ธรรมกายพระอนาคามีพิจารณาอริยสัจ : หน้า 53/118

A กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ ธรรมกายพระอนาคามีพิจารณาอริยสัจ ๔ ในกายอรูปพรหม เห็นอริยสัจ ๔ ใน กายอรูปพรหม ปราบกิเลสเตียนทั้งหยาบ ทั้งละเอียด เป็นพระอรหันต์อยู่ตรงนั้น เอง พอท่านเป็นพระอรหันต์แล้วก็ พิจารณาว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่อีกนาน เท่าไหร่ ก็พบว่า เนื่องจากสังขารของเรา ทรมานมาเจ็ดวัน ข้างในเน่าเปื่อยเสีย แล้ว แต่ก็ยังดี หมดกิเลสแล้ว ไม่ต้องไป เกิดเป็นควายให้โยมใช้ เรามีชีวิตอยู่ได้ แค่พรุ่งนี้เย็น ท่านก็ออกมาจากกุฏิใน เวลาเช้า มาตีระฆังที่วัดนั้น ตามธรรมดา นั้นพระอาคันตุกะไม่ควรจะไปตีระฆัง เรียกประชุมที่วัดใด เพราะว่าเป็นแขก พระจำนวนร้อยในวัดนั้นจึงต้องมา เข้าประชุมพร้อมกันแล้วถามท่านว่า “ท่านเป็นพระอาคันตุกะทำไมมาเคาะ ระฆัง มีกิจอะไรหรือ” ท่านก็ตอบตาม วิสัยพระอรหันต์ว่า “กิจใด ๆ ที่จะต้องทำ นั้นไม่มีแล้ว กิจของเราหมดแล้ว” พูด อย่างนี้เป็นการปฏิญาณตนเองว่า เป็น พระอรหันต์นั่นเอง เป็นนัยบอกให้รู้ แล้ว ท่านก็พูดต่อไปว่า “ว่าแต่ท่านทั้งหลายที่ อยู่ในวัดนี้ยังสงสัยคำสอนอันใดในพระ ศาสนา ขอให้ถามจะบอกให้” พระทั้ง ร้อยกว่ารูปในวัดนั้นพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่า คำสอนในพระไตรปิฎกที่มีอยู่แล้วน่ะ อ่านทะลุปรุโปร่งหมดเข้าใจหมด ไม่มี สงสัยเลย แต่ก็ยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ สักที ไม่สงสัยธรรมะข้อใดเลย แต่ว่ายัง ไม่มีกำลังใจที่จะลงมือปฏิบัติอย่างจริง จัง สงสัยอยู่ประการเดียว ท่านน่ะทำ อย่างไร จึงมีกำลังใจปฏิบัติธรรมชนิด ตายก็ตาย พระอรหันต์รูปนี้ท่านก็เลย เล่าเหตุให้ฟังว่า ที่เกิดแรงบันดาลใจให้ มาตั้งใจปฏิบัติธรรมจนเป็นพระอรหันต์ ได้ คือกลัวจะต้องไปเกิดเป็นควายให้โยม กับลูกสาวใช้ พอเล่าให้ฟังเท่านี้ พระทั้ง ร้อยกว่ารูปก็ได้สติขึ้นมา ต่างองค์ต่าง เข้ากุฏิแล้วก็จุดธูปจุดเทียนอย่างที่ว่าอีก เหมือนกัน ปรากฏว่าพอครบเจ็ดวัน พระทั้งวัดก็เป็นพระอรหันต์หมด พอผมอ่านมาถึงตรงนี้ กำลังใจ ที่จะปฏิบัติธรรมที่จะตรงต่อพระนิพ พานก็พลุ่งขึ้นมาในใจ จึงทุ่มเทชีวิตปฏิ บัติกันเรื่อยมา ส่วนที่ทำภาวนาก็ทำไป ส่วนที่เป็นภาคปริยัติก็ศึกษากันไป ส่วนที่ บรรยายถวายความรู้แด่ พระภิกษุสามเณรทั่วประเทศ จำนวน ๑๐,๐๐๐ รูป ในโอกาสที่มาร่วมอยู่ธุดงค์เฉลิมพระเกียรติ ๑-๗๓ ธันวาคม ๒๕๒๙ ณ ธุดงคสถาน วันที่ 1 วัดพระธรรมกาย Kalyanamitra.org 09