การเดินธุดงค์และการทำบุญ : หน้า 83/124

เป็นบรรยากาศแบบไทย ๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง รวมทั้งประชาชนแถบนี้ก็แต่งตัวเป็นคนไทยสมัย โบราณ คือนุ่งผ้าลายโจงกระเบนสวมใส่เสื้อ ทรงกระบอก ที่ยิ่งกว่านี้คือความมีน้ำใจของ ประชาชนแถบนี้ที่มีความเลื่อมใสในพระรัตน ตรัยเป็นอย่างยิ่ง ครั้งแรกในจุดนี้ ข้าพเจ้ากังวลเรื่อง อาหารถวายพระมาก นอกจากกัลยาณมิตร อยุธยาแล้วก็มีแขวงการทางอยุธยา และ ได้บอกบุญชาวตลาดวังน้อยร่วมด้วย การณ์ จำเป็นข้าพเจ้ารวมทั้งคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันเค้นออก มาจนได้ เพื่อช่วยการเดินธุดงค์ครั้งนี้ให้ สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เมื่อพระเดินมาได้ไม่นานนัก ก็ได้ยิน เสียงลอยตามลม บอกให้สาธุชนออกมาต้อนรับ พระ และร่วมทำบุญ เสียงนั้นเป็นเสียงของ ทายกของวัดศรีประชานั่นเอง วัดศรีประชา อยู่ทางซ้ายมือขอบถนน ทางเข้าวัดเป็นร่องยก สูงขึ้นมา มีทิวสนสองข้างทางร่มรื่น ช่วงนี้ผืนนา อยู่ต่ำกว่าถนนมาก วัดอยู่ด้านในริมคลอง โรงเรียนวัดอยู่ซ้าย พระอุโบสถโดดเด่นอยู่ ด้านขวา ศาลาการเปรียญทรงไทยหลังใหญ่ มากอยู่ตรงกลาง มีท่าสรงน้ำริมคลองด้าน ซ้ายมือ มีบันไดลงท่าน้ำด้วย เมื่อพระมาถึงก็ได้เห็นภาพที่ประทับใจ คือนักเรียนตัวน้อย ๆ มาเข้าแถวตามแนวสน ๒ ฝั่งทางเข้าวัด ยืนคอยต้อนรับพระ โดย การพนมมือไหว้พระ และพระภิกษุสงฆ์ ๒๓ รูปของวัดก็มาต้อนรับพระธุดงค์ของเราด้วย เวลาฉันท่านก็มาฉันรวมด้วย บริเวณที่เตรียมไว้สำหรับปักกลด คือ ข้าง ๆ พระอุโบสถเป็นที่โล่ง ๆ ไม่มีร่มเงา เลยแม้แต่น้อย แสงแดดที่แผดกล้ามากมาย อะไรอย่างนี้ ข้าพเจ้านึกถึงบุญทุก ๆ อย่าง เท่าที่จะนึกได้ พร้อมทั้งอาราธนาบุญอัน มหาศาลของหลวงพ่อทั้งสองให้ช่วยลูก ๆ ของ ท่านด้วย อากาศร้อนเหลือเกิน แต่ที่นี่ก็มีสิ่ง ชดเชยอยู่อย่างหนึ่ง คือมีศาลาการเปรียญ ทรงไทยแบบโบราณ มีใต้ถุนสูงและกว้างขวาง จุคนได้เป็น 9,000 คน ศาลานี้ใช้ได้สารพัด ประโยชน์คือ ฉันภัตตาหารและปฏิบัติธรรมใน ตัวเสร็จ วัดนี้แปลกมากมีกุฏิทุกหลังเป็นทรง ไทยล้วน ตั้งเรียงรายอยู่ริมคลอง มีท่าลง สรงน้ำของพระสงฆ์ สรงได้ครั้งละมาก ๆ ซึ่ง Kalyanamitra.org ปรากฏว่าเรื่องอาหารสมบูรณ์มากต้องเรียกว่า บุญของพระจริง ๆ บุญเป็นอย่างไรนั้น พระ ทุก ๆ รูปที่เดินธุดงค์ในครั้งนี้คงซึ้งอยู่แก่ใจ ชาวตลาดวังน้อยนั้น นำอาหารมาเป็นหม้อ ๆ ศูนย์กัลยาณมิตรอยุธยานำอาหารมา ๓๐๐ ชุด รวมทั้งแขวงการทางอยุธยานำมาสมทบ ด้วย ๒๐๐ ถุง อาหารที่นำมาเลี้ยงเพลพระ ๕๐๐ รูปเสร็จแล้ว ยังมีเหลือเลี้ยงชาวบ้าน ได้ทั้งศาลา แถมยังแจกนักเรียนโรงเรียนวัด เอากลับบ้านอีกด้วยถึงได้หมด ข้าพเจ้านั่ง รับประทานอาหารไป น้ำตาแห่งความปีติก็ ไหลอาบแก้มไปด้วย หลวงพ่อธัมมชโยเคย สอนลูก ๆ ไว้ว่า เมื่อใจของคนเราพบ ความสุขภายในแล้วนั้น บางคนจะมีน้ำตา เย็นไหลออกมา น้ำตานั้นคือน้ำตาแห่ง ความปีติ ข้าพเจ้าเคยผิดหวังเคยเศร้าสร้อย เคยหลั่งน้ำตาแห่งความไม่สมหวังมามากต่อ มาก แต่คราวนี้ลูกได้พบน้ำตาแห่งความปีติ น้ำตาแห่งความสมหวังแล้ว ท่านผู้อ่านเคยพบ บ้างหรือยัง พบแล้วมีแต่ความสุขความเย็นกาย เย็นใจที่เรียกว่าความปีติเป็นอย่างนี้นี่เอง เสร็จแล้วข้าพเจ้ากล่าวคำอนุโมทนาบุญ กับเหล่ากัลยาณมิตรด้วยน้ำตานองหน้า ส่วน เขาเหล่านั้นก็มาอนุโมทนาบุญกับข้าพเจ้า ที่ชี้แนะหนทางในการสร้างมหาทานบารมีให้ กับพวกเขา แม้วันคืนจะล่วงไปนานเท่าใด ภาพการทำบุญสร้างบารมีของชาวบ้าน และกัลยาณมิตรเหล่านี้ จะยังติดตาตรึงใจ ของข้าพเจ้าและพระทุกรูป ที่สำคัญคือ ๘๑