เกมทำลายมิตรภาพ : หน้า 173/202

ปกิณกะ ภัทรา ประภาสชล เกมทำลายมิตรภาพ เมื่อคราวที่พี่ๆ น้องๆ กลับมาเยี่ยมบ้าน พร้อมหน้าหลังจากสังสรรค์ถามสารทุกข์สุกดิบกันเรียบร้อย อิ่มหนำสำราญดีแล้ว พี่ชายตัวดี ชวนเล่นเกมซิกสมอง เล่นไฟ! พี่น้องร่วมวงเข้ามาด้วยคิดว่าเล่นกันสนุกๆ เกมละ ๑ บาทต่อคน พี่น้องหลายคนลงเงินกองกลางกันก็ได้ หลายบาทอยู ...การเล่นไพ่แบบนี้มีกติกาอยู่ว่า ถ้าต้องการ เงินจากกองกลางจำนวนเท่าใดก็ให้บอกมาเช่น ๕ บาท แล้วก็เปิดไพ่จากกอง ๑ ใบ ถ้าไพ่ในมือผู้เล่นมีแต้มมากกว่า ก็จะได้เงินจากกองกลางไป 4 บาท แต่ถ้าไพ่ในมือมีแต้ม น้อยกว่า ผู้เล่นก็ต้องเดิมเงินลงในกองกลาง ๔ บาทด้วย .....ตอนแรกก็สนุกสนานกันดี บางคนได้ บางคน เสีย แต่ก็คนละบาทสองบาท ไม่มีใครว่าอะไร พอเล่นกัน นานเข้า เงินกองกลางก็เริ่มมากขึ้นจากหลายสิบก็กลาย เป็นหลายร้อย ....ความสนุกสนานฉันพี่ฉันน้องเริ่ม ลดลง กลายเป็นความเอาจริงเอาจัง เสียงหัวเราะเริ่มจางไป ความเงียบ จากใจที่ลุ้นระทึกเข้ามาแทนที่ สลับกับเสียงเฮของคนได้ และเสียงสบถของคนเสีย “ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ ไม่เลิกรา” ดิฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่งานเลี้ยงครั้งนั้น เป็นความประทับใจที่ ไม่มีวันเลิกรา แม้ เวลาผ่านมานับสิบปี แล้วก็ตาม ...พี่ชายเจ้า ของไอเดียซิกสมองด้วย การเล่นไพ่ ประกาศ J เสียงดังว่า เขาต้องการเงินกองกลางทั้งหมด หลังจากที่ นับกันแล้วเป็นเงิน ๗๔๒ บาท หมายความว่าถ้าไพ่ในมือ เขามีแต้มมากกว่าไพ่กองกลางที่เปิด เขาจะได้เงินจำนวน นั้นไป เกมก็จบ ถ้าเรื่องราวจบอย่างนี้ก็คงดี หลังจากเลิก เล่น เราพี่น้องคงออกไปกินบะหมี่หมูแดงหน้าปากซอย กันคนละชาม โดยพี่ชายเป็นเจ้ามือ ความสุขในหมู่พี่น้อง ก็ดำเนินต่อไป แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น ไพ่ในมือเขามี แต้มน้อยกว่าไพ่ที่เปิดขึ้น หมายความว่าเขาต้องเอาเงิน เดิมลงไปในกองกลางอีก ๗๐๐ กว่าบาท ท่ามกลางเสียง ฮือฮาเพราะผิดคาด ....พี่ชายคว้าเงินกองกลางเฉพาะที่เป็นธนบัตร แล้วยืนขึ้นประกาศเสียงดังอย่างฉุนเฉียวว่า “ เลิกโว้ย ไม่ เล่นแล้ว” ทำท่าจะเดินออกไป พี่สาวที่นั้งกัดไปคว้าชาย เสื้อเขาไว้ มีการฉุดกระชาก ผลักไสกันอยู่ ปากร้องว่า “อย่างนี้โกงนี่หว่า” ก่อนที่เหตุการณ์จะ KA รุนแรง เสียงแม่ตะโกนจาก ข้างบนบ้านว่า “เอะอะอะไร กัน เลิกได้แล้ว แยกย้ายกัน ไปนอน” สิ้นเสียงกรรมการ วงไพ่ที่กำลังวางมวยกัน ก็แตก วงไป ....แต่ใช่ว่าวงไฟแตกอย่างเดียว มิตรภาพระหว่างพี่น้องก็แตก สลายไปด้วยเช่นกัน คืนนั้นดิฉัน ได้ยินเสียงพี่สาวร้องไห้ด้วยความ แค้นใจ เธอสะกดกลั้นไว้ด้วยไม่อยากให้แม่รู้ นับ จากวันนั้นมาระหว่างพี่ชายกับพี่สาวคู่นี้ไม่พูดกันอยู่หลายปี ......มาถึงวันนี้ ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเรา อยากให้เปิด บ่อนในบ้าน!!!! กั^ยาณมิตร มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕ ๑๗๓