นิทานปลาหนุ่ม : หน้า 36/118

รักของปลาหนุ่ม เล่านิทานให้หลานฟัง “น้าอี๊ด” หน้านี้หน้าฝน ฝนตกทุกวัน หลาน ๆ ที่มีบ้านอยู่ริมแม่น้ำลำคลอง คงจะลงเล่นน้ำกัน อย่างสนุกสนาน พวกปลาที่อยู่ตามลำปะโดง ตามคลองเล็กคลองน้อยต่าง ๆ ก็จะว่ายตาม น้ำที่ล้นออกมาในคลองใหญ่บ้าง ว่ายเลยไปตามแม่น้ำบ้าง เรียกว่า สนุกสนานกันใหญ่ทั้ง คนทั้งปลา หลาน ๆ ที่ว่ายน้ำไม่แข็ง ก็อย่าเล่นน้ำให้นานนัก เดี๋ยวจะหมดแรง ส่วนปลา น่ะสบายอยู่แล้ว แต่ปลามันก็ต้องระวังตัวเหมือนกัน มันระวังคนจับไปลงหม้อแกง ไงคะ แต่ว่า มีปลาอยู่ตัวหนึ่งนะคะ เป็นปลาใหญ่ที่ถูกคนจับไป มันก็ดิ้นรนร้องครวญคราง แต่ไม่ใช่ร้องเพราะกลัวตายหรอกค่ะ หลานอยากทราบไหมคะว่า มันร้องทำไม... ๓๔ ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้าพรหมทัตครองกรุง พาราณสี ณ คุ้งน้ำหน้าเมือง ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง มีความพอใจรักใคร่นางปลาสาว จึงว่ายตามหยอกเย้า เคล้าเคลียไม่ยอมห่าง ขณะที่กำลังว่ายน้ำเคียงคู่กันอยู่นั้น นางปลา ได้กลิ่นแหที่ชาวประมงเหวี่ยงลงมา จึงว่ายหลบฉาก ออกไปทันที ฝ่ายปลาตัวผู้นั้น คิดแต่จะไล่จับนางปลา สาว ไม่ทันระวังตัว จึงว่ายพุ่งเลยเข้าไปติดแห ชาว ประมงรู้ว่ามีปลาเข้ามาติดแหแล้ว จึงรีบยกแหขึ้น และจับปลาใหญ่นั้นไป เมื่อจับได้แล้ว ชาวประมงก็โยนปลานั้นทิ้งไว้บน เนินทรายริมฝั่งรวมกับปลาตัวอื่น ๆ ที่ถูกจับมาก่อน หน้านั้น แล้วเตรียมก่อไฟ เหลาไม้ให้แหลมไว้ ตั้งใจว่า จะเสียบปลาย่างกินให้อร่อย ปลาใหญ่นั้น ดิ้นทุรนทุรายฟาดหัวฟาดหางอยู่ บนตลิ่ง แต่แทนที่มันจะหวาดกลัวความตายที่กำลัง กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org