การปล่อยวางและความสุข วารสารกัลยาณมิตร ปี 2545 ฉบับที่ 3 หน้า 172
หน้าที่ 172 / 202

สรุปเนื้อหา

ารเอาใจไปไว้นอกตัว คิดถึงคน สัตว์ สิ่งของทั้งหลาย ไม่ต่างอะไรกับทศกัณฐ์ที่ถอดดวงใจไป เก็บไว้ที่อื่น ซ่อนไว้ไกลตัว ดูเหมือนปลอดภัยแต่ต้องคอย หวาดระแวงกลัวศัตรูทำลายที่ไว้ดวงใจ คนที่วิตกกังวลกับ เรื่องสิ่งแวดล้อมรอบตัว เรื่องที่ตนไม่สามารถบังคับ บัญชาได้ก็เช่นกัน ย่อมหวาดระแวง หวั่นไหวกับคำนินทา ว่าร้ายต่างๆ นานา จนใจเป็นทุกข์ ถ้ารู้จักปล่อยวางเสีย บ้าง ความทุกข์จะน้อยลงและมีความสุขเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย ....เหมือนคนที่แบกของเยอะแยะไปหมดทั้งแขน ซ้ายขวา บนบ่า ไหล่ทั้งสอง หรือทูนไว้บนศีรษะ ถ้าวาง ลงบ้างก็หนักน้อยลง วางลงอีกข้างรู้สึกเบาขึ้นเยอะ ที่อยู่ บนศีรษะเอาลงมาอีกคราวนี้เบาสบายเลย ยิ้มได้ ขนาด สิ่งของยังสร้างความลำบากให้แก่ผู้แบกหาม ความทุกข์ ใจก็ไม่ต่างกับการแบกของเท่าไรนัก ดูเหมือนจะทุกข์ ห

หัวข้อประเด็น

- การปล่อยวางและความสุข

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ปกิณกะ โซโกะ จิดบรรจง เกาะก็ติด... แกะก็หลุด IIII AA ารเอาใจไปไว้นอกตัว คิดถึงคน สัตว์ สิ่งของทั้งหลาย ไม่ต่างอะไรกับทศกัณฐ์ที่ถอดดวงใจไป เก็บไว้ที่อื่น ซ่อนไว้ไกลตัว ดูเหมือนปลอดภัยแต่ต้องคอย หวาดระแวงกลัวศัตรูทำลายที่ไว้ดวงใจ คนที่วิตกกังวลกับ เรื่องสิ่งแวดล้อมรอบตัว เรื่องที่ตนไม่สามารถบังคับ บัญชาได้ก็เช่นกัน ย่อมหวาดระแวง หวั่นไหวกับคำนินทา ว่าร้ายต่างๆ นานา จนใจเป็นทุกข์ ถ้ารู้จักปล่อยวางเสีย บ้าง ความทุกข์จะน้อยลงและมีความสุขเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย ....เหมือนคนที่แบกของเยอะแยะไปหมดทั้งแขน ซ้ายขวา บนบ่า ไหล่ทั้งสอง หรือทูนไว้บนศีรษะ ถ้าวาง ลงบ้างก็หนักน้อยลง วางลงอีกข้างรู้สึกเบาขึ้นเยอะ ที่อยู่ บนศีรษะเอาลงมาอีกคราวนี้เบาสบายเลย ยิ้มได้ ขนาด สิ่งของยังสร้างความลำบากให้แก่ผู้แบกหาม ความทุกข์ ใจก็ไม่ต่างกับการแบกของเท่าไรนัก ดูเหมือนจะทุกข์ หนักยิ่งกว่าเสียอีก .....“ถือของหนักบ่า ถือสาหนักใจ” มนุษย์เป็นสัตว์ สังคมมีความจำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน บาง ครั้งอาจมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา ถ้าเรา เป็นคนที่ไม่ถือสาใครทำให้ใจเบาขึ้นเยอะ เพราะคนเรายัง ไม่หมดกิเลสย่อมผิดพลาดกันได้ บางทีเราเคยทำเรื่องนั้น มาแล้วเหมือนกัน เรายังอภัยให้ตัวเองได้ แต่ทำไมเวลาผู้ อื่นทำผิดเรื่องเดียวกันกับเราบ้าง เรากลับโกรธทนไม่ได้ “อย่าถือสาใครให้มากนักเลย ความคิดว่าเรา แน่แล้ว เก่งแล้ว แตะไม่ได้ ตักเตือน ไม่ได้ รู้สึกเสียศักดิ์ ศรี เจ้าความคิดเหล่านี้ไม่ได้ช่วยพัฒนาตนเองเลย ไม่มี ใครอยากคบด้วย ถ้าต้องคลุกคลีเพราะความจำเป็นเท่านั้น ให้รู้สึกกะอักกะอ่วนใจ กลายเป็นบุคคลที่ไม่มีใครอยาก เข้าใกล้ ในที่สุดนึกน้อยใจตัวเองว่าไม่มีเพื่อน แค่ทิฏฐิหนาๆ ของเรานี่เอง มันสร้างความไม่สบายใจ ความทุกข์ใจให้ กับเราและผู้อื่นมากมาย การปล่อยวางลงทำให้สบายใจขึ้นเยอะ ส่วน เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น อย่าวิตกกังวลไปล่วงหน้าเลยครับ ขาดทุนเปล่าๆ นึกเสียว่า “อะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิด” ทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตลองมาบันเป็นลูกกลมๆ ใสๆ คิดเสียว่า “มันผ่านเข้ามาได้ เดี๋ยวมันก็ผ่านออกไปได้เช่น กัน” ทำใจให้สบายๆ ตั้งสติให้ดีในไม่ช้าจะสามารถแก้ ปัญหาได้ เพราะ “ปัญหามีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ่ม อย่าลืมนะครับว่า ใจมีอานุภาพมาก คิด อย่างไรได้อย่างนั้น คิดดี ได้ดี คิดร้าย ได้ร้าย ใครกำลัง ทุกข์ใจมาลองถามตัวเองดูนะครับว่า ทุกข์กินเปล่าหรือไม่ ประเภทคิดไปเองนะ และถ้าเรื่องไหนที่เราไม่สามารถไป จัดการหรือบังคับบัญชาได้จริงๆ ควรปล่อยวางซะ อย่า ให้มันมากัดกร่อนใจเราเลย ขอทิ้งท้ายด้วยคำเตือนใจที่ว่า “เกาะก็ติด แกะก็หลุด” ครับ....ขอให้ทุกคนสุขใจนะครับ กัลยาณมิตร ๑๗๒ มนาคม พ.ศ. ๒๕๕
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More