การขอบคุณและการทำบุญ : หน้า 95/118

กลับมาอีก สัญชาตญาณเดิมทำให้คิดไปว่า เขาอาจจะ มาทำร้ายด้วยความโกรธแค้น แต่ก็มิได้หวั่นวิตกแต่ อย่างไร เพราะค่าที่เชื่อมั่นในหลักธรรม คนเราหาก มิได้เป็นคู่กรรมคู่เวรกันมาแต่ชาติปางบรรพ์ ย่อมจะ ทำลายล้างผลาญกันไม่ได้ง่ายนัก ถ้าหากเขาจะมา ด้วยเจตนาร้ายหมายสังหารอาตมาจริง ก็เป็นการดี เพราะจะเป็นโอกาสให้ทั้งสองฝ่ายใช้หนี้กรรมเวรกัน ให้เสร็จสิ้นไป คิดเสียดังนี้ก็นั่งคอยเขาอยู่ที่เดิมด้วย ใจสงบ เขาทั้งสองนั่งลงข้างหน้าอาตมา กราบอย่าง ประณีต แล้วชายผู้เป็นสามีพูดขึ้นว่า “ท่านครับ ผมพาภรรยามากราบขอบคุณท่าน” “ขอบคุณเรื่องอะไร?” อาตมาถามอย่างงง ๆ “เรื่องที่ท่านกรุณาให้เลขท้ายแก่สามีของดิฉัน ยังไงล่ะคะ” ภรรยาของเขาตอบ “วันนั้น พอได้เลขจาก ท่าน คุณพี่ก็กลับไปซื้อเลข ๒๓๙ เขามั่นใจมากค่ะ มีอยู่เท่าไรรวบรวมซื้อหมด แล้วก็ถูกเสียด้วย คราวนี้ เราได้ร่วมแสน ทำเอาเจ้ามือแทบสิ้นเนื้อประดาตัวไป ทีเดียว พอได้ข่าวอันไม่คาดฝันมาก่อนนี้ อาตมาทั้งรู้สึก ประหลาดใจ ทั้งขำ ทั้งไม่สบายใจระคนกัน ประหลาดใจ ต่อเหตุการณ์ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ ต่อความไม่แน่นอน ในโชคชะตาของมนุษย์ และไม่สบายใจที่เหตุการณ์ผิด ไปจากความตั้งใจอันแท้จริงของตน คนทั้งสองคงจะ ไปบอกใครต่อใครว่าร่ำรวยเพราะอาตมา แล้วคนอื่น ๆ ก็จะหลั่งไหลมาขอบ้าง อาตมาก็จะกลายเป็นพระอาจารย์ ผู้มีชื่อในทางหวยเบอร์ เมื่อเป็นเช่นนั้น อาตมาจะเอา เวลาที่ไหนมาบำเพ็ญเพียรเพื่อดับทุกข์ เพื่อดับเพลิงกิเลส อาตมาเห็นจะต้องหนีไปอยู่ที่อื่นด้วยความเสียดาย เพราะอาตมาชอบอารามนี้เหลือเกิน ตั้งใจจะอยู่พักผ่อน ทำความเพียรนาน ๆ อีกทั้งผลการปฏิบัติก็กำลังก้าวหน้า ด้วย กาม “โยมได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังบ้างหรือยัง?” อาตมา “ยังครับ” สามีตอบซึ่งท่าให้อาตมารู้สึกเบาใจ “ได้ครับ” เขาตอบอย่างแข็งขัน “ขอนิมนต์บอกมา เถอะ ผมยินดีช่วยทุกอย่างเพื่อสนองพระคุณของท่าน “ขอให้โยมเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าบอกใคร เป็นอันขาด นี้ข้อหนึ่ง อีกข้อหนึ่งขอให้โยมเลิกเล่น สลากกินรวบอย่างเด็ดขาด อาตมาขอร้องสองอย่างเท่านี้ โยมจะรับรองได้ไหมว่าจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด?” “ผมขอรับรองว่า จะปฏิบัติตามคำแนะนำของ ท่านทุกประการ เพราะผมตั้งใจอยู่แล้วว่าจะนำเงิน จำนวนนี้ไปซื้อที่ดินสักแปลงหนึ่งแล้วก็ปลูกลำไยไว้สัก ร้อยสองร้อยต้น ส่วนที่เหลือก็จะนำไปลงทุนตั้งร้านขาย ของเล็ก ๆ น้อย ๆ พอเลี้ยงชีพไปก่อน ในเวลาเดียวกัน ก็พยายามเก็บหอมรอมริบ เมื่อมีทุนมากขึ้นค่อยคิด ขยับขยายกิจการภายหลัง “เป็นความดำริที่ชอบแล้ว” อาตมาพูดด้วยความ โล่งใจ “ขอให้โยมตั้งใจประกอบอาชีพตามหลักเลข ๔ ตัวที่อาตมาเคยบอก และขอให้เจริญสุขในโลกียวิสัยเถิด” สองสามีภรรยายกมือไหว้ พลางกล่าวว่า “สาธุ” พร้อมกัน เสร็จแล้วฝ่ายภรรยาหยิบห่อกระดาษ ห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ พลางกล่าวว่า “เพื่อสนองบุญคุณของท่าน เราได้ตกลงกันว่าจะ ถวายเงินแก่ท่านเป็นจํานวนพันบาท ขอนิมนต์รับไว้ด้วย ว่าแล้วก็หยิบห่อกระดาษส่งให้อาตมา “โยมวางไว้บนพื้นนั้นก่อนเถิด อาตมาเป็นพระ ภิกษุรับเงินทองไม่ได้ อาตมาเองก็ไม่มีความจำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินทอง อาตมาอยู่ตัวคนเดียวในโลก อาหาร วันละหนึ่งมื้อพอกันตาย จีวรสามผืนพอป้องกันร้อนหนาว เพียงพอแล้วสำหรับอาตมา แต่ถ้าโยมมีกุศลเจตนาใคร่ จะทำบุญด้วยเงินจำนวนนี้ ก็จะนำไปถวายสมทบทุน มูลนิธิของวัดเถิด เงินของโยมจะเป็นประโยชน์แก่พระ ศาสนาอย่างกว้างขวางและเป็นเวลานาน โยมจะได้บุญ มากยิ่งกว่าถวายให้อาตมาองค์เดียว” “ผมจะไปปฏิบัติตามคำแนะน่าของท่าน” เขากล่าว แล้วก็กราบลาไป นั้นเป็นเหตุการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตของ อาตมา (อ่านต่อฉบับหน้า) ขึ้นบ้าง “โยมจะช่วยอาตมาอะไรสักอย่างได้ไหม?” กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org