บทกลอนของโจเซกและข้อคิดเกี่ยวกับพี่น้อง : หน้า 192/202

ทันใดนั้นเอง โจเซกก็ก้าวเดินและท่อง กลอนบทหนึ่ง มีใจความว่า ส่วนกษัตริย์เหวยเหวินตี้ เมื่อฟังกลอนจบ ก็เกิด ความสำนึกและละอายใจ ได้ไว้ชีวิตโจเซก และ “ต้นถั่วต่างฟินเผาต้มถั่ว กรองกลั่นคั้นคั่วเป็นน้ำแกง ต้นนั้นลุกไหม้อยู่ใต้เตา ถั่วเล่าราให้อยู่ในหม้อ แท้จริงรากเหง้าเถาเดียวกัน ไฉนจึงมาพาลผลาญกันเอง” พระมารดาของทั้งสอง ซึ่งเล่าดูเหตุการณ์มา ตั้งแต่เริ่มต้น ได้ยินกลอนที่โจเซกท่องขึ้นมาก็ ร้องไห้พลางถลาออกมาจากที่ซ่อนตัว และกล่าวกับ กษัตริย์เหวยเหวินว่า “อย่าฆ่าน้อง อย่าฆ่าน้อง!” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเขาก็เลิกคิดที่จะกำจัดโจเซก ต้นถั่วต้มถั่ว จึงเป็นคำพังเพยที่ให้ข้อคิดว่า คนเราเมื่อเป็นพี่น้องกัน ก็ต้องรักกัน มีความ เอื้อเพื่อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน ไม่ควรจะมีความ อิจฉาริษยากัน เพราะความอิจฉาริษยาจะนำไปสู่ ความอาฆาตมาดร้ายที่อาจรุนแรงจนถึงขั้นลงมือ ประหัตประหารกันได้ ซึ่งถ้าเป็นพี่น้องร่วมสาย โลหิตกันก็คงไม่ต่างอะไรกับบทกลอนของโจเซกที่ เปรียบว่าเอาต้นถั่วมาเป็นพื้นต้มถั่วนั้นเอง ©๗๒ ด า พ มีนาคม พ.ศ. ๒**๕