พระเถระในพระพุทธศาสนา : หน้า 104/202

ภาษาสวรรค์ ธรรมรักษ์ พระมหาเถระ พระเถระ พระเถรานุเถระ เถระ ตามศัพท์ภาษาบาลีแปลว่า มั่นคง ไม่หวั่นไหว ท่านว่า ศัพท์นี้มา ใช้เรียกพระสงฆ์ในทางพระพุทธศาสนา กำหนดเป็นมารยาทหรือเป็น วัฒนธรรมชาวพุทธ ที่กำหนดเรียกพระสงฆ์ในทางวินัยว่า พระเถระก็คือพระผู้ใหญ่ พระที่มีพรรษา ๑๐ ขึ้นไป ถ้ามีพรรษามากกว่า ๒๐ เรียกว่า พระมหาเถระ แต่ถ้าเรียกรวมๆ ก็กล่าวว่า พระเถรานุเถระ ส่วนภิกษุณี ที่บวชมานานเรียก ว่า พระเถรี เถระ ในทางธรรมหรือในภาคปฏิบัติกันจริงๆ แล้ว ไม่ได้กำหนดเอาที่ พรรษาแต่อย่างไร กำหนดเอาที่คุณธรรมความดีเป็นหลัก ดังที่พระผู้มีพระ ภาคเจ้าตรัสว่า “บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นเถระ เพราะเหตุที่มีผมหงอกบนศีรษะ วัย ของบุคคลนั้นผู้แก่หง่อมแล้ว เรากล่าวว่า เป็นผู้แก่เปล่า ส่วนสัจจะ ธรรมะ อหิงสา สัญญมะและทมะ มีอยู่ในผู้ใด ผู้นั้นแล มีมลทินอันคายแล้ว เป็นนักปราชญ์ เราเรียกว่าเป็นเถระ” กัลยาณมิตร @od มนาคม พ.ศ. ๒๔๗๕