ความรักและความผิดหวัง : หน้า 111/124

มิถุนายน ๒๕๖๑ “อาตมาเห็นใจเธอที่เธอกำลังตกอยู่ ในห้วงทุกข์และอยากตาย อาตมาจะไม่ห้ามปรามเธอแต่อย่างใด ตรงกันข้ามจะช่วยให้เธอได้ตาย สมความปรารถนา” เหนือสวยงามนัก เมื่อได้มาเห็นก็สวยจริงสมคำเล่าลือ เมืองกรุงเป็นกำลัง ข้าเจ้าได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณพ่อ เขายังชมข้าเจ้าด้วยว่าสวยมาก ถ้าเขาได้คู่ชีวิตสวยอย่าง ข้าเจ้า เขาจะมีความสุขที่สุดในโลก เขาเป็นคนพูดเก่ง ชมเชยเก่ง เอาอกเอาใจเก่ง ทำให้ข้าเจ้านึกชอบเขาขึ้นมา ทันที วันต่อมาข้าเจ้าได้พบกับประเสริฐอีก เขาพา ข้าเจ้าไปชมภาพยนตร์ ไปรับประทานอาหารตามร้าน ชั้นดี และยังซื้อของขวัญต่าง ๆ ให้ข้าเจ้าด้วย คืนวันหนึ่ง ขณะที่เรานั่งคุยกันอยู่บนหาดทรายฝั่งแม่ปิง เขาก็ คุณแม่ และขออนุญาตท่านไปเที่ยวเมืองกรุง แต่ถูกท่าน ปฏิเสธไม่ยอมให้ไป โดยอ้างว่าเรายังไม่ได้เป็นอะไร กับเขา ไม่ควรจะเดินทางไปพักค้างอ้างแรมกับเขาใน แดนไกล การที่คุณพ่อคุณแม่ห้ามปรามไว้ ทำให้ข้าเจ้า เกิดความไม่พอใจอย่างมาก และได้เถียงท่านว่า ไม่น่าจะ เสียหายอะไรในเมื่อเรารักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่ คุณพ่อคุณแม่ก็เตือนว่า อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเรา การคบคนต้องอาศัยเวลานาน ๆ จึงจะรู้ ตื้นลึกหนาบางของเขา อย่าเพิ่งเชื่อลำพังคำพูดอย่างเดียว เพราะคำพูดเป็นสิ่งที่เสกสรรปั้นแต่งเอาไว้ ใจจริงของเขา อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้ ข้าเจ้ามิได้ต่อล้อต่อเถียงกับ คุณพ่อคุณแม่ แต่ก็ได้คิดแผนการของตนไว้ในใจ ในที่สุดข้าเจ้าก็ได้หนีตามประเสริฐลงไปกรุงเทพฯ โดยมิได้บอกคุณพ่อคุณแม่ เพราะขึ้นบอกท่านก็คงไม่ อนุญาตอยู่ดี ความรักอย่างหลงใหลในประเสริฐบวก สารภาพรักกับข้าเจ้า เขาบอกว่าเขาเกิดรักข้าเจ้าตั้งแต่ แรกพบบนดอย เขาบอกว่าอาจจะเป็นบุพเพสันนิวาส บุญแต่ชาติปางก่อนชักนำมา เขาจึงได้มาพบเนื้อคู่ที่ เวียงเหนือ เขาบรรยายต่อไปว่าชีวิตของเขาจะขาด ข้าเจ้าเสียมิได้ เขาขอความรักจากข้าเจ้า แต่ข้าเจ้ายัง มิได้ออกปากรับรักเขา ทั้ง ๆ ที่โดยใจจริงก็รักเขา เหมือนกัน ข้าเจ้าได้แนะนำให้เขามาพูดกับคุณพ่อคุณแม่ วันรุ่งขึ้นเขาก็มาจริง ๆ พร้อมด้วยของขวัญหอบใหญ่ กับความอยากรู้อยากเห็นเมืองกรุง ทำให้ข้าเจ้าลืมพ่อ คุณพ่อคุณแม่เองก็ชอบนิสัยเขาอยู่มาก แต่ท่านยังไม่ ลืมแม่ ลืมเกียรติยศชื่อเสียง ลืมขนบธรรมเนียมประเพณี ไว้วางใจทีเดียว เกรงว่าจะเป็นเล่ห์เหลี่ยมของคนเมืองใต้ ลืมภาวะฐานะของตัวเอง ลืมทุกสิ่งทุกอย่างหมดสิ้น เพราะเคยได้ยินได้ฟังมามาก ท่านแนะประเสริฐว่า ความรักทำให้ตาบอด เป็นความจริงแท้ทีเดียว และ ถ้ามีความรักใคร่ในดวงตาจริงก็ขอให้ญาติผู้ใหญ่ เพราะตาอันบอดเพราะความรักนี้เอง ทำให้ข้าเจ้าต้อง ทางกรุงเทพฯ ขึ้นมาจัดการสู่ขอตามประเพณี ท่านยินดี จัดการให้ตามประสงค์ ประเสริฐเห็นด้วยและรับว่าจะ จัดการทันที เมื่อถึงกรุงเทพฯ ความดีของประเสริฐ ตลอดเวลาที่อยู่เชียงใหม่ ประสบความผิดหวังความระทมทุกข์จนทำให้คิดอยาก ตายอยู่ในขณะนี้ พอเล่ามาถึงตอนนี้ ดวงตาก็หยุดพูดส่งเสียงร้อง ให้โฮ ๆ ออกมาด้วยความทุกข์ระทมตรมใจ และความ ทำให้ข้าเจ้าหลงรักเขาจนสุดหัวใจ ข้าเจ้าเชื่ออย่าง เสียใจ อาตมาเองก็รู้สึกอัดอั้นตันใจพูดไม่ออก มารดา บริสุทธิ์ใจว่าเขาก็รักข้าเจ้าอย่างจริงใจ เมื่องาน ของเธอน้ำตาคลอหน่วยเอามือลูบหลังลูกสาวเป็นการ สงกรานต์ผ่านพ้นไป เขาบอกข้าเจ้าว่าเขาจะต้องกลับ ปลอบโยน บิดาของเธอเบือนหน้าหนีแล้วก็พูดออกมาด้วย บ้าน เพราะครบกำหนดลางานเขาแล้วจะต้องรีบกลับไป ทำงาน เขาได้ออกปากชวนข้าเจ้าไปเที่ยวเมืองกรุงด้วย เขาได้พรรณนาถึงความหรูหราโอ่อ่าของเมืองกรุงให้ ข้าเจ้าฟัง ทำให้ข้าเจ้าหลงใหลใฝ่ฝันอยากจะไปเห็น เสียงสั่นเครือ “ถ้าเชื่อพ่อเสียตั้งแต่แรก ก็คงไม่เป็นอย่างนี้” อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org ๑๐๙