การเดินธุดงค์ : หน้า 81/124

ายาทเดินธุดงค มิถุนายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org (ต่อจากฉบับที่แล้ว) วันที่ ๒ ของการเดินธุดงค์... เมื่อเสียงกังสดาลแว่วมากลางสายลม เป็นเวลาตี ๓ เศษ พระรูปไหนหนอ ช่างขยัน ตื่นจัง ข้าพเจ้าคิดด้วยความเกียจคร้าน ขอนอนต่ออีกนิดนะ หลวงพี่ตื่นก่อนเถอะ กิเลสในใจเข้าครอบงำต่อไป ข้าพเจ้าเผลอ หลับต่อไปอีกถึงตีสี่ เช้ามืดวันที่ ๑๘ คลีนิค จำเป็นของป้าหมอขายดีมาก มีคนไข้มารอรับ การรักษาตั้งแต่มืด ขณะข้าพเจ้าตื่นมาอยู่ ในกลดมองลอดรุ้งกลดออกไป พระซึ่งเป็นคน ไข้มาขอยาแก้ท้องผูกมั่ง มาขอยาแก้ไข้บ้าง บ้างก็ทำแผลเอง บ้างก็ใช้น้ำมันทาแก้ปวด น่องตลอดเวลา จนถึงเวลาเดินทาง คนไข้ของ ป้าหมอก็ยังมาไม่ขาดสาย ข้าพเจ้าติดอารมณ์ ขันขึ้นมา แหม! ถ้าคลีนิคป้าหมอคิดเงินเหมือน คลีนิคอื่น ป่านนี้ป้าหมอคงรวยแน่ ๆ อันที่จริง จะว่าไปแล้ว ป้าหมอก็รวยมากเหมือนกัน รวย อะไรรู้ไหม ก็รวยบุญไงล่ะ คิดไปแล้วอาการ งัวเงียและโหยของข้าพเจ้าก็หมดไป ข้าพเจ้า ทำใจให้ผ่องใส เอาใจจรดศูนย์กลางกายรับ บุญเต็มที่ แต่ละวันก่อนจะออกเดินทางถ้ามี เวลา ข้าพเจ้าจะใช้ทุกช่วงที่ว่างหลับตานั่ง ภาวนาตลอด เมื่อใจสงบสว่างแล้ว ก็อธิษฐาน ขอบุญจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ ให้ช่วยดูแลเหล่าลูก ๆ ของท่าน ขอให้มีอาหาร ฉันเพียงพอ และอย่าได้เจ็บป่วยกันมากมาย ตลอดการเดินทางที่ข้าพเจ้ากังวลก็เพราะ เรื่องอาหารถวายพระ ๕๐๐ รูป ถ้าไม่มีสาธุชน นำอาหารมาก็อดแน่ ฉันมื้อเดียวด้วย แล้ว เราก็ไม่ได้นำอาหารสำรองมาจากวัดเลย ไปตายเอาดาบหน้าแบบบู๊ลิ้มนั่นแหละ ต้อง อาศัยบุญบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทุกพระองค์จริง ๆ และที่สำคัญ บุญจากการ รักษาศีลกับการปฏิบัติธรรมของพระทุกรูป เท่านั้น จึงจะช่วยได้ วันนี้เริ่มเดินทางค่อนข้างสายคือ ตีห้า ๗๙