การปลูกองุ่นและการสนับสนุนจากนายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ : หน้า 74/118

เกรงว่าจะสิ้นเปลืองรายจ่ายมาก แต่ ครั้นจะไม่นำพาต่อคำรบเร้าของ นาย แฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ เสีย ทั้ง ๆ ที่เขา อุตส่าห์ขี่ม้าขึ้นท่องเที่ยวสนับสนุนกำลังใจ กสิกรให้เพิ่มการผลิตผลองุ่นให้จงได้อยู่ เสมอ ก็ดูจะไม่เข้าที่ เขาบอกว่าพื้นดิน และอากาศที่นี่เหมาะกับต้นองุ่นดีนัก ขอให้ลองดูสักหน่อยก่อนก็ได้ เขาชอบ ยอร์ชเพราะเห็นว่าเป็นศิษย์ที่ดี ทำตาม คำแนะนำของเขาเสมอ เช่นจัดเถาองุ่น ให้เลื้อยไปตามร้าน ตัดแต่งเถาองุ่น มิให้เลื้อยเพ่นพ่านออกไปนอกร้าน ทั้งคอยระวังมิให้ตัวแมลงมาทำลาย ด้วย ในที่สุดนายคาร์เวอร์ก็รู้สึกดีใจที่ เขาได้ตกลงใจปลูกองุ่นให้เป็นล่ำเป็นสัน เพราะเหตุองุ่นนี่เอง ที่ได้นำเกียรติมาสู่ ดินแดนภาคนี้ อันเป็นส่วนหนึ่งของมิสสุรี โดยที่รัฐบาลฝรั่งเศสได้สั่งซื้อกิ่งองุ่นของ แฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ไปปลูก มีข่าวว่าต้น แวะเยี่ยมไร่องุ่นขนาด ๕๐ เอเคอร์ (ประมาณ ๑๒๕ ไร่) ของชาวสวิสส์ผู้นี้ ด้วย ทั้งนี้เพื่อจะพายอร์ชไปดูไร่องุ่น และจะได้จดจำเอามาใช้เป็นประโยชน์ ในการขยายไร่องุ่นของเขาให้กว้างขวาง ออกไปอีก (รายละเอียดเรื่องไปดูไร่องุ่นนี้ จะได้กล่าวต่อไป) นายคาร์เว่อร์ได้ปรารภกับภรรยา ของเขาว่า “เจ้าเด็กคนนั้นมีความคิดว่อง ไว ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเพาะปลูก ละก้อ" “แน่ทีเดียว เขามีเรื่องซักถามอย่าง มากมาย” ภรรยาของเขากล่าว นายคาร์เวอร์ครางออกมาแล้วว่า “ฉันเกือบจะไม่อยากให้เขาพูดได้เสียแล้ว ซิ บ่ายวันนี้ ขณะที่เขาช่วยฉันทำงานอยู่ ในฉางเขาถามฉันว่า" “ทำไมหญ้าจึงมีสีเขียว อะไร องุ่นในประเทศฝรั่งเศสถูกตัวแมลงฟีล ทำให้ตั๊กแตนกระโดด ทำไมความสดชื่น ล็อกเซอร่า (Phylloxera) ทำลายเสียจน หมดสิ้น นายจาร์ก้าร์ได้แนะนำไปว่า ขอให้ประเทศฝรั่งเศสใช้กิ่งและเมล็ดองุ่น ป่าแถบภูเขาโอซาร์กนี้ไปปลูกดูใหม่ รัฐบาลฝรั่งเศสรับข้อเสนอของเขา ทั้ง ชมเชยในความเจตนาดี และจงรักภักดีแก่ ชาติของเขาด้วย ประเทศฝรั่งเศสยินดี ใช้กิ่งองุ่นที่เขาจะแบ่งให้ได้ เหตุนี้กสิกร แห่งภูเขาโอซาร์กจึงได้มีโอกาสส่งต้น องุ่นอ่อนหรือกล้าองุ่นไปยังประเทศฝรั่งเศส เป็นจำนวนมาก ไร่องุ่นในประเทศฝรั่ง เศสซึ่งได้ถูกทำลายไปหมดแล้ว ก็กลับ ฟื้นมาใหม่และแข็งแรงเจริญดี เช้าวันนี้ ยอร์ชจะได้ไปที่บ้านของ นายจาร์ก้าร์ ซึ่งอยู่ห่างไกลไปหลายไมล์ โดยเหตุที่นายคาร์เว่อร์ต้องไปที่ศาลา กลางนีโอโช เขาเลยตกลงใจว่าจะเลยไป ในเวลาเช้าจึงหายไปเมื่อถึงเวลาบ่าย และต้องการเวลานานสักเท่าไรจึงจะทำ สายรุ้งได้" นางคาร์เวอร์หัวเราะก๊ากใหญ่ “อย่างนี้นี่เอง ท่านจึงได้ส่งเขา มาหาฉัน แต่ฉันก็ดีใจที่เขาได้ช่วยให้ฉัน ทำเสบียงกรังได้เร็วขึ้นอย่างน้อยก็ชั่วโมง หนึ่ง” “เขาเก่งในการครัวมากกว่า ที่จะจับคันไถ” นายคาร์เวอร์วิจารณ์ ไปอย่างแกน ๆ “เขาเติบโตช้า แต่เขาก็เป็น เด็กฉลาด” ภรรยาของเขากล่าวและพูด ต่อไปอย่างใช้ความคิดว่า “เดี๋ยวนี้เขา ก็มีอายุย่างเข้าเก้าหรือสิบขวบแล้ว ควร จะต้องไปโรงเรียนเสียที” นายคาร์เวอร์ทำคิ้วขมวดและว่า “ไม่มีที่ไหนในที่ใกล้ ๆ นี้รับเด็ก ผิวดำเข้าโรงเรียนเลยนี่ เขาจะทำอย่างไร ในเรื่องการเรียนหนังสือของเขา” “เขาจะต้องอ่านออกและเขียนได้” ภรรยากล่าว การพูดกันเรื่องการเข้าโรงเรียน ของยอร์ชในขณะนั้นได้ชะงักไปชั่วคราว หนึ่ง แต่นายคาร์เวอร์ได้พูดกับยอร์ช หลังการรับประทานอาหารเย็นว่า ๗๒ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐