ความรักและการจากลา : หน้า 109/118

Ling ผลกรรมได้ปรากฏในชาติภพนี้ก็หนักหนา | ใบหน้าของเขา เอาฝ่ามืออันสั่นเทาทั้ง พอดูนะจ๊ะ เราลำบากยากจนและต้อง สองข้างค่อยประคองมืออันหยาบกร้าน หนี ๆ หนีการติดตามอยู่ร่ำไป....บุญคุณ ของสามีขึ้นมาแนบไว้ที่แก้ม ในขณะที่ ท่าน แตงไทยยังไม่ได้ทดแทน....” แล้ว เธอก็ร้องไห้ ซบหน้าสะอื้นกับแผ่นอกของ สามี ก่อนจะพูดต่อว่า “มีแต่ทำร้ายจิตใจท่าน พี่จ๋า....” เขาประคองเธอไว้แนบอก สุดท้ายก่อน ลมหายใจจะสิ้น หน้าหวานอมเศร้าระบาย ยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของ ๆ บุคคลอันเป็นที่รักว่า เธอเงยหน้าขึ้นมองใบบุญด้วย “แตงไทย...ชั่วชีวิตพี่รักน้องคนเดียว สายตาที่เว้าวอน ...ยอดรัก” “ไปหาท่านแทนแตงไทย กราบ ขอโทษให้แตงไทยนะ เอาลูกไปอยู่นั่น แตงไทยจากไปแล้ว ลูกน้อยทั้งสอง ได้ไปรู้จักตายายที่แท้จริง ใบบุญได้ ให้ท่านชื่นชม พ่อแม่ของแตงไทยแก่แล้ว | ไปรับรู้สภาพฐานะที่แท้จริงของภรรยา แตงไทยคงไม่มีโอกาสตอบแทนพระคุณ ไปกราบขอสมาลาโทษ ได้เข้าใจในความ ให้ลูกอยู่รับใช้ปรนนิบัติท่านแทนแตงไทย นะจ๊ะ" เจ็บปวดของพ่อแม่ที่ลูกรักอกตัญญู แล้ว เขาเองก็ยิ่งเจ็บปวดมากกว่า เมื่อต้องจำใจ อย่างนี้นี่เอง ความรักที่พ่อแม่ มีต่อลูก แตงไทยเพิ่ง ประจักษ์เดี๋ยวนี้เองว่า พ่อแม่รักใคร่ห่วงใยอย่างไร เธอนึกไปถึงความรู้สึกที่ บังเกิดขึ้นแก่พ่อแม่ในยาม ที่ลูกรักหนีจากมา ท่านจะ เสียใจขนาดไหนหนอ เธอพูดยืดยาว จนใบบุญตกใจเกรง | ทิ้งลูกไว้กับเศรษฐีทองและก้านแก้ว แล้ว เธอจะเหนื่อยเกินไป เพราะทุกครั้งที่เธอ พูดยาว ๆ ในเวลาป่วย จะเกิดอาการ แน่นิ่งหมดสติ เขาอยากจะรับคำเพื่อให้ เธอสบายใจ แต่เงื่อนไขนั้นก็น่ากลัวเกิน กว่าจะยอมทำตามได้ ใครจะรู้ว่าอนาคต เป็นเช่นไร ทำไมจะต้องซมซานไปบ้าน เศรษฐีด้วย ไปให้เขาดูถูกเหยียบย่ำหัวใจ กระนั้นหรือ แตงไทยนะแตงไทย พูดอะไร ก็ไม่รู้ “รับปากแตงไทยสิจ๊ะ" เอาอีกแล้ว เสียงแผ่วเศร้ารบกวน จิตใจอีกแล้ว ใบบุญไม่รับคำ แต่แล้ว การรุกเร้าของภรรยาที่พร่ำพูดขอร้อง ด้วยสายตาที่วิงวอนและวาดหวัง กอปร กับความเวทนา ทำให้ใบบุญต้องรับคำ และให้สัตยาธิษฐานอย่างร้าวรานใจ ภรรยาสุดที่รักจึงยอมหยุดพูด หยุดทุรน ทุราย เธอนอนเงียบ ๆ น้ำตาไหลซึม บๆ พ่อลูกก็จากกัน โดยที่ไม่รู้ว่า หนทางชีวิต ข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ใบบุญไม่สามารถ ทนอยู่ตอกย้ำความเจ็บปวดแก่พ่อแม่ ของแตงไทยต่อไปได้ เขาเดินทางจากไป อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ร่ำลาผู้ใด “คืนฝนตก....ฟ้ายังคงคำรามก้อง สายฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เด็กน้อยยังคงหวาดกลัว แม้จะมีผู้ พิทักษ์รอบข้างในบ้านเรือนไทยหลัง งามของเศรษฐีทอง ไกลออกไปอีก หลายคุ้งคลอง ในอีกหมู่บ้านหนึ่ง..... ชายคนหนึ่งนอนเหยียดยาวไม่ได้สติ อยู่กลางสายฝน โคลนตมกระเด็น ขึ้นมาจับผิวกาย แล้วฝนก็ชะลงไป ก่อนที่มันจะกระเด็นขึ้นมาอีก ไม่ ห่างกายออกไปนัก ขวดเหล้านอนนิ่ง อยู่ในแอ่งโคลน คงไม่มีใครคาดคิด ว่า เขานี่แหละนายใบบุญ บุรุษหนุ่ม ใดอีกแล้ว มือน้อย ๆ ที่เคยอ่อนนุ่มอยู่ในอุ้งมือของ | รูปงามผู้ไม่เหลือความรักไว้ให้หญิง สามี ร่างแบบบางหายใจหอบ ๆ อีกไม่ กี่ครั้ง เธอพยายามยกมือขึ้นสัมผัสลูบไล้ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๑๐๗