การพบกับนายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์และการเรียนรู้เกี่ยวกับต้นองุ่น : หน้า 77/118

ผิวดำเล็ก ๆ นั่งรับประทานอาหารอยู่ใต้ ต้นไม้อย่างเงียบ ๆ เมื่อจัดการกับอาหาร เสร็จแล้ว นายคาร์เวอร์ก็ยังคงไม่พูดไม่จา และนั่งพักหลังพิงต้นไม้อยู่ มองดูใบและ กิ่งก้านที่ถูกตัดตกแต่งอย่างใช้ความคิด ยอร์ชไม่รู้สึกลำบากใจอย่างใด ที่นาย คาร์เวอร์นิ่งอยู่นานเช่นนั้น การพูดของ คาร์เวอร์ก็คือการออกคำสั่ง ซึ่งมักรบกวน ยอร์ชในเมื่อเขาตั้งใจจะสังเกตอะไร ๆ อยู่ เมื่อมีการนิ่งเงียบไปด้วยกันอย่างนั้น ยอร์ชจึงรู้สึกเป็นสุข ต่อมาอีกชั่วโมงหนึ่งเขาก็ข้ามแม่น้ำ ไว้ตรี่เว่อร์ ยอร์ชแลเห็นน้ำไม่ใคร่ชัด จึงยื่นตัวเอนออกพ้นข้างรถไปมาก เพื่อจะ ดูให้เห็นทุก ๆ สิ่ง จนนายคาร์เวอร์ต้อง เตือนว่า “ระวัง! นั่น!” ยอร์ชจึงกลับเข้านั่งที่ตามเดิม แต่ คงคิดว่าหากได้ลงไปใต้น้ำแล้วก็คงจะ วิเศษมาก เขาไม่ได้คิดถึงอันตรายจาก การจมน้ำเลย การเห็นไร่องุ่นของ นายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ เป็นครั้งแรก นายคาร์เวอร์ซึ่งแม้ จะเป็นคนเฉย ๆ ก็ตาม ยังรู้สึกประทับใจ เป็นอย่างมาก ยอร์ชก็ต้องกลั้นลมหายใจ เหมือนกัน มีองุ่นเป็นแถว ๆ มากมายอยู่ ตามลาดเขา ที่กลางบริเวณไร่มีเรือน หลังใหญ่ทาสีขาว ข้างหลังเรือนมีสิ่งหนึ่ง ที่ทำให้ยอร์ชต้องจ้องดู สิ่งนั้นก็คือเรือน กระจก ซึ่งมองจากข้างนอกเห็นต้นไม้ สีเขียวอยู่ในนั้นได้ ณ ตรงนี้ที่เขาทั้งสอง ได้พบกับนายแฮร์มานน์ จาร์การ์ ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังสนทนาปราศรัย กันอยู่นั้น ยอร์ชเลี่ยงออกมาเที่ยวเดินเล่น อยู่ระหว่างม้ายาวอย่างเป็นสุข เขาเคย ได้ยินเรื่องเมืองสวรรค์มาบ้างแล้ว เมื่อ เห็นที่นี่จึงทำให้คิดไปว่านี่เห็นจะเป็น สวรรค์ละกระมัง เขายื่นมือออกไปถูก ใบไม้อย่างขลาด ๆ ลูบคลำมันด้วยนิ้วมือ อย่างบรรจง แล้วไปหยุดอยู่ที่หีบใบหนึ่ง ตรวจดูดิน ไม้ค้าง และลำต้นอย่างถี่ถ้วน เขากระซิบกับต้นไม้ว่า น่ารักเหลือเกิน เขาถามชื่อของมัน และร้องเพลงโดย ลืมตัว เมื่อนายจาร์ก้าร์มาพบเข้า จึง ทำท่าใบ้บอกนายคาร์เว่อร์ให้อยู่นิ่ง ๆ แล้วก็ฟังเพลงต่อไป “เอ๊ะ! เจ้าหนูดำน้อย ๆ” เขาพูด ภาษาฝรั่งเศส “นั่น! ดูซิ” นายคาร์เว่อร์ไม่สู้เข้าใจภาษา ของเขานัก แต่ก็รู้ว่าเขากำลังมีความ ประหลาดใจ ว่า นายคาร์เวอร์บอกแก่นายจาร์ก้าร์ - “เจ้าหนูชอบต้นไม้ เขาเป็นผู้ดูแล ต้นองุ่นของฉัน” กสิกรสวิสส์เข้าไปข้างหลังยอร์ช และกล่าวอย่างอ่อนหวานว่า “เจ้าหนู” เขาหยุดเพื่อพยายาม จะพูดภาษาอังกฤษ แล้วว่า “เจ้ารักต้นไม้หรือ” ยอร์ชเงยหน้าขึ้นดูเขา ทันใดนั้น ความเข้าใจซึ่งกันและกันก็แลบขึ้น ในระหว่างบุคคลทั้งสอง แน่นอน ยอร์ชไม่อาจอธิบายได้ว่ารู้ได้อย่างไร หุ้นไดสู่จุดหมายที่กำไร ปริกษาได้เราเชี่ยวชาญ แต่ก็รู้อย่างไม่สงสัยเลยว่าท่านผู้นี้ เป็นคนที่แลเห็นอะไร ๆ ได้ชัดเจน เหมือนกับเขา ยอร์ชตอบว่า “ใช่ ใช่” กล่าวพร้อมกับกางแขน ออกอย่างกว้างขวาง “รักหมดทุกชนิด” “ดีจริง” ชาวสวิสส์พยักหน้ารับ เขารวบมือสีดำเล็ก ๆ เข้ามากำไว้ในมือ ของเขา พลางดัดนิ้วดูแล้วว่า “เป็นมือ ชาวสวน พอถูกเข้าต้นไม้ก็มีชีวิต” ลูบคลำมือนั้นต่อไปอย่างเบา ๆ แล้วก็ ปล่อย และหันกลับมาพูดกับนายคาร์เวอร์ ว่า “เขาดูแลไร่องุ่นของท่านหรือ แต่ เขายังเล็กอยู่มาก" นายคาร์เว่อร์ได้เล่าด้วยเสียงเบา ๆ ให้เขาฟัง ถึงเรื่องที่มารดาของยอร์ชถูก โจรลักไป และนางคาร์เว่อร์ได้ประคบ ประหงมเด็กอมโรคมาอย่างไร “เขาไม่แข็งแรงเลย แล้วเขาจะทำ อย่างไร คนนิโกรจะต้องทำงานหนักแต่ อย่างเดียว แต่ในขณะนี้แม้จะมีอิสร ภาพก็ไม่สามารถจะช่วยตัวได้” นายคาร์ เว่อร์พูดแล้วก็สั่นศีรษะอย่างเศร้า ๆ แต่นายจาร์ก้าร์ได้เข้ามาหายอร์ช อีก ขณะนั้นยอร์ชกำลังตรวจดูหีบอย่าง เอาการเอางาน “มานี่ซิ” นายจาร์การ์เรียกด้วย สีหน้ายิ้มแย้ม “ฉันจะแสดงเรื่ององุ่น บางอย่างให้ดู” เขาเดินเข้าไปที่หีบใบ หนึ่งแล้วอธิบายว่า “นี่เป็นต้นองุ่นป่าฉันเก็บมาจาก นวธนกิจ บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์มืออาชีพ 34 ถนนพญาไท กรุงเทพฯ 10400 โทร. 246-0222 กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๗๕