การเยี่ยมชมโรงงานโม่แป้งและการสังเกตชีวิต : หน้า 76/118

เหล่านี้อาศัยอยู่บนที่ดินที่ขาดความ สมบูรณ์ หรือมิฉะนั้นก็อยู่ในกระท่อม โถงใกล้เมือง ซึ่งเขาเข้าไปหางานอดิเรก ทำ จากการเห็นภาพภายในกระท่อม เหล่านั้น ทำให้มโนภาพของยอร์ชหวน ไประลึกถึงกระท่อมหลังหนึ่งที่เขารู้จัก คือกระท่อมมารดาของเขา เด็กน้อยสนใจ คนที่อยู่ในกระท่อมเหล่านั้นอย่างยิ่ง เขาพิศวงว่า ทำไมจึงไม่มีใครขุดเอาต้น โกลเด็นร็อดที่ข้างถนนไปปลูกในลาน หน้ากระท่อมกันบ้างเลย “นี่แน่ะ เรามาถึงนีโอโซแล้ว” นาย คาร์เวอร์หันหลังมาเรียก “ขึ้นมานั่งกับ ข้าดีกว่า" ยอร์ชปืนข้ามกระสอบข้าวสาลีที่ บรรทุกอยู่บนรถอย่างรวดเร็วและตะเกียก ตะกายเข้าไปนั่งในที่แคบ ๆ ณ ที่นี้เขา รู้สึกอุ่นใจเพราะเมื่อนั่งอยู่ข้างท้ายรถ เขามักจะตระหนกตกใจขณะที่มีรถรา หรือผู้คนผ่านไป การนั่งใกล้กับชาวไร่ ร่างใหญ่รู้สึกว่าปลอดภัยขึ้น เขารู้สึก ขยะแขยงต่อสิ่งที่น่าเกลียดต่าง ๆ ที่ผ่าน สายตาเขาไปโดยไม่สำนึกในเหตุผลเลย นีโอโชเคยเป็นเมืองครึกครื้นใน สมัยก่อน มีเหมืองแร่ชั้นนำอยู่สามแห่ง ตลอดการสงครามกลางเมืองระหว่างรัฐ ต่าง ๆ นีโอโชได้ตกเป็นศูนย์กลางในการ สู้รบกันอย่างหนัก ในเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๕๐๖ (ค.ศ. ๑๘๖๓) นายพล โจเซฟ เชลบี้ ได้ทำการโจมตีกองทหารของสห พันธรัฐซึ่งตั้งอยู่ในศาลากลาง ได้ขับไล่ ทหารเหล่านั้นออกไปและเผาศาลากลาง เสีย บริเวณนี้ได้ถูกประทุษร้ายจากทหาร กองโจรขบถอีกเป็นเวลานาน จนกระทั่ง ถึง พ.ศ. ๒๔๐๙ (ค.ศ. ๑๘๖๖) จึงได้ รักษาความเป็นระเบียบขึ้นได้ แต่ก็มี เหมืองแร่เพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่เปิดใหม่ ๗๔ ท้องที่ในบริเวณเมืองหลายแห่งถูกทอดทิ้ง บ้านเรือนถูกทำลาย เมื่อเร็ว ๆ นี้โรงงาน โม่แป้งแห่งหนึ่งได้เปิดทำงานใหม่ และ เมืองนี้ก็เริ่มมีกิจกรรมกันขึ้นมาอีก นายคาร์เวอร์และยอร์ชได้แวะที่ โรงงานโม่แป้งที่กล่าวนี้เป็นแห่งแรก นายคาร์เวอร์เข้าไปข้างในโรงงาน ส่วน ยอร์ชก็ปลุกปล้ำอยู่กับกระสอบข้าวสาลี อันหนัก จนคนงานของโรงงานออกมา ผลักหยอกเล่น ทำให้เด็กน้อยล้มกลิ้ง ลงไปนอนเหยียดอยู่ในรางน้ำข้างถนน “ออกไปเสียให้พ้น เจ้าตัวแมลง ชายคนหนึ่งว่าและหัวเราะ “ถ้ากระสอบ นี้ตกไปทับเจ้า เจ้าก็จะแบนเป็นแป้งไป เท่านั้นเอง” “และแป้งนั้นก็จะเป็นสีน้ำตาล ไปด้วย” อีกคนหนึ่งพูด แล้วคนทั้งหมด ก็หัวเราะกันอย่างครื้นเครง ยอร์ชลุกขึ้นมาจากรางน้ำ พลาง นึกคิดอย่างสับสน เขาเข้าใจดีว่าคนงาน ไม่ได้เจตนาจะทำร้ายเขา แต่ทำอย่างไร เขาจึงจะแบกกระสอบข้าวไหว สงสัยว่า เด็กผิวดำตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอจะรู้จักเติบโต ขึ้นเป็นคนที่แข็งแรงหรือไม่ และสีผิวเนื้อ จะเปลี่ยนไปเหมือนกับคนงานเหล่านั้น ไหม เสียงหัวเราะของคนงานแสดงว่า แป้งสีน้ำตาลคงจะเลวมากทีเดียว เหตุไร จึงเป็นเช่นนั้น เมื่อคนงานขนกระสอบข้าวลงจาก รถหมดแล้ว เขาทั้งสองก็ออกเดินทางกัน ต่อไป ๆ ถนนตอนนี้กว้างขึ้นและมีต้นไม้ ใหญ่อยู่เป็นแถวเป็นแนว ข้างหลังลานบ้าน อันสะอาดมีเรือนทาสีต่าง ๆ ตั้งอยู่ ตรง กลางเมืองมีอุทยานเล็ก ๆ อยู่รอบอ่าง น้ำพุใหญ่ ชนพื้นเมืองดั้งเดิมได้ขนาน นามตามความหมายแห่งความใสและเย็น ของน้ำนี้ ณ ที่นี้ยอร์ชได้ลงจากรถและ ตักน้ำอาบม้า อีกครู่หนึ่งนายคาร์เวอร์ ก็เอากล้องยาเส้นออกจากปากแล้วพูดว่า “เอ...ยอร์ช ที่นี่เหมาะที่จะใช้เป็นที่ กินอาหารของเราใช่ไหม” ไม่รอคำตอบ คาร์เวอร์ล้วงเข้าไป ใต้ที่นั่ง คว้าเอาห่ออาหารที่นางคาร์เวอร์ ได้จัดไว้ออกมา เขานั่งลงบนพื้นดินใต้ ต้นไม้ แยกอาหารส่วนของยอร์ชออกแล้ว ส่งให้ นางคาร์เวอร์รู้ดีว่าเขาทั้งสองคน จะต้องหิวมาก จึงได้จัดขนมปังข้าวโพด ชิ้นหนากับมันหมูเบคอนต้มให้มามาก ที่จริงข้าวโพดทั้งฝักที่เย็นอยู่ก็ไม่สูญเสีย รสชาติไปเลย ยอร์ชรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ อร่อยจริง ๆ ชาวบ้านที่ผ่านทางแยกนี้ได้ สังเกตเห็นคนขาวชาวไร่ร่างใหญ่กับเด็ก กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org