ความกลัวและการเผชิญหน้า : หน้า 69/202

ธรรมะในโลกปัจจุบัน รัดตัญญู มีเพื่อนคนหนึ่งกลัวแมลงสาบ เหมือนกลัวเสือโคร่ง อีกคนหนึ่งกลัว หนอนเหมือนกลัวงูเห่า อีกคนหนึ่ง ตัวเบ้อเร่อแต่เธอกลัวจิ้งจกเหมือน กลัวจระเข้ ว้าย!... กลัวอะไร...กลัวแล้วดี ถา█22ว่ากลัวมาตั้งแต่เมื่อไร เธอเล่าให้ฟังว่า ตอนเด็กๆ นั่งอยู่บนโซฟาที่มีล้อเลื่อน คราวหนึ่ง นั่งขยับโซฟาอยู่ เห็นหางจิ้งจกขาดออกมาดิ้นอยู่ที่พื้น รู้สึกขยะแขยง ภาพหางจิ้งจกจึงฝังใจ พ่อกับพี่ๆ ในบ้านรู้ วันต่อมาแกล้งล้อเล่นกับเธอ ว่าจิ้งจกวิ่งมาหา ทำให้เธอตกใจกลัว พอโดนหลอกบ่อยๆ จึงกลัวจิ้งจก จนเป็นนิสัย แม้ขณะนี้เข้าสู่วัยกลางคนแล้วแค่จิ้งจกเข้ามาในห้องนอน เธอก็หลับไม่เป็นสุข อุตส่าห์ลงทุนไปหาการบูรก้อนมาวางไว้เต็มห้องนอน หวังจะไล่จิ้งจกที่แอบเข้าไปอยู่หลังตู้เสื้อผ้า ปรากฏว่า เธอทนไม่ไหว เพราะแสบตา พาลังขารตัวเองหนีออกไปนอนที่โซฟาห้องรับแขก ปล่อย ให้จิ้งจกใช้ห้องนอนตามสบาย เลยไม่รู้ว่าคนกับจิ้งจกใครฉลาดกว่ากัน จึงเล่าให้เธอฟังว่า ถ้ามีไดโนเสาร์ตัวโตเท่าตึก แต่พอมาเจอคน ตัวจิ๋วก็วิ่งหนีหางจุกกัน จะรู้สึกอย่างไรกับไดโนเสาร์ขี้ขลาด ถ้าช้างวิ่งหนี หมูจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ได้คิดขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังกลัวอยู่ ในสมัยพุทธกาล มีภิกษุรูปหนึ่งเป็นผู้กลัวตายยิ่งนัก แค่ได้ยิน เสียงลมพัดแรงๆ เสียงนกหรือเสียงสัตว์ เสียงกิ่งไม้แห้งหักตกลงมาก็ สะดุ้งกลัวร้องเสียงลั่นวิ่งหนี ความกลัวของภิกษุนี้เลื่องลือไปในหมู่ภิกษุ ทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทราบจึงระลึกชาติของภิกษุรูปนี้ แล้ว ตรัสว่า มิใช่แต่เพียงในบัดนี้เท่านั้น ที่ภิกษุนี้เป็นผู้กลัวตายแม้ในกาลก่อน เธอก็เป็นผู้กลัวตายเหมือนกัน แล้วทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสเล่าว่า กัลยาณมิตร มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕ ๖๕