ความภาคภูมิใจของทายาท : หน้า 156/202

เองก็ยังหาไม่เจอ สงสัยว่าทายาทของผมอาจจะอยู่ใ ยในแถว ตอนท้ายๆ ก็เป็นได้ แต่ผมมั่นใจว่าถึงยังไงลูกหลานเหลน โหลนของผมก็คงจะต้องมีมาบ้างอย่างแน่นอน เพราะนี่เป็น สั่งที่น่าภาคภูมิใจที่ได้มาปรากฏตัวในฐานะแห่งทายาท ของผู้สถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ ดูจากดวงหน้าและ ท่าทางของทายาทเหล่านี้ก็รู้ว่าเขามีความสุข มีความปีติ เบิกบานเป็นอย่างยิ่งถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา พวกเขาอัญเชิญสัญลักษณ์ของการสถาปนามหา ธรรมกายเจดีย์มาด้วยความภาคภูมิใจและด้วยอาการอัน เอาไว้ในครอบครองก็ย่อมได้รับการเคารพยกย่องของ ผู้คนทั้งแผ่นดิน ในบรรดาเด็กสาวที่ถือป้ายชื่อสกุลน่าหน้ากลุ่ม วงศาคณาญาติของตนนั้นผมออกจะสะดุดตากับเด็กสาวที่ ถือป้ายสกุลฤดีพิพัฒนพงศ์มากกว่าใครๆ เพราะดูช่าง ละม้ายคล้ายใบหน้าของคุณแม่นวรัตน์ ฤดีพิพัฒนพงศ์ ที่ ผมรู้จักเหลือเกิน คือเป็นใบหน้าที่เบิกบานในบุญ ใครได้ พบเห็นแล้วพลอยเบิกบานไปด้วย ไม่น่าเชื่อเลยว่าใบหน้า ทะนุถนอมนิ่งราวกับสิ่งเหล่านี้มีค่าสุดประมาณทำให้หวน นึกถึงถ้อยคำของพระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธ หลวงพ่อธัมมชโยที่เคยสั่งไว้ว่า “ขอให้เก็บรักษาของขวัญ เหล่านี้ไว้ให้ดี เพราะนี่คือของศักดิ์สิทธิซึ่งในวันข้างหน้า จะมีค่าเกินควรเกินคาด" ผมพยายามเจาะใจเข้าไปถามบรรดาทายาทของ ผู้สถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ด้วยความอยากรู้ว่าของ ขวัญต่าง ๆ เหล่านี้มีคุณค่าขนาดไหนในสมัยของพวกเขา ก็ได้รับคำตอบว่าอะไรก็ตามที่เป็นของที่ระลึกเกี่ยวเนื่อง กับการสถาปนามหาธรรมกายเจดีย์แล้วละก้อ ถือว่าเป็น สิ่งที่หาค่ามิได้ ไม่รู้ว่าจะตีราคาได้อย่างไร ต่อให้ใครขน เอาเพชรทองมากองตรงหน้าสูงท่วมหัวเพื่อขอแลกกับ ของขวัญแม้กระทั่งกังเบือนคราบปูนวันเทฐานรากมหา ธรรมกายเจดีย์สักใบก็ยังไม่มีใครยอมแลกด้วย ป่วยการ ใยจะไปพูดถึงพระมหาสิริราชธาตุหรือพระมหาจินดามณี เสียให้ยาก อิ่มบุญเหมือนบัวบานแบบนี้จะสืบทอดมาได้ยาวนานถึง พันปีเลยทีเดียว ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าเบื้องหลังกลุ่มคนที่คุกเข่า เอาศีรษะโขกพื้นอยู่นั้นยังมีผู้คนอีกพวกหนึ่งซึ่งยืนเข้า แถวประนมมืออนุโมทนาต่อผู้คนในขบวนทายาทของผู้ สถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ที่เดินผ่านมาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้จึงเห็นแต่น้ำตาของ ผู้คนมากมายเพียงแต่เป็นน้ำตาที่มีความหมายแตกต่างกัน แน่นอน หยาดน้ำตาของทายาทผู้สถาปนามหา ธรรมกายเจดีย์นั้นย่อมหมายถึงน้ำตาแห่งความปีติ และ หยาดน้ำตาของบรรดาทายาทผู้เคยจาบจ้วงล่วงเกินต่อ พระรัตนตรัยและมหาธรรมกายเจดีย์ย่อมเป็นน้ำตาแห่ง ความเสียใจ ส่วนหยาดน้ำตาของกลุ่มชนที่เหลือนั้น ผม เพิ่งมารู้ภายหลังว่า เป็นน้ำตาแห่งความเสียดายของ บรรดาทายาทผู้พลาดโอกาสในการมีส่วนร่วมในการ สถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ ได้รู้ได้เห็นกันอย่างนี้แล้วเราคงจะตอบตัวเองได้ว่า ถ้าหากเลือกได้เราจะให้โอกาสแก่ตัวเราและลูกหลานใน เพราะพวกเขาถือว่านี่คือของศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่ง มงคลและเป็นเครื่องหมายเกียรติยศของวงศ์ตระกูล เขา วันช้างหน้าแบบใด จึงพยายามเก็บรักษากันไว้อย่างดีเช่นมีการหล่อแก้วหุ้ม จะเลือกเอาความปีติ ความเสียใจหรือความ ค้อนรวยและกังปูนเทฐานรากเอาไว้หรืออย่างต้นปาริฉัตร เสียดายกันดี? เศรษฐีนี่ไม่รู้ว่าเขาเก็บรักษากันมาเป็นพันปีได้อย่างไรถึง ยังคงสภาพอยู่ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็ต้องพยายาม รักษาเอาไว้ให้ดี เพราะถ้าตระกูลใดมีต้นปาริฉัตรเศรษฐี ๒๕๖ สัมนายนิ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕