ความสำคัญของความกตัญญู : หน้า 71/118

ถอยไม่เลิกกลางคัน เพราะในการทำ ความดีย่อมมีอุปสรรค มีปัญหาขัดขวาง มากมาย ไหนจะปัญหาภายนอกจาก คนรอบข้าง จากสิ่งแวดล้อม ไหนจะ ปัญหาภายในจากกิเลส รุมล้อมประดังกัน เข้ามา เราจะเอาตัวรอด ยืนหยัด สู้ปัญหาทั้งหลายที่เข้ามาผจญได้ โดยไม่ท้อถอย ก็ต้องมีสิ่งที่ยึดเหนี่ยว ใจไว้ นั่นคือความกตัญญู ไปโรงเรียน เรียนหนังสือ แม้จะ ยากแสนยาก ท้อถอยจะเลิกเสียก็หลาย ครั้ง เพื่อนฝูงบางคนชวนไปเที่ยวเตร่ เฮฮา ดูน่าสนุกกว่ามาก แต่เมื่อนึกถึง คุณพ่อคุณแม่ คิดว่าท่านอุตส่าห์ทะนุ ถนอมเลี้ยงดูเรามาจนเติบใหญ่ ท่าน ฝากความหวังไว้กับตัวเรา อยากเห็นตัว เราได้ดีเพียงใด พอคิดเท่านี้ ความ กตัญญูเกิดขึ้น ก็มีแรงสู้ แม้จะยากแสน ยาก แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อย ก็กัดฟัน สู้ มุมานะตั้งใจเรียนให้ดีให้ได้ ไม่ยอม ประพฤติตัวไปในทางเสื่อมเสียแก่วงศ์ ตระกูลให้คุณพ่อคุณแม่ ครูบาอาจารย์ ได้อายโดยเด็ดขาด แม้ในหมู่ผู้ปฏิบัติธรรม ผู้ตั้งใจจะ ทําหน้าที่เผยแผ่พระศาสนา แน่นอนว่า ในการทำงานนั้น จะต้องมีการกระทบ กระทั่งกัน คนเราหลายคนก็หลายความ เห็น ต่างคนก็ต่างตั้งใจดีกันทั้งนั้น แต่ความคิดความอ่านความสามารถอาจ ไม่เท่ากัน และบางครั้งก็เกิดจากทิฐิมานะ คิดไปว่า “ถึงแกจะหนึ่ง แต่ฉันก็แน่ เหมือนกัน” ทำให้ไม่ยอมกัน ที่เป็น เช่นนี้ เพราะต่างก็กำลังฝึกฝนตนเอง อยู่ กิเลสในตัวก็ยังมียังไม่ได้หมด ดังนั้น ถ้าไม่รู้จักควบคุมให้ดี จึงมีโอกาสขัดใจ กันได้ หรือบางทีออกไปทำงานเผยแผ่ ธรรมะ ก็พบกับคนที่ยังไม่เข้าใจไม่เห็น กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ ด้วย พูดนินทาว่าร้าย เยาะเย้ยถากถาง เอาบ้าง เพราะเหตุนี้ จึงมีนักปฏิบัติธรรม นักเผยแผ่ธรรมะ รวมทั้งผู้ที่ตั้งใจทำงาน เพื่อสังคมส่วนรวม หลาย ๆ คน เบื่อ หน่าย ท้อถอย และเลิกราไปกลางคัน อย่างน่าเสียดาย แต่ถ้าเป็นผู้ที่มีความกตัญญูเป็น พื้นใจแล้ว เมื่อความท้อถอย ความเบื่อ หน่ายเอือมระอาเกิดขึ้น เพียงแต่นึกว่า ที่ตัวเราได้มีโอกาสเรียนรู้ธรรมะ รู้ การสร้างบุญกุศล รู้วิธีการดำเนินชีวิตอัน ประเสริฐ บุญรู้บาปอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ ได้ทรงเสียสละอุทิศชีวิตทุ่มเทค้นคว้า จนตรัสรู้หลักอริยสัจ คือ ความจริง อันประเสริฐทั้งหลายมาสอนเรา ได้ คิดถึงชีวิต เลือดเนื้อ ความเพียรพยา ยามที่พระองค์ได้ทรงทุ่มเทลงไปตลอด ระยะเวลาที่ทรงบำเพ็ญบารมีอยู่นานถึง ๔ อสงไขย กับแสนกับว่ามากมายมหา ศาลเพียงใด (เวลากับหนึ่งอุปมาได้กับมี ภูเขาหินรูปสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ กว้าง ๑๖ กิโลเมตร ยาว ๑๖ กิโลเมตร สูง ๑๖ กิโลเมตร ทุก ๑๐๐ ปี มีเทวดาเอาผ้า ทิพย์บางเบา มาลูบครั้งหนึ่ง เมื่อใด ภูเขาลูกนี้สึกหมด เรียบเสมอพื้นดิน ระยะเวลานั้นเท่ากับกับหนึ่ง : ๑ อสง . ไขย - ๑๐๑๕๐ คือ จำนวนที่มีเลข ๑ และมีเลข 6 ต่อท้าย ๑๕๐ ตัว) ตลอด จนคิดถึงพระคุณของครูบาอาจารย์ทั้ง หลายที่ท่านอุตส่าห์ถ่ายทอดคำสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าต่อ ๆ กันมาและ อบรมสั่งสอนให้เราได้ทราบได้รู้ถึงคำ สอนของพระองค์ โดยไม่เห็นแก่ความ เหนื่อยยาก คิดเพียงเท่านี้ ท้อถอยก็หาย ความเหนื่อยหน่ายก็ ความ คลาย แม้ความตายก็ไม่หวั่น เกิดกำลัง ใจที่จะทำความดีต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด ความกตัญญูจึงเป็นคุณธรรม ที่สำคัญยิ่ง ที่จะประคองใจของเรา ให้ดำรงมั่นอยู่ในคุณธรรมอันยิ่ง ๆ ขึ้นไป อานิสงส์การมีความ กตัญญู ๑. ทำให้รักษาคุณความดีเดิมไว้ ได้ ๒. ทำให้สร้างคุณความดีใหม่ ใต้อีก ในแง่ ๓. ทําให้เกิดสติ ไม่ประมาท ๔. ทำให้เกิดหิริโอตตัปปะ ๕. ทำให้เกิดขันติ 5. ทำให้จิตใจผ่องใส มองโลก ๗. ทําให้เป็นที่สรรเสริญของคน 4. ทำให้มีคนอยากคบหาสมาคม ศ. K. ทำให้ทั้งมนุษย์และเทวดา อยากช่วยเหลือ ๑๐. ทำให้ไม่มีเวรไม่มีภัย ๑๑. ทำให้ลาภผลทั้งหลาย เกิด ขึ้นโดยง่าย ๑๒. ทำให้บรรลุมรรคผลนิพพาน โดยง่าย ๖๙ Kalyanamitra.org