ปาฐกถาธรรม : หน้า 52/118

ปาฐกถาธรรม หลวงพ่อทัตตชีโว ทศพิธราชธรรม ธรรมะสําหรับ “ผู้นำ” ต่อจากฉบับที่แล้ว พอถึงกุฏิที่พัก พระภิกษุรูปนี้ก็จุด ธูปเทียนอธิษฐานจิตทันทีว่า นั่งสมาธิ ครั้งนี้ถ้ายังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ก็จะ ไม่ขอลุกขึ้น จะยอมนั่งจนตายอยู่ตรง นั้น จะทำอย่างที่พระสัมมาสัมพุทธ เจ้าทรงทำเมื่อวันที่พระองค์ตรัสรู้ ที่ท่าน อธิษฐานจิตถึงขนาดนั้น เพราะหิริโอต ตัปปะ (ความละอายบาปและความ เกรงกลัวต่อบาป) พลุ่งขึ้นมาอย่าง แรงกล้า เนื่องจากเมื่อก่อนท่านขี้เกียจปฏิ บัติธรรม ฉะนั้นพอนั่งไปวันหนึ่ง คืน หนึ่งแล้วก็ยังมืดซื้อเลย แต่ความกลัวว่า ชาติหน้าจะต้องไปเกิดเป็นควายให้โยม ใช้จึงฝืนนั่งต่อไป ปรากฏว่าท่านนั่ง สมาธิติดต่อกันถึง 5 วัน ใจของท่านก็ หยุดนิ่ง ผ่องใสขึ้นตามลำดับ พอเข้า ๕๐ วันที่ ๗ ท่านรู้ตัวว่าต้องตายในวันนั้น แน่ ๆ แต่ตายขณะนี้ใจก็ยังผ่องใส ใจ ผ่องใสขนาดนี้คุ้มกับค่าข้าวของโยม แล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ต้องไปเป็นควาย หรอก.... เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็ยอมตาย แต่ กลับปรากฏว่า เที่ยงคืนนั้นเอง ความ ที่ยอมตาย ใจก็รวมเป็นหนึ่งเกิดมรรค มีองค์ ๘ ผสมผสานกลมกลืนกันดี เข้า ถึงธรรมกายในตัวสว่างโพลงขึ้นมา ทำ ให้เห็นอริยสัจ ๔ ในกายมนุษย์ชัดเจน เป็นพระโสดาบัน อาศัยธรรมกายพระ โสดาบันดูอริยสัจ ๔ ในกายทิพย์หรือ เทวกาย พอเห็นอริยสัจ ๔ ในกายเทวกาย เข้า เป็นพระสกิทาคามี อาศัยธรรม กายพระสกิทาคามีพิจารณาอริยสัจ ๔ ในกายรูปพรหม เห็นอริยสัจ ๔ ใน รูปพรหมเข้า เป็นพระอนาคามี อาศัย กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org