ความรักและความหวังของแม่ : หน้า 79/124

ลูกจะเป็น และจะทำ แม่อยากบอกลูกเพียงว่า แม่ปีติ และแม่ ขออนุโมทนาด้วย ตลอดเวลาที่ลูกขาดการติดต่อ แม่ร้องไห้บ่อย ครั้งทั้ง ๆ ที่แม่เข้าใจลูกนี้แหละ และแม้ครั้งนี้แม่ก็ร้องไห้ แต่น้ำตา ที่นองหน้านั้น เป็นน้ำตาแห่งความปีติ แม่ขอฝากไว้นิดหนึ่งว่า ลูกอายุยังน้อย ยังสาว และในสาย ตาของแม่ ลูกยังสวย และมีอารมณ์ปุถุชนทุกอย่างครบถ้วน แม่กลัวเหลือเกินว่า วันหนึ่งเมื่ออารมณ์บางอย่าง(ความรัก) เข้าครอบงำ ลูกของแม่จะตาบอดหน้ามืดหลงทาง แม่จึงขอให้ลูก กายได้ โลกนี้จะเกิดสันติสุขอย่างแท้จริง ดังนั้นโลกจึงจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตร เพราะกัลยาณมิตร เป็นผู้สร้างสันติสุขให้กับโลก องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเป็นกัลยาณมิตร คนแรกของ โลก และเราเป็นอาสากัลยาณมิตรรุ่นแรกของโลก คนในโลกมีหลายพันล้าน แต่ที่โชคดีอย่างลูกหญิงของ หลวงพ่อมีน้อย และต่อไปในอนาคต ทุกดวงใจจะนึกถึงเราอาสากัลยาณ สังวรณ์ข้อนี้ไว้ให้ดี ให้หมั่นเตือนตนเองและถามใจตนเองอยู่เสมอ...” มิตร เพราะเราเป็นผู้ให้อย่างแท้จริง แม้ผลของการทำดีจะต้องรอ และท้ายที่สุดคุณแม่บอกว่า “ลูกไม่ต้องคิดว่าแม่จะผิดหวัง เพราะจริง ๆ แล้วใน วินาทีนี้แม่กำลังสมหวังต่างหาก ที่ลูกแม่พบที่พึ่งที่แท้จริงแล้ว ส่วนความโทมนัสและปีติของแม่นั้น มันคงจะมีสลับกันบ้าง แต่ลูก ไม่ต้องกังวลเพราะชีวิตเป็นของลูกคนเดียวเท่านั้น...” ข้าพเจ้าเองนั้นช่วงชีวิตที่ผ่านมา ข้าพเจ้าเพิ่งได้หลั่งน้ำตา อย่างอาดูรก็ในครั้งนี้ หวนนึกถึงมารดาของพระกุมารกัสสปะไป บำเพ็ญเพียรในป่านานถึง ๑๒ ปี ภิกษุณีผู้เป็นมารดาของท่านมี น้ำตานองหน้าอยู่เนืองนิจ พอรู้ว่าพระลูกชายกลับมาแล้วก็ดี ใจ พบกันในเวลาบิณฑบาต ท่านเดินอย่างร้อนรนเข้าไปหาพระ ลูกชาย หวังว่าจะได้รับมธุรสวาจาจากพระกุมารกัสสปะ แต่เปล่า เลย นางต้องผิดหวังอย่างมาก เพราะพระกุมารกัสสปะกลับกล่าว ว่าท่าน “เที่ยวทำอะไรอยู่ตั้ง ๑๒ ปี เพียงความรักเท่านี้ก็ตัดไม่ได้” เมื่อนึกได้ดังนี้ข้าพเจ้ายิ่งเข้าใจคุณแม่มาก แต่ข้าพเจ้าเป็น เวลาถึง ๑๐ ปี ล้านปีก็รอได้ หน้าที่อาสากัลยาณมิตรไม่ใช่เพียงนำบุญสู่สาธุชนใน วันมาฆบูชา วิสาขบูชาหรือกฐิน แต่ยิ่งใหญ่กว่านั้น โลกอาศัย เรา เราจึงท้อไม่ได้ เส้นทางนี้ถูกต้องที่สุด เส้นทางอื่นถูกแต่เพียงถาก ๆ เราจึง ไม่ได้เดินเพียงครึ่งทาง แต่จะเดินถึงปลายทาง ชี้แนะคนอื่นให้เส้น ทางใหม่แก่เขา เป็นมารดาของโลกให้กำเนิดลูกในเส้นทางธรรม อย่าเสียใจที่ไม่ได้เป็นแม่ของลูก แต่จงภูมิใจที่ได้เป็นแม่ของโลก... เราทั้งหลายเหมือนผู้ที่เดินทางไกล อาจจะเหน็ด เหนื่อยท้อแท้ในบางหน อดทนนะจ๊ะ....อดทน บนเส้นทาง แห่งบุญนี้จะต้องมีเรา อาสากัลยาณมิตรทุก ๆ คน จะก้าว ไปด้วยกัน ตราบนิรันดร” เสียงนี้ก้องกังวานผ่านโสตประสาท มนุษย์ธรรมดา ข้าพเจ้าจึงทำหน้าที่ได้เพียงหนึ่งในขณะเดียว สู่หัวใจ สนิทนิ่งอยู่ ณ ที่นั้นตลอดกัล กัน คำว่า หน้าที่เร่งด่วนอันสูงสุดของชีวิต ได้เกิดขึ้นกับข้าพเจ้า เมื่อหลวงพ่อมอบธรรมาวุธให้ ข้าพเจ้าทราบตั้งแต่วินาทีนั้น ว่า จบแล้วอดีต อนาคตกำลังเริ่มที่นี่ ครั้งแรกที่มาวัด ข้าพเจ้าค้น พบเป้าหมายของชีวิต และวินาทีนี้ข้าพเจ้ามองเห็นจุดหมายปลาย ทางของชีวิตแล้ว ข้าพเจ้าจะเป็นผู้เลือกปลายทางให้กับชีวิตอีกครั้ง เหมือนที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้สำคัญที่สุด ถ้าการชักนำคุณแม่ให้ปฏิบัติธรรมตามแนววิชชาธรรม กาย ให้ได้รู้จักศูนย์กลางกายและมีประสบการณ์การนั่งสมาธิ คือหนทางตอบแทนพระคุณของท่าน ข้าพเจ้าคงได้กระทำหน้าที่ นั้นแล้ว และหวังเพียงว่าข้าพเจ้าจะทำได้ดีกว่านั้น ยิ่ง ๆ ขึ้น ไปอีก ยังจำโอวาทของหลวงพ่อได้ “ธรรมกายนี่แหละเป็นหลักของชีวิต เป็นหลักของ ศาสนา เป็นหลักของโลก ถ้าทุก ๆ คนในโลกเข้าถึงธรรม มิถุนายน ๒๕๓๑ ปาวสาน ๗๗ Kalyanamitra.org