การเข้าฌานและการเห็นธรรม : หน้า 20/118

บ้านเรือน ก่อนเราเกิดเขาก็มีอยู่อย่างนี้ หญิงชายเขาก็ มีกันอยู่อย่างนี้ เราเกิดแล้วก็มีอยู่อย่างนี้ เราตายไปแล้ว มันก็มีอยู่อย่างนี้ เห็นดิ่งลงไปทีเดียว เข้าปฐมฌานเข้า แล้ว เห็นดิ่งลงไปเช่นนี้ เมื่อเข้าปฐมฌาน ก็แน่นิ่งอยู่ ฌานที่ละเอียดกว่านี้มี พอนึกขึ้นมาเช่นนั้นก็ อ้อ! ที่ ละเอียดขึ้นมากกว่านี้มีอยู่ ก็นิ่งอยู่กลางปฐมฌาณนั่น กลางดวงปฐมฌานนั่นนิ่ง ใจของธรรมกายหยุดนิ่งอยู่ ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกาย นิ่งพอถูกส่วน เข้าฌานนั่นเปลี่ยนแล้ว ปฐมฌานนั้นจางไป ทุติยฌาน มาแทนที่รองนั่ง จะไปไหนไปคล่องแคล่วยิ่งกว่าขึ้น เครื่องบิน ปฐมฌานเหมือนกัน ทุติยฌานเหมือนกัน พอ เข้าฌานที่ ๒ ได้แล้วก็นึกว่าฌานที่ ๒ มันใกล้ฌานที่ ๑ มันเสื่อมง่าย ใจก็หยุดนิ่งอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำ ให้เป็นธรรมกายอีก ถูกส่วนนิ่งเข้าอีก ทุติยฌานก็จางไป ตติยฌานมาแทนที่ นิ่งอยู่กลางตติยฌานนั้น พอถูก ส่วนเข้าตติยฌานแล้วละเอียดกว่าตติยฌานนี้มี นิ่งอยู่ ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์นั่น ธรรมที่ทำให้เป็นกายธรรมนั่น ถูกส่วนเข้าเมื่อนึกถึง ฌานตติยฌานก็จางไป จตุตถฌานเข้ามาแทนที่ ยัง ไม่พอแค่นั้น นิ่งอยู่กลางจตุตถฌานนั้น ละเอียดกว่านี้มี ว่าละเอียดกว่านี้มี จตุตถฌานก็จางไป อากาสานัญ ดวง จายตนฌาน กลางของจตุตถฌานว่างออกไป เท่ากัน ดวงเท่ากัน ดวงเท่ากันนี่เรียกว่า อากาสานัญจายตน ฌาน ธรรมกายก็นั่งอยู่กลางของอากาสานัญจายตน ฌาน เรียกว่าเข้าอากาสานัญจายตนฌานแล้ว ใจก็นิ่ง อยู่ศูนย์กลางที่ดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายนั่น ถูก ส่วนเข้าก็นึกว่าฌานนี้คล่องแคล่วว่องไวดี แต่ว่า ละเอียดกว่านี้มี พอถูกส่วนเข้าอากาสานัญจายตนฌาน ก็จางไป วิญญาณัญจายตนฌานเข้ามาแทนที่ ดวงก็ เท่ากัน นั่งอยู่กลางดวงวิญญาณัญจายตนฌานนั้น ว่า ละเอียดกว่านี้มี นิ่งอยู่ศูนย์กลางที่ดวงธรรมที่ทำให้เป็น ธรรมกายนั่น แต่ว่าเพ่งฌาน นิ่งพอถูกส่วนเข้า วิญญาณัญจายตนฌานจางไป อากิญจัญญายตน ฌานเข้ามาแทนที่ รู้ละเอียดจริง นี่เป็นรู้ละเอียดจริง นั่ง อยู่อากิญจัญญายตนฌานนั้น ละเอียดกว่านี้มี พอถูก ส่วนเข้าอากิญจัญญายตนฌานจางไป เนวสัญญานา สัญญายตนะเข้ามาแทนที่เข้าถึงเนวสัญญานาสัญญา ยตนะ ออกนึกในใจทีเดียวว่า สนฺตเมต์ ปณีตเมต์นี่ ละเอียดจริง นี่ประณีตจริง นี่เข้าฌานดังนี้ นี่เขาเรียกว่า เข้าฌานโดยอนุโลม เข้าฌานโดยปฏิโลม ถอยกลับจากฌานที่ ๔ นั้น จากเนวสัญญานาสัญญาเข้าหาอากิญจัญญายตนะ ♡ ๗ มาวิญญาณัญจายตนะ เข้าอย่างไรก็ออกมาอย่างนั้น มาถึงอากาสานัญจายตนะ ถอยจากอากาสานัญจาย ตนะมาถึงจตุตถฌาน ถอนจากจตุตถฌานมาถึงตติย ฌาน ถอยจากตติยฌานมาถึงทุติยฌาน ถอยจาก ทุติยฌานมาถึงปฐมฌาน เข้าไปดังนี้อีก นี่เรียกว่า ปฏิโลมถอยกลับ อนุโลมเข้าไปอีก ที่ ๑ ที่ ๒ ที่ ๓ ที่ ๔ ที่ ๕ ที่ ๖ ที่ ๗ ที่ 6 ไปอีก ถอยจากที่ ๘ มาถึงที่ ๗ ที่ ๖ ที่ ๕ ที่ ๔ ที่ ๓ ที่ ๒ ที่ ๑ มาถึงอีก นี่เรียกว่า อนุโลมปฏิโลมไปอย่างนี้ พออนุโลมปฏิโลมถูก ส่วนเข้าก็เห็นทีเดียวว่า อ้อ สัตวโลกนี่เป็นทุกข์ล่ะ เห็นทุกข์ล่ะนะ นี่ทางปฏิบัติเห็นทุกข์ล่ะ ตาธรรมกาย เห็นอายตนะที่ดึงดูดของสัตวโลก เขาเรียกว่าโลกา ยตนะ อ้อ มนุษย์นี่เกิดขึ้นไม่ใช่อื่นเลย ความเกิดนี้ อายตนะของโลกเขาดูดนะ ก็เห็นอายตนะทีเดียว มนุษย์ นี่ก็มีอายตนะอยู่อันหนึ่ง เราเคยค้นพบ เรารู้จักแล้ว อายตนะของมนุษย์ รู้จักกันทั่วแหละ อายตนะของมนุษย์ ที่เราติดอยู่ก็ติดอายตนะนั่นแหละ มันดึงดูดอายตนะ อยู่ที่ไหน ที่บ่อเกิดของมนุษย์ อายตนะเขาแปลว่า บ่อเกิด บ่อเกิดมันอยู่ที่ไหน นั่นแหละเป็นตัวอายตนะ ของมนุษย์ทีเดียว อายตนะของทิพย์ละ มันมีมากด้วย กันนี่ อายตนะกำเนิดของสัตว์มีถึง ๔ อัณฑะ สังเสทชะ ชลาพุชะ โอปปาติกะ อัณฑชะ เกิดด้วย ฟองไข่ สังเสทชะ เกิดด้วยเหงื่อไคล ชลาพุชะ เกิด ด้วยน้ำ อายตนะที่ว่านี้เป็นชลาพุชะ เกิดด้วยน้ำ กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org