การขอขมาในวัดพระธรรมกาย : หน้า 152/202

ที่หน้าซุ้มประตูปากทางเข้าวัด ถัดจากแถวเด็ก รับคำตอบมาว่า ที่พวกเธอทำอย่างนี้ก็เพื่อเป็นการขอขมา หนุ่มสาวที่คอยยกมือไหว้ทักทายอนุโมทนากับญาติโยม กัลยาณมิตรอยู่สองฟากข้างทาง ผมเห็นมีกลุ่มคน นั่งคุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้นอยู่ตลอดสองฟากข้างทางด้วย เช่นกัน เป็นภาพแปลกที่ไม่เคยเห็นในวัดพระธรรมกาย มาก่อน นอกจากในหนังจีนเวลาเขาคุกเข่าคารวะหรือขอ ขมาอย่างนั้น “เอ...พวกเขาทำอย่างนั้นกันทำไม?” ผมถาม อัปสราด้วยความสงสัยเต็มประดา ไถ่โทษแทนบรรพบุรุษที่เคยจาบจ้วงล่วงเกินต่อพระรัตนตรัย ต่อมหาธรรมกายเจดีย์ และต่อท่านผู้สถาปนามหา ธรรมกายเจดีย์ บรรพบุรุษของผู้คนเหล่านี้ได้รู้สำนึกถึง บาปมหันต์ที่ตนถือไว้ จึงได้มาขอขมาและสั่งลูกหลานเอา ไว้ให้มาขอขมาไถ่บาปอันนี้ตราบเท่าที่มหาธรรมกายเจดีย์ ยังคงอยู่คู่โลก โดยการคุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้นขอขมา ต่อหน้าบรรดาลูกหลานทายาทของท่านผู้สถาปนามหา ธรรมกายเจดีย์ที่เดินทางมาสักการะมหาธรรมกายเจดีย์ ในวันบุญใหญ่อย่างเช่นวันนี้ กายละเอียดข้างในของเธอยังบอกกับผมถึง เรื่องราวที่เล่าขานเป็นตำนานสืบต่อกันมาว่า ในยุคสมัยที่ อยู่ระหว่างการสถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ มีผู้คนบาง ผมจึงพยายาม กลุ่มได้กระทำกรรมหนักเพราะความประมาทในชีวิต ไม่มี มโนธรรม ขาดจรรยาบรรณ ทั้งบิดเบือนและเบียดเบียน คุกคามเพื่อต่อต้านโจมตีการสถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ ในที่สุดพวกเขาก็แพ้ภัยตัวเอง ต้องประสบเคราะห์กรรม “ทำไมท่านไม่ถามพวกเขาเองล่ะ เราบอกแล้ว ว่าจะคุยกับเขาก็ได้หมายถึงคุยกับกายละเอียดช้างในของ เขานะ ถ้าถามกับกายมนุษย์เขาจะไม่ได้ยินเสียงของท่าน ดอก” เมื่อได้รับคำแนะน่า อย่างนั้น สื่อสารกับพวกเขา เบื้องหน้าของผมเป็นสตรีวัยกลางคน ท่านหนึ่งซึ่งกำลังคุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้นด้วยน้ำตานองหน้า ผมสอดใจเข้าไปถามกายละเอียดภายในของเธอและก็ได้ กัลยาณมิตร ๑๕๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๕