ความโศกเศร้าในเหตุการณ์สวรรคต : หน้า 32/124

๓๐ กรณีสวรรคต นำความโศกสลดรันทดใจมาสู่ประชาชน ชาวไทยอย่างใหญ่หลวง จนเหลือที่จะพรรณนา บรรยากาศ แห่งความหม่นหมอง แผ่คลุมทุกอณูแผ่นดิน ดังที่คุณ ไข่มุกด์ ชูโตเขียนไว้ว่า “อะไรกันนั่น ผู้คนมาจากไหนกันหนอ เบียดเสียด กันเต็มไปหมด ทั่วอาณาบริเวณนั้น ทุกคนมีน้ำตานองหน้า ต่างมุ่งหน้าไปยังหน้าพระลานอย่างเร่งรีบ สีดำของเครื่องแต่ง กายหญิงสลับสีขาวของเครื่องแต่งกายชายที่เคลื่อนไหวไปเป็น ระลอก ๆ นั้น เหมือนนกกาฝูงมหึมาที่กำลังยกพวกย้ายถิ่นฐาน ไปที่ไหนสักแห่งหนึ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน จนใกล้เที่ยงแล้ว ก็ยังไม่ปรากฏแสงแดดแต่สักน้อย ท้องฟ้ามีสีหม่นหมอง นี่กระมังที่เขาเรียกว่า “ฟ้าร้องไห้” จะปรากฏขึ้นในยามที่ผู้มีบุญจะจากโลกไป..... ฉลองพระองค์สีขาวเช่นกัน แสดงว่ายังมิทันแต่งพระองค์ เมื่อ เสด็จออกประทับยืนส่งเสด็จพระบรมศพอยู่ ณ ที่นั้น สม เด็จพระราชชนนีทรงพระกันแสงจนพระวรกายซวนเซ ส่วน สมเด็จพระอนุชาธิราช ทรงเม้มพระโอษฐ์สนิทแน่น เห็นน้ำ พระเนตรวาวแววอยู่ภายใต้ฉลองพระเนตรสีขาวใส ทรงประคอง สมเด็จพระราชชนนีไว้ในอ้อมพระพาหา ข้าพเจ้ายังจำพระพักตร์ของสองพระองค์ได้ติดตามาจน ทุกวันนี้ว่า ไม่มีความโศกเศร้าเสียพระทัยอันใด ไม่มีการ สูญเสียอันใดที่จะหนักหนาไปกว่านี้อีกแล้ว..... สมเด็จพระอนุชาธิราชเสด็จพระราชดำเนินออกจาก พระที่นั่งบรมพิมาน ตลอดทางเสด็จฯ ประชาชนกราบ พระบาทร่ำไห้ บ้างก็ถวายพระพรให้ทรงพระเจริญ พระพักตร์ภายใต้พระกลดกั้นนั้นหมองคล้ำ ผิดจาก สมเด็จพระอนุชาพระองค์เดิมที่เคยสดชื่นร่าเริง ทรงขบพระทนต์ เป็นสันนูนตลอดเวลา ทรงก้มลงทอดพระเนตรประชาชน ที่กราบพระบาทร่ำไห้ เห็นได้ว่าทรงกลั้นพระอัสสุชลไว้ด้วย ขัตติยะมานะอย่างลำบากยากเย็น พระกลดนั้นเคยเห็นเคียงคู่ เสียงร้องไห้ก็พลันกระหึ่มโฮขึ้นกึกก้องไปทั่วบริเวณ พระที่นั่ง สำแดงออกถึงความเสียใจอาลัยรักเสียดายในความ สูญเสียอันใหญ่หลวงครั้งนี้ แทบว่าจะตายโดยเสด็จไปด้วย..... บนพระเฉลียงหน้าห้องพระบรรทม ที่พระบรมศพ เคลื่อนมานั้น สมเด็จพระอนุชาธิราชทรงสนับเพลาสีดำ ฉลอง กันทั้งสองพระองค์เคยตามกันมา บัดนี้เหลือเพียงพระกลดองค์ พระองค์เชิ้ตสีขาว สมเด็จพระราชชนนีทรงพระภูษาดำ และ เดียวอยู่ท่ามกลางฝูงชนมหึมา Kalyanamitra.org มิถุนายน ๒๕๓๑