การเดินทางสู่เชียงแสน : หน้า 48/124

รถยนต์ส่วนตัววิ่งไปบนถนนเอเชีย สาย ๑ กำลังพาเรามุ่งหน้าสู่เมืองเชียงแสน อันเป็นเมืองแห่งประวัติศาสตร์ที่สืบทอดกันมา เป็นเวลานานนับพันปี จุดนี้นี่เองที่ทำให้เรา เกิดความสนใจ อยากศึกษา อยากที่จะได้เห็น ได้สัมผัสด้วยตนเอง จึงทำให้เราต้องดั้นด้น ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ กันตั้งแต่เวลา ประมาณ ๒๑.๐๐ น. ลำแสงจากสปอตไลท์ หน้ารถ สว่างจ้า สาดแสงกระจายไปบนท้อง ถนนสองข้างทางถูกความมืดปกคลุมจนหมด สิ้น มีเพียงแสงดวงเล็ก ๆ ที่เห็นอยู่ลิบ ๆ นาน ๆ ครั้งจะได้เห็นบ้านสักหลัง โดยทั่วไป มักจะเห็นแต่หมู่แมกไม้ที่ขึ้นเต็มไปหมด ปัจจุบัน การเดินทางไปเชียงราย ใช้เวลาไม่ นานเหมือนแต่ก่อน เนื่องจากมีเส้นทางสายใหม่ ที่ตัดจากนครสวรรค์ ผ่านพิษณุโลก อุตรดิตถ์ แพร่ พะเยา แล้วถึงเชียงราย ซึ่งเส้นทางเดิม นั้นจะต้องเดินทางอ้อมไปเข้าจังหวัดตาก ลำปางพะเยา ดังนั้นในการเดินทางครั้งนี้ เพื่อเป็นประหยัดเวลาและค่าน้ำมัน เราจึงเลือก ใช้เส้นทางสายใหม่ เราถึงเชียงรายในเช้าของ วันรุ่งขึ้น ก็เป็นเวลารับประทานอาหารเช้าพอดี รวมระยะทาง ๓๒๐ กิโลเมตร มุ่งสู่เมืองเชียงแสน แดน แห่งอารยธรรม ภาคเหนือ เชียงรายเป็นจังหวัดที่อยู่เหนือสุดของ ประเทศไทย พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่มีการทำ เกษตรกรรม ห่างจากตัวจังหวัดเชียงราย ระยะ ทาง ๒๘ กิโลเมตร ก็จะถึงอำเภอแม่จัน แยกจากแม่จัน รถเราวิ่งมาตามถนนลาดยาง ขนาดสองเลน มุ่งสู่เมืองเชียงแสน ตลอดระยะ ทางสองข้างถนน บ้างก็เป็นที่นาสีเขียวขจีแปลง เล็กบ้างใหญ่บ้าง บางแห่งเห็นเป็นหนองน้ำ มองไปข้างหน้าไกล ๆ เห็นเทือกเขาทะมึน ปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ ก่อให้เกิดความ ไทย ถนนพุท ไชน - พม่า บ้านสบรวก ตอนเขียนเบีย ดอยจอมมิได สามเหลี่ยมทองคำ พระธาตุเขียงเมียง 35 บ้านกู่เต้า (N) อา Swe บ้านทุ่งฟ้าท้าน แม่น้ำโขง ลาว แผนที่เมืองเชียงแสน จ.เชียงราย แม่น้ำ ถนนลาดยาง - ถนนลูกรัง หมู่บ้าน ดอยจัน ยงปรึกษา วัดพระธาตุผาเงา รู้สึกชุ่มชื่นขึ้นมาทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมฆและหมอกในยามเช้าที่ลอยอยู่บริเวณรอบ ๆ ยอดเขา ช่างเป็นภาพที่งดงาม สีขาวคล้าย ปุยนุ่น มองแล้วเหมือนกับว่ามีใครเอาสีขาว ไปทาทับเอาไว้อย่างนั้น ทำให้นึกถึงภาพวาด สีน้ำมันตามพิพิธภัณฑ์หรือตามวัด ระยะ ทาง ๓๑ กิโลเมตร เราก็ถึงที่หมายกันแล้ว ป้ายข้างหน้าตัวโตบอกไว้ว่า“เชียงแสน” เชียงแสน เป็นอำเภอหนึ่งที่อยู่ติดกับ แม่น้ำโขง เป็นอำเภอที่ไม่ใหญ่โตอะไรมากนัก มีที่ว่าการอำเภอ สถานีอนามัย ที่ทำการ เจดีย์ วัด ไปรษณีย์ โรงเรียน สถานที่เหล่านี้ รถเราได้ ผ่านมา จนถึงทางแยกที่ติดกับแม่น้ำโขง ฝั่ง ตรงข้ามเป็นประเทศลาว แต่ไม่เห็นบ้านหรือ ผู้คนเลย นอกจากต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ทั่วไปเท่านั้น เอง ตามริมถนนที่เลียบไปตามแม่น้ำโขง นั้น มีร้านค้าอยู่ติดกันไป แต่ไม่ใช่ตึกที่สูง เหมือนในกรุงเทพฯ บรรยากาศก็ไม่จ้อกแจ้ก จอแจเท่าใดนัก การดำเนินชีวิตของคนในถิ่น นี้ดูจะเรียบ ง่าย สงบ ดูเป็นกันเองมากกว่า ที่เห็นเป็นเช่นนี้เพราะสังเกตได้จากการพูดคุย ติดต่อซื้อขายของกัน ก่อให้เกิดความอบอุ่น มิถุนายน ๒๕๓๑