การสร้างวัดและการฝึกสมาธิ : หน้า 57/118

นั้นใจใสแล้ว หรือบางทีไปเถียงกันมา แล้วใจมันยังขุ่น ๆ อยู่ คุณยายเห็นท่า ไม่ค่อยจะดีบอกให้หยุดการประชุมแล้ว มานั่งสมาธิกับยายก่อน เรื่องก็จบกันไป ทำให้ไม่มีการขัดแย้งรุนแรงอะไรกันใน การสร้างวัด เพราะฉะนั้นก็ฝากเอาไว้กับท่าน เป็นคนเจ้าโทโสโมโหอยู่ละก็ รีบฝึก เจ้าอาวาสว่า ถ้าใครรู้ตัวว่าขณะนี้ตัวเอง สมาธิเสียแล้วแผ่เมตตาเยอะ ๆ โทสะจะ ได้คลายลง ส่วนท่านที่ยังฝึกมาน้อยแต่ เขาแน่ ๆ รีบฝึกเถอะครับ รีบสะสมสมาธิ ก็ตั้งใจฝึกสมาธิเถอะครับ อย่างน้อยที่สุด เราก็ยังจะต้องไปปกครองเมีย ปกครอง ลูกต่อไปข้างหน้า จะได้ไม่ไปทำให้ครอบ ครัวแตกร้าว “ยิ่งโกรธง่ายเท่าไหร่ ยิ่งเดียวดายง่ายเท่านั้น” “อวิหิงสา” แก้ปัญหาความหวาดกลัว ค่าน้ำเท่านั้น ค่าไฟเท่านี้ และค่าอะไร ต่อมิอะไรจิปาถะ ถูกเบียดเบียนถูกรังแก สิ่งนี้เคยมีอยู่ในหมู่สงฆ์ของเรา ก็ขอฝาก พระคุณเจ้าไว้ว่า เราต่างละบ้านช่องแล้ว ทิ้งพ่อ ทั้งแม่มาแล้ว อย่าเบียดเบียน กันเลย มาตั้งใจถากถางทางไปพระ นิพพานกันเถอะ มิฉะนั้นเดี๋ยวจะแบกนรก ชีวิตมนุษย์ ชีวิตสัตว์ต่างก็เหมือนกันอยู่ อย่างหนึ่งคือ ไม่ต้องมีใครมาเบียดเบียน ไม่ต้องมีใครมารังแก ก็เป็นทุกข์ในการ แบกสังขารตนเองแทบตายกันอยู่แล้ว รู้ตัวว่าวันหนึ่งจะต้องเป็นเจ้าอาวาสกับ อันเกิดจากการกลั่นแกล้ง อย่าไปเพิ่มทุกข์ให้คนอื่น อย่าเพิ่มทุกข์ ไว้มาก ๆ แล้วจะรอดตัว ต่อไปข้างหน้า จะไม่ถูกพรรคพวกเพื่อนฝูงด่าเอาว่า “พอเป็นเจ้าอาวาสแล้วลืมตัว” หรือ แม้ที่สุดท่านที่คิดว่าจะต้องลาสิกขาแน่ ๆ เบียดเบียนของผู้ปกครอง ผู้ปกครองวัดหรือเจ้าอาวาสบาง ท่านไม่ตั้งอยู่ในธรรมะเลย ชอบเบียดเบียน ลูกวัดของท่านเอง พระบางรูปมาเล่าให้ ฟังว่า ทันทีที่มาอยู่วัดจะต้องชำระเงิน ให้ตัวเองอีกเลย เลิกเบียดเบียนกันเสียที สำหรับกรณีอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรอื่นดีกว่า การนึกถึงอุดมการณ์ที่พระสัมมาสัมพุทธ เจ้าตรัสเอาไว้ในโอวาทปาฏิโมกข์ว่า “นะหิปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี สะมะ กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ ๕๕