การเพาะปลูกองุ่น : หน้า 78/118

ข้างภูเขา ผลของมันมีรสค่อนข้างเปรี้ยว และมีขนาดเล็ก" “แต่” ยอร์ชขัดขึ้นกลางคัน “มัน เป็นผลไม้ที่ดี ฉันเคยพบมันอยู่ตามทาง น้ำไหล” แล้วกล่าวต่อไปอย่างอาย ๆ อีกว่า “ฉันกับกระต่ายชอบมันมาก” ชาวสวิสส์ยิ้ม “เจ้าหนูน้อย เจ้า กับสัตว์ป่าเล็ก ๆ เหล่านั้น พระเจ้าโปรด ให้มันมีอยู่ที่นั่นสำหรับเจ้า” ยอร์ชมองดูเขาด้วยดวงตาที่เบิก กว้าง “แล้วก็” นายจาร์ก้าร์กล่าวต่อไป พร้อมกับชี้มือไปที่หีบอีกใบหนึ่ง “นี่เป็น องุ่นจากเวอร์จิเนีย มีรสหวานมาก แต่ต้น ของมันอ่อนแอ โทรมเร็ว และมีเนื้อเหลว ต่อไปดูให้ดีนะ” เขาหักต้นองุ่นสองชนิดมาชนิดละ หนึ่งกิ่ง ผูกรวมกันเข้าแล้วปักชำลงในหีบ ใบที่สาม ซึ่งมีต้นองุ่นที่ควบคู่เหมือนกัน ปักชำอยู่บ้างแล้ว “ที่นี้ ฉันผสมต้นองุ่นสองชนิดเข้า ด้วยกัน จะเกิดเป็นองุ่นอีกชนิดหนึ่งขึ้น ฉัน....จาร์ก้าร์...ทำงานร่วมกับพระเจ้า ทำ ผลองุ่นให้ดีกว่าเดิม องุ่นป่าแข็งแรงมั่น คง เข้าผสมกับองุ่นเวอร์จิเนียเกิดเป็น....” เขารีบไปที่ประตูชี้ให้ดูพุ่มองุ่นเขียวสด และหนาทึบ “ผล ซึ่งอาจส่งไปทางเรือได้ ทุกแห่งหน” นัยน์ตาของยอร์ชเบิกกว้าง เขาคิด ว่าชายที่มีความกรุณาและมีผมสีดำยาว และหน้าสีคล้ำนี้ต้องเป็นพระเจ้าแน่ ส่วน จาร์ก้าร์คงกำลังพูดอยู่เรื่อย “เจ้าเห็นไหม ภูเขากับนาทั้งหมด โน้น....ล้วนแต่เป็นของพระเจ้าผู้ประเสริฐ โลกทั้งหมดเป็นของพระเจ้าและ” เขา มองดูหน้าที่มีอาการเคลิบเคลิ้มของยอร์ช อย่างใกล้ชิด “พระเจ้านี้...พระเจ้าผู้ยิ่ง ใหญ่นี้เป็นบิดาของเจ้า” ติดอ่าง “ของฉัน....ของฉัน....” ยอร์ชกล่าว “ใช่แล้ว เจ้าเป็นสัตว์เล็ก ๆ ของ พระองค์...เหมือนกับสัตว์เล็ก ๆ ในป่า.... เจ้าไม่เป็นของใครอื่นอีกแล้ว แต่ดูนะ” เขาจับมือยอร์ชอีกครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ ไปว่า “พระองค์ได้ประทานมือนักเพาะ ปลูกให้เจ้า เจ้าอีกผู้หนึ่งจะต้องทำงาน ร่วมกับพระเจ้าเช่นเดียวกับฉัน” พูดแล้วนายจาร์ก้าร์ก็หันหน้าไป ทางอื่น ทันใดนั้นยอร์ชก็ตรวจดูมือของ ตน ลองเหยียดนิ้วออกดู แล้วพิจารณา อย่างใกล้ชิด เขาไม่เคยกระทำเช่นนี้มา ก่อนเลย “มือนักเพาะปลูก” บุรุษผู้ น่าพิศวงได้กล่าวคำนี้ ครั้นแล้วยอร์ชก เข้าไปที่หีบใบหนึ่ง เอามือขยำโคลนและ บีบให้ลอดออกมาระหว่างนิ้ว ยอร์ช ได้จดจำคำของจาร์ก้าร์ที่กล่าวถึงเรื่อง พระเจ้าได้ดี วันนั้นกว่านายคาร์เวอร์จะกลับ บ้านก็เป็นเวลาบ่ายมากทีเดียว เขามี โอกาสสังเกตดูพระอาทิตย์ที่กำลังตกลง ทางหลังภูเขาในระยะไกล ได้เห็นเงาสี ม่วงทอดลงมาทับทั่วทั้งหุบเขา นาย คาร์เว่อร์คิดถึงการไปเยี่ยมนายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ ครั้งนี้ เห็นว่าเป็นโชคดีที่ได้พบ สิ่งใหม่หลายอย่าง ได้เห็นการเพาะปลูก ที่มีแผนการ ได้รับคำแนะนำหลายเรื่อง แต่ก็ล่าเกินไปเกินกว่าที่จะทำประ โยชน์อะไรให้แก่ไร่ที่ล้าหลังของเขาได้เสีย แล้ว ตัวเขาหรือก็แก่แล้ว การที่จะหาแรง งานมาช่วยก็ยากบุตรชายก็ไม่มี อยากจะ ให้ยอร์ชโตพอที่จะแทนเขาได้ แต่ ถึงยอร์ชจะมีแววทางเพาะปลูกดีเพียงไรก็ ไม่ไหว เพราะเพียงแต่การไถนาเท่านั้น เขาก็ทำไม่ได้เสียแล้ว ยอร์ชนั้นในขณะนี้ควรหลับแล้ว แต่เขากลับนั่งนิ่ง ส่วนภายในร่างเล็ก แบบบางของเขานั้นซิ รู้สึกประดุจมี ไฟลุกอยู่ เขาหา พูดที่จะแสดง ออกมาไม่ได้ก็จริง แต่เขาก็รู้ดีว่า วันนั้นได้พบสิ่งที่น่าพิศวงจริง ๆ เมื่อยอร์ชได้รับประทานอาหารรส อร่อยอย่างไม่เคยฝันมาก่อนเสร็จแล้ว นายจาร์การ์ได้เข้ามาหา เขาถือหนังสือ เล่มหนึ่งที่กำลังเปิดให้เห็นตัวพิมพ์มาส่ง ให้ เขาเอามือลูบหัวและทำให้ยอร์ชน้ำตา 325 กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org