การสร้างมิตรภาพ : หน้า 171/202

ปกิณกะ ภาดล หาญสุดใจ ให้ผูกใจมิตร รุ่นน้องมาปรึกษาเรื่องการคบเพื่อน เพราะ เพิ่งเข้าเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง เทอมแรกกำลังปรับตัว ให้เช้ากับระบบการเรียนใหม่ๆ จึงไม่ได้สนใจใคร มา เทอมที่สอง สอง การเรียนเริ่มเช้าที่เข้าทางบ้างแล้วในระดับหนึ่ง ก็บังเอิญได้เจอเพื่อนนักศึกษาด้วยกันที่มีตารางเรียน คล้ายกันจึงเจอกันบ่อยและสนิทกันเร็ว เนื่องจากเป็น เพื่อนหญิงด้วยกัน คุยกันได้หลายเรื่อง รุ่นน้องคนนี้รู้สึก ประทับใจเพื่อนคนนั้นมาก เรื่องราวก็ไม่น่าจะมีปัญหา อะไร แต่เธอกลับกังวลใจ เรื่องที่รุ่นน้องคนนี้กังวลคือ เธอ เป็นคนเจ้าอารมณ์และขี้ใจน้อยด้วยว่า เป็นลูก คนเล็ก คุณพ่อตามใจตั้งแต่เด็กเจ้าตัวก็รู้ แต่ แก้ไขนิสัย ๒ เรื่องนี้ยังไม่ได้ เคยแนะนำ ให้มานั่งสมาธิ แต่รุ่นน้องคนนี้ไม่เอา เห็นว่า เป็นเรื่องของคนแก่ และ ไกลตัว แม้อธิบายอย่างไร เธอก็ไม่ฟังเป็น เพราะความเชื่อ ที่ฝังหัวมาอย่างไรไม่ทราบได้เป็นอันว่า เธอไม่คิดว่า สมาธิจะมาช่วยให้เธอหายใจร้อนและขี้ใจน้อยได้ อาการกังวลของรุ่นน้อง คือ ด้วยนิสัย เจ้าอารมณ์และช่างใจน้อยนี้แหละ ทำให้เธอตัดญาติ ขาดมิตรกับเพื่อนสนิทสมัยเรียนชั้นมัธยมต้นและ มัธยมปลายมาแล้วหลายคน ด้วยความที่เป็นคน เรียนเก่ง เธอจึงไม่ใส่ใจเอาเวลาไปทุ่มกับการเรียน มากกว่า...แต่เมื่อมาเรียนในระดับมหาวิทยาลัย เธอ เห็นด้วยกับคำที่ว่า “การเรียนไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต” การ มีปฏิสัมพันธ์กับคน สังคมเป็นสิ่งสำคัญ อย่างน้อยที่สุด เรียนจบไปแล้ว เมื่อทำงานต้องติดต่อกับผู้คนมากหน้า หลายตา การรู้จักคนมากๆ ไว้เป็นการดีอย่างแน่นอน ... เมื่อเธอมีเพื่อนใหม่ที่ท่าทางน่าประทับใจ จึง ไม่อยากเสี่ยงต่อนิสัยไม่ดีของตนเองอีก เพราะรู้สึกอยาก เป็นผู้ใหญ่เหมือนคนอื่นเขาสักที เมื่อคิดมากจึงกลายเป็น ความกังวลใจไป เมื่อเจอปัญหานี้เข้า จึงนึกถึงคำของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าได้ว่า ธรรมที่เป็นเครื่องผูกใจมิตรไว้ได้นั้น หนีไม่ฟัน สังคหวัตถุ ๔ คือ ทาน ปิยวาจา อัตถจริยา สมานัดตตา สรุปง่าย คือ ทำตัวเป็นผู้ให้ตลอดทั้งให้ วัตถุสิ่งของ ให้คำพูดดีๆ ให้กำลังกายช่วยเหลือการงาน และให้ความเสมอต้นเสมอปลาย เป็นกันเอง แม้มี ... ฐานะหรือหน้าที่การงานที่สูงขึ้นก็ไม่ถือตัว....เพราะ “ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก” แต่มีเงื่อนไขนิดเดียวต้องไม่ เดือนร้อนทั้งเราและเขาเป็นใช้ได้ รุ่นน้องฟังแล้วทำท่าทางเข้าใจบ้าง เพื่อเสริมความมั่นใจ เลยยกตัวอย่างว่า ก็ที่ เธอมาปรึกษาอยู่บ่อยๆ เพราะฉันก็ใช้ “หลักให้” มาตลอด นี่แหละ...เธอจึงกลับไปพร้อมกับความมั่นใจขึ้นว่า คราวนี้คงดำรงมิตรภาพกับคนอื่นได้ยาวนานกว่าที่เคย ผ่านมาเป็นแน่...เห็นแล้วให้ดีใจที่ตนเองได้ให้ค่า ปรึกษาที่ (คิดว่า) ดีกับคนอื่นเช่นกัน สัตยาณมิตร มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ส