างมหาทานอันนับว่าเป็นมหาสังฆทาน ในยุคปัจจุบัน เลยทีเดียว มหาทานในวันนั้นยิ่งใหญ่ได้เพราะความ สามัคคีอันเกิดจากพลังแห่งความกตัญญูที่เรามีต่อคุณยาย อาจารย์ ในวันนั้นพวกเรารู้ตัวดีว่า เราไม่ได้ทำแข่งกับใคร แต่ทำแข่งกับตัวเอง แข่งกับเวลาและกำลังใจ แล้วก็ สามารถเอาชนะตนเองได้ ยิ่งกว่านั้นยังสามารถ เอาชนะความตระหนี่ของคนอื่นได้อีก ด้วยการชานมา ทำบุญเพื่อเก็บเป็นเสบียงข้ามชาติ การทำแข่งกับเวลา และกำลังใจก็คือ ประมาณ ๓๐,๐๐๐ กว่าวัด ทั้งแผ่นดิน และหลายวัดจากต่างประเทศที่มีพระพุทธศาสนาไม่ว่า นิกายใด เราจะใช้เวลานานลักแค่ไหนหรือจะมีกำลังใจลัก เพียงใดจึงจะทำทานได้ครบ แต่พวกเราก็ทำได้แล้วเพียง แค่วันเดียว นับว่าเป็นความชาญฉลาดของพวกเราที่มี ปัญญาไตร่ตรองในสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านได้เปิดโอกาสให้เราได้ทำ และนับว่าเป็นสุดยอดแห่ง ความภาคภูมิใจที่ยอดสุดแห่งยุคปัจจุบัน นอกจากการสร้างบารมีดังกล่าวแล้ว วันนั้นคือ วันแรกแห่งพระพุทธศาสนาบนผืนแผ่นดินไทย ที่เกิดขึ้น ได้เพราะความเมตตาของพระมหาเถรานุเถระพุกรูปที่มา เป็นเกียรติและเป็นเนื้อนาบุญ เพื่อสลายร่างของคุณยาย อาจารย์ ผนวกกับใจที่ตรงกันคือเป็นการสร้างความ สามัคคีของพุทธบริษัท อันเป็นการสร้างความมั่นคงแก่ พระศาสนา สมดังพุทธดำรัสที่ว่า “ความพร้อมเพรียงของ หมู่ ทำให้เกิดสุข” และถึงแม้จะเป็นความพร้อมเพรียงที่ เกิดขึ้นเพียงแค่หนึ่งวัน แต่พลังแห่งความสามัคคีที่ ยิ่งใหญ่ซึ่งยากจะเกิดขึ้น ระหว่างช้างเท้าหน้าคือพระภิกษุ และช้างเท้าหลังคือสาธุชน ย่อมจะสร้างความร่มเย็นให้ เกิดขึ้นแก่โลกนับพันปีทีเดียว กัลยา 11 มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ๖๕