ความรักและการสูญเสีย : หน้า 108/118

ผีเสื้อในสวนดอกไม้ เป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจ ทุกดวงสว่างไสวเหมือนฟ้าที่ไร้เมฆหมอก ก้าบังกระนั้น ปัญญาคุณและบุญกัญญา ถูกบิดา พามาสู่เรือนเศรษฐี เพื่อแจ้งข่าวการตาย ของแตงไทย และมากราบขอสมาลาโทษ ในการกระทําของคนและแตงไทย ใจ จริงแล้ว ใบบุญไม่ต้องการมาที่นี่แม้สักนิด แต่ขัดความประสงค์ของแตงไทยไม่ได้ ตั้งแต่รักกันมา ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะขัดใจ เธอ และเธอก็ไม่เคยที่จะพร่ำเพ้อขอร้อง อะไรเกินสมควร ทุกสิ่งที่เธอคิด เธอทำ และขอร้อง จึงเป็นเรื่องที่มีเหตุมีผลน่าฟัง แม้ครั้งนี้ จะเป็นการขอร้องที่ยากต่อการ ปฏิบัติตาม ทั้งยังเป็นการทำร้ายหัวใจ ตัวเองอย่างยับเยิน ใบบุญก็จำต้องทำตาม ความปรารถนาของเธอ ด้วยมันเป็นการ ร้องขอครั้งสุดท้ายจริง ๆ "พี่ใบบุญ รับปากสิจ๊ะ รับปาก แตงไทย พาลูกไปกราบเท้าพ่อกับแม่” แตงไทยพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่าง ยากเย็น ร่างผ่ายผอมด้วยพิษไข้สั่น น้อย ๆ เพราะความเหนื่อยอ่อน ใบบุญ ยังจ่าภาพนั้นได้ติดตา คืนวันนั้น คืนวัน ที่โหดร้าย แดงไทยนอนซมเพราะพิษไข้ มาหลายคืน บางครั้งเธอไม่รู้ตัว จำใคร ไม่ได้ ไม่กินข้าว กินน้ำ คงนอนนิ่งและ หลับใหลไม่ได้สติ บางครั้งเธอก็เพ้อเรียก หาพ่อแม่ ในยามที่เธอรู้ตัว เธอจะนอนนิ่ง น้ำตาไหลพราก แล้วเรียกหาลูกน้อย ทั้งสอง จูบกอดลูกร้องไห้สักพักแล้วจึง หลับไป คืนวันนั้นก็เช่นกัน แตงไทย ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม ใบบุญได้พยายาม ปลอบโยนและเอาใจใส่ดูแลอย่างใกล้ชิด เธอกลับยิ่งร้องไห้ ตัวสั่นสะท้านมากขึ้น “อย่าร้องไห้แดงไทย น้องต้องไม่ เป็นอะไร เราจะต้องอยู่ด้วยกันนะ อย่า แนบแก้ม ร้องนะอย่าร้อง” ใบบุญเฝ้าปลอบโยน ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไรนัก เธอไม่ยอมหยุดร้องไห้เสียงสะอื้นนั้นแผ่ว เบา แต่วาบหวิวเข้าไปกระทบหัวใจของผู้ อยู่รอบข้างให้เจ็บปวด ตั้งแต่ชาวนา ผู้ให้แหล่งพักพิง ใบบุญผู้เป็นสามี แม้ ลูกน้อยทั้งสองก็พลอยร้องไห้กระจองอแง ไปด้วย บรรยากาศภายในกระท่อมน้อย กลางนาเต็มไปด้วยความวิเวก วังเวง และน่าหวั่นหวาดต่อความเป็นไป “รับปากสิจ๊ะ พี่จะพาลูกไปกราบ พ่อแม่ บอกว่าแดงไทยกราบขอโทษ..." เธอเขย่ามือสามีเบา ๆ เร่งเร้าให้เขา ตกลงใจ ด้วยความสงสารภรรยา เกรง เธอจะเหนื่อยอ่อนมากไป เขาจึงพยักหน้า รับค่า ยังไม่ทันไร เขาก็แทบผงะ เมื่อเธอ ร้องขอในสิ่งที่ยากจะเป็นไปมากยิ่งขึ้น “ไปอยู่กับท่านนะ “พี่นะเหรอ” เขาถามด้วยความ มินงง แตงไทยคงเพ้อไปตามพิษไข้ “จ้ะ พี่ใบบุญกับลูกไปอยู่บ้าน แตงไทย พ่อแม่จางหายโกรธแล้ว แตงไทย รู้ว่าพ่อแม่ต้องการหลาน” กระแสเสียง นั้นเบาตามแรงลมที่มีอยู่ในกาย แต่ อิทธิพลของมันยิ่งใหญ่จนบาดลึกเข้าไป ในความรู้สึกของใบบุญ แตงไทยคงห่วง ลูก ห่วงสามี เกรงจะลำบากยากจนไม่มี ที่สิ้นสุด เธอสั่งเสียมากมาย โดยไม่มีใคร คาดคิดว่า เธอจะตายจากไป นอกจาก เพ้อเจ้อไปตามอารมณ์และพิษไข้เท่านั้น “นอนหลับพักเสียเถิดแตงไทย น้อง จะเหนื่อยเกินไป เสียงอ่อนโยนข้างหู มิได้ทำให้ แตงไทยสงบลงเลย เธอทอดถอนใจ และ กล้ำกลืนน้ำตา ได้ยินเสียงร้องไห้ของ ลูกน้อยค่อยชาลงแล้ว จึงจับมือใบบุญมา “พี่จ๋า หากแดงไทยดาย พี่อย่า ร้องไห้นะจ๊ะ” ใบบุญใจหายวาบ รับ ห้ามเธอไว้ไม่ให้พูดเรื่องอัปมงคล "แตงไทยกำลังใกล้ตาย แตงไทย เจ็บเหลือเกินจะ มันเจ็บไปหมดทั้งเนื้อ ทั้งตัว อย่าห้ามแตงไทยเลย ให้แตงไทย ได้พูดกับพี่แยะ ๆ เถิด" เธอขอร้องอีกแล้ว เสียงแผ่ว ๆ แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ไม่ว่าจะอยู่ใน สถานการณ์ไหน เธอก็ยังคงเป็นแดงไทย ที่อ่อนหวานและนุ่มนวลอยู่เสมอ ใบบุญ อยากจะรับเอาความเจ็บป่วยนั้นมาแทน เสียเอง หลายวันมาแล้วที่โรคร้าย เล่นงานเธอ ยากลางบ้านหลายขนาน ได้ถูกนำมาใช้จนถึงขั้นตามหมอมารักษา อาการก็ไม่ดีขึ้น ดูเธอผ่ายผอมผิดตา และกำลังใจก็ถดถอยลงทุกวัน ๆ ใบบุญ อดที่จะลงโทษตัวเองไม่ได้ เพราะเขา ยากจน จึงทำให้เธอต้องมาตกระกำ ลำาบาก มาเหนื่อยยากจนป่วยไข้เช่นนี้ “พี่ใบบุญ แตงไทยรักพี่นะจ๊ะ" ยิ้มหวานสว่างเข้ามากลางใจจากใบหน้า ที่หมองเศร้าของแตงไทย ทำให้ใบบุญ มีความหวังที่ไม่เลือนรางนัก แดงไทย เธอคงจะหายเร็ว ๆ นี้ แต่แล้วทุกสิ่ง ไม่เป็นไปดังที่หวัง ฟ้าดินไม่เห็นใจในความรักของเขาทั้งสอง แตงไทยได้ลาจากสามีและลูกรักไปใน ค่ำคืนนั้นเอง ใบบุญยังรู้สึกถึงไออุ่น ของลมหายใจยามเขาตระกองกอดร่างบาง นั้นไว้ในอ้อมอก สองแขนกระชับมั่นเพื่อ ให้ร่างน้อยนั้นรับรู้ถึงความมั่นคงของ หัวใจ และความแข็งแกร่งของลำกาย แตงไทยยังคงพูดหลาย ๆ สิ่งที่อัดอั้นอยู่ ในใจ “แตงไทยทำผิดต่อพ่อแม่ยิ่งนัก Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐