ความรักและบุพเพสันนิวาส : หน้า 106/118

พระพุทธองค์ ทรงเปรียบ ความรักเหมือนบัว กล่าวคือ ความ รักจะเกิดขึ้นและดำรงอยู่ได้ด้วยบุพ เพสันนิวาสและไมตรีจิต ความรัก ของใบบุญและแดงไทยก็เป็นเช่นนั้น พบ กันรักกันในเวลาอันรวดเร็ว ทั้ง ๆ ที่หัวใจ ไม่เคยรักใครง่าย ๆ มาก่อน คงจะเป็น เหมือนที่บางคนกล่าวว่า รักที่เกิดจากบุพ เพสันนิวาส จะแสดงออกต่อเมื่อได้พบ เห็นผู้ซึ่งมีบุพเพสันนิวาสต่อกันเท่านั้น แล้วทั้งสองยังสามารถดำรงความ รักของตนไว้ได้อย่างมั่นคง โดยได้ใช้ “น้ำใจ” เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตรัก รักษาความรู้สึกอบอุ่นอ่อนหวานที่มี ต่อกันไว้ได้เสมอมา เหมือนบัวที่มี น้ำคอยหล่อเลี้ยงให้ดอก ก้าน ชูเชิด อยู่ได้กระนั้น วัย ฐานะที่ต่างกัน ตลอดจนอุป สรรคปัญหาต่าง ๆ มิได้ทำให้เกิดช่อง ว่างระหว่างกันเลยแม้แต่น้อย ความเข้า ใจกัน เห็นอกเห็นใจกันที่เกิดเนื่องมา จากส่วนที่ลึกสุดของหัวใจทำให้ทั้งสอง มีพลังใจที่จะฝ่าฟันกับความยากลำบาก ทุกรูปแบบในชีวิต และต่างอธิษฐานจะ ขอร่วมเป็นร่วมตาย เผชิญทุกข์-สัม ผัสสุขด้วยกันทุกชาติภพใต้ อันที่จริงแล้ว แตงไทยไม่เคยลืม บิดามารดา ทุกครั้งที่เธอระลึกถึงผู้ มีพระคุณทั้งสอง หัวใจก็พลันเจ็บแปลบ และเศร้าเสียใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ประ สบการณ์ชีวิต ทำให้ได้เรียนรู้อะไรขึ้น หลาย ๆ อย่าง ความรักนั้นมีอานุภาพ ยิ่งใหญ่ จนทำให้ใจต้องคิดต้องนึกไป ได้ร้อยแปด แล้วก็คิดนึกแต่ความสุข ของตัวเอง จนทุกอย่างมืดมน ลืมคำนึง ถึงจิตใจของพ่อแม่ หรือแม้เมื่อนึกได้ รักเป็นชีวิตเป็นหัวใจ ตัดสินใจเลือกทาง เดินชีวิตด้วยวิธีนี้จนได้ ในยามนี้ บาดแผลเรื้อรังทางใจนั้น ได้สำแดงพิษร้ายออกมาทำลายความสุข สมบูรณ์แห่งชีวิต จึงสู้ไม่คิดถึง ไม่นึกถึง เสีย เพื่อความสบายใจจะได้บังเกิด แต่ แตงไทยก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า เธอไม่สามารถสลัดความคิดถึงพ่อ แม่ได้ ไม่ว่าจะหนีมาไกลแสนไกล เพียงไร ความรู้สึกผิด ละอายใจ ได้ติดตามมาตอกย้ำให้เจ็บปวดและ หมองเศร้าตลอดมา จนบัดนี้ เวลาได้ ล่วงเลยมาถึง ๔ ปีกว่า ลูกน้อยฝาแฝดมี อายุร่วม ๓ ขวบแล้ว คนที่เป็นชายชื่อ ปัญญาคุณ แฝดน้องเป็นหญิงให้ชื่อว่า บุญกัญญา ทั้งสองเป็นเด็กน่ารัก หน้า ตาน่าเอ็นดู แก้มยุ้ยเป็นพวง ผิวขาวผ่อง รูปร่างอ้วน เวลาอารมณ์ดีก็จะหัว เราะเอิ๊กอ๊าก ๆ อย่างเบิกบานใจ น่า ความชื่นอกชื่นใจมาสู่พ่อแม่ผู้เหนื่อยยาก แต่การมีลูกทำให้ฐานะที่ยากจนอยู่แล้ว กลับยิ่งแร้นแค้นยิ่งขึ้น ในระยะหลัง ใบบุญ ต้องทํามาหากินคนเดียวเพื่ออีกสามชีวิต อันเป็นที่รัก ส่วนแตงไทย มีภาระต้อง เลี้ยงดูลูกน้อยอยู่ที่บ้าน ความเป็นคนดีมีน้ำใจของสอง สามีภรรยา ทำให้ชาวบ้านรักใคร่ จะ ย้ายไปอยู่ที่ใดก็มีคนเมตตา ให้ปันอาหาร เสื้อผ้า ตลอดจนให้ความช่วยเหลือใน ด้านต่าง ๆ อยู่เรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้น ลูก น้อยทั้งสองคงจะเติบโตมาถึงเดี๋ยวนี้ไม่ ได้ การติดตามของท่านเศรษฐี ทำ ให้สองสามีภรรยาต้องหวั่นหวาด เกรง ต่อการพลัดพรากจากกันเป็นที่สุด ไหน จะต้องเหนื่อยยากกับการทำมาหากิน เธอก็ยังเห็นความรักเป็นใหญ่ เห็นชายคน ไหนสองหูสองตาจะต้องคอยสดับความ ๑๐ เคลื่อนไหวของการติดตาม ต้องโยกย้าย หลบหลีกบริวารเศรษฐีจนเหน็ดหน่าย แล้วในที่สุด ทั้งสองก็ต้องหยุดย้ายถิ่น เพราะสุดปัญญาที่จะหอบหิ้วลูกน้อยไป ไกล ๆ อีกต่อไป ได้อาศัยอยู่บ้านชาวนา ยากจนคู่หนึ่ง ช่วยเขาทำงานไร่นา หุง หาอาหาร ก็ยังชีวิตต่อมาได้ด้วยดี เพราะชาวนาคู่นี้ อยู่กันสองคนตายาย ลูกหลานไม่มี แตงไทย ใบบุญ ปัญญา คุณ และบุญกัญญา จึงเป็นเหมือนคนใน ครอบครัวเดียวกันจริง ๆ “แล้ว หากพ่อแม่แกเขายังตามหา อีกล่ะ จะทำยังไงแม่แตงไทย” ชาวนาผู้ เป็นเจ้าของบ้านถาม “คงไม่ตามมาแถวนี้แล้วล่ะจ้ะลุง แต่ก่อนเราได้ข่าวว่า พ่อส่งคนมาตามหา แถวนี้หลายครั้งแล้ว ตอนนี้คงจะไม่มา อีก" แตงไทยตอบด้วยความมั่นใจ "แล้วหากมาล่ะ ข้าว่าอย่าประ มาท กว่านะ" “หากถึงเวลานั้น ฉันจะขอร้องคน ที่มาตาม ให้เห็นแก่ความรักของครอบ ครัวเรา พ่อแม่ลูกจะจากกันไม่ได้” นึกถึงสายสัมพันธ์พ่อแม่ลูกแล้วก็ สะท้านใจ เพียงแค่คิดว่า จะมีคนมา เอาตัวลูกไปหรือตัวเองจะต้องจากลูกไป ใจที่อับเฉาอยู่แล้ว ก็ยิ่งแห้ง เศร้า เหงา จนแทบทนไม่ได้ อย่างนี้นี่เอง ความรัก ที่พ่อแม่มีต่อลูก แตงไทยเพิ่งประจักษ์ เดี๋ยวนี้เองว่า พ่อแม่รักใคร่ห่วงใยอย่าง ไร เธอนึกไปถึงความรู้สึกที่บังเกิดขึ้นแก่ พ่อแม่ในยามที่ลูกรักหนีจากมา ท่านจะ เสียใจขนาดไหนหนอ? แตงไทยกอดลูกแนบแน่น ความ รักห่วงหวงมีอยู่เต็มอก ไม่ว่าจะเกิดอะไร ขึ้น พ่อแม่ลูกจะต้องอยู่ด้วยกัน เธอตั้ง ปณิธานไว้ในใจ จะไม่ยอมให้ใครหรือ กัลยาณมิตร/ตุลาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org