ความรักและความทุกข์ : หน้า 37/118

จะมาถึง มันกลับคร่ำครวญรำพันว่า “ตัวเรานี้ แม้ความหนาว ความร้อน หรือความ ลำบากที่ติดแห หรือแม้จะถูกเสียบด้วยไม้แหลม จะถูก ย่างบนถ่านเพลิงอันร้อนแรง หรือตกเป็นอาหารอัน โอชะของชาวประมง ทั้งหมดนี้ ก็ยังไม่ทำให้เราทุกข์ใจ มากเท่ากับความทุกข์อันเกิดจากความคิดถึงนางปลา ผู้เป็นที่รัก เกรงว่านางจะเข้าใจผิด คิดว่าที่เราหายหน้า ไปนั้น เพราะไปติดพันนางปลาตัวอื่น นางคงไม่รู้ หรอกว่า เราติดแหอยู่ และกำลังจะถูกเสียบไม้ย่างไฟ อยู่แล้ว...." ขณะนั้น พราหมณ์ปุโรหิตผู้หนึ่ง เป็นผู้รู้ภาษา สัตว์ทั้งหลาย กำลังเดินออกมาที่ท่าน้ำหน้าเมือง พร้อม ทั้งข้าทาสบริวารเพื่ออาบน้ำ ท่านเห็นปลาใหญ่กำลัง ดิ้นรนร้องคร่ำครวญอยู่ ก็นึกอยู่ในใจว่า “ถ้าเราปล่อยให้ปลาตัวนี้ตายไปในขณะที่มัน กำลังกระสับกระส่าย มีจิตใจเร่าร้อนด้วยกามราคะ อยู่เช่นนี้ มันต้องไปเกิดในนรกอย่างแน่นอน เราควร ทำตัวเป็นที่พึ่งของปลาตัวนี้ดีกว่า...” คิดดังนี้แล้ว ปุโรหิตจึงเดินเข้าไปหาชาวประมง ผู้เป็นเจ้าของปลา แล้วกล่าวว่า “พ่อลุง แหม วันนี้จับปลาได้เยอะจัง แบ่งให้ฉัน สักตัวได้ไหมจ๊ะ” ชาวประมงรีบตอบด้วยความเอื้อเฟื้อว่า | “เชิญเลยท่านปุโรหิต ไม่ต้องเกรงใจ ชอบใจปลา ตัวไหน เลือกเอาได้เลย” ปุโรหิตจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอปลาใหญ่ตัวนี้ล่ะนะ” ว่าแล้ว ปุโรหิตก็จับปลาตัวใหญ่นั้น แล้วเดิน ไปที่ท่าน้ำ แล้วกล่าวสั่งสอนปลาว่า “เจ้าปลาเอ๋ย เพราะความรักใคร่ติดพัน นางปลานั่นทีเดียว เจ้าจึงเกือบจะต้องเสียชีวิต หากข้าไม่บังเอิญมาพบเจ้าเสียก่อน ต่อไปนี้ เจ้าต้องหมั่นสำรวมระวัง อย่าปล่อยให้อำนาจ กิเลสเข้าครอบงำ อย่ามัวหลงติดอยู่ในความรัก ใคร่อีกเลยนะ" ปุโรหิตก็ปล่อยปลาลงน้ำ กล่าวเสร็จแล้ว ปุโรหิตก็ปล่อยปลาลงน้ำไป นี่แหละหนา ความรัก ขนาดตัวเองจะตายยัง ไม่กลัว แต่กลัวแฟนเข้าใจผิด หารู้ไม่ว่า ป่านนี้ แฟน ไปว่ายน้ำโต้คลื่นรับฝนเบิกบานสำราญใจไปแล้ว ทั้งตัวเองที่คิดแต่จะรัก รัก รัก แล้วก็ตายไปเพราะรัก นี่น่ะ จะต้องตกนรกอย่างน่าสงสารทีเดียว ถ้าหลาน ๆ ไม่อยากเป็นอย่างปลาใหญ่ตัวนี้ละก็ ต้องฝึกสมาธิให้ มาก ๆ ไว้นะคะ จะได้มีสติ ไม่หลงในเรื่องอะไรง่าย ๆ จิตใจก็จะแจ่มใสตลอดเวลาค่ะ น่าอืด ๓๕ กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕ Kalyanamitra.org