การทำบุญและพิธีกรรม : หน้า 73/124

ที่คิดแล้วทำให้ฉุกใจมากก็คือ หนังสือ ค่ารับดาราที่ใช้ค้นคว้าศึกษามามากมายนับ ไม่ถ้วนนั้น ส่วนใหญ่จะถูกเขียนขึ้นมาด้วยบุคคล เพียงคนเดียว หรือหากเขียนเป็นกลุ่มเป็นทีม มากที่สุดก็ประมาณ ๕-๖ คนเท่านั้น แต่พระไตรปิฎก ที่มาของหนังสือชุด พระสูตรและอรรถกถาเล่มนี้ กลับเป็นหนังสือ หรือคัมภีร์ เพื่อรวบรวมพระธรรมคำสั่งสอน จากพระโอษฐ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดย พระอรหันต์จำนวนมากถึง ๕๐๐ รูป “จงใจค่ะ ไม่ใช่บังเอิญ หนูอยากให้พี่ โรจน์นึกถวายข้าวตามหลวงพ่อได้ง่าย ๆ” “คุณนาพูดอะไรนะ ผมได้ยินไม่ถนัด” สนธิซึ่งอยู่ในชุดขาวเรียบร้อยแล้วโผล่หน้าออก มาดาม “เปล่าค่ะ นากำลังคุยกับพี่โรจน์ เรื่องพิธีทำบุญในวันนี้” นรีพูดพลางหัวเราะ “พ่อยังไม่เสร็จหรือสนธิ ทาน นั่งสมาธิแผ่เมตตา กล่าวคำอธิษฐาน กำหนดโครงการใช้บุญ และสวดมนต์ทำวัตร เย็น” สนธิลำดับพิธีทั้งหมดที่จะมีในวันนี้ ให้ผมทราบอย่างละเอียด ระหว่างประกอบพิธีบุญผมมีอาการ แปลก ๆ เกิดขึ้นสองครั้ง ช่วงเช้าครั้งหนึ่งและ “เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวก็คงออกมา วันนี้พี่ โรจน์ตื่นเช้าเป็นพิเศษนะครับ” ช่วงบ่ายอีกครั้งหนึ่ง ช่วงเช้า....ขณะเสียงนุ่มนวลกังวานใส ไพเราะของหลวงพ่อท่านเจ้าอาวาส บอกให้ ทุกคนซึ่งกำลังนั่งหลับตาอยู่ เปิดใจเพื่อรับบุญ “...พรต บุญและกุศลอันใดอันเกิด “พี่เข้านอนแต่หัวค่ำ แถมหลับสบาย จากการที่กันได้อ่านหนังสือล้ำค่าชุดนี้ ตลอดคืน ก็เลยตื่นเช้าได้ เอ้อ! พ่อออกมาแล้ว ขอให้พรตมีส่วนร่วมในบุญนี้ จงทุกประ การเถิด..." ครั้งแรกที่นร สนธิ และพ่อ ไปกราบ พระที่วัดพระธรรมกายนั้น ผมควรจะเป็น คนหนึ่งที่ร่วมไปด้วย เพราะได้ตกลงนัดหมาย กันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว พอใกล้จะถึงวัน ผมกลับต้องไปราชการต่างจังหวัดอย่างกะ ทันหัน และอีกหลายครั้งต่อ ๆ มา ผมก็ถูก ความบังเอิญดึงตัวไปที่อื่น ผมจึงอธิษฐานด้วยจิตตั้งมั่นว่า วันที่ ๕ มกราคม ๒๕๒๙ ผมจะต้องไปวัดพระ ธรรมกายกับครอบครัวให้ได้ วันนี้เป็นวันอาทิตย์ต้นเดือนแรกของ เดือนมกราคม และเป็นวันประกอบพิธีบุญประ จ่าเดือนครั้งแรกของปี พ.ศ. ๒๕๒๙ ผมตื่นแต่เช้าช่วยนำข้าวสาร น้ำปลา น้ำตาล วุ้นเส้น อาหารกระป๋อง ข้าวสวย ต้ม ข่าไก่ และดอกกล้วยไม้สีขาว ไปใส่ท้ายรถ ให้น “บังเอิญจังเลยนะ นาทำของโปรดพี่ ไปวัดพอดี” ผมพูดขณะที่นกำลังจัดของวาง ให้เรียบร้อย มิถุนายน ๒๕๓๑ ขึ้นรถกันเถอะเรา” อาจเป็นเพราะว่าได้พักผ่อนเต็มที่ ได้เห็น ท่าทางเปี่ยมสุขของพ่อและน้องรวมทั้งน้องเขย ด้วย ตลอดจนมาถึงวัดแล้วเห็นคนหมู่มากแต่ง กายชุดสีขาวซึ่งตัดเย็บอย่างสุภาพ บางแบบก็ เหมือนกัน อยู่กันอย่างสงบมีระเบียบในอาคาร มุงแฝกหลังมโหฬาร ทั่วทั้งบริเวณก็สะอาดสะ อ้าน ใจของผมจึงเปิดกว้างเบิกบานพร้อมที่จะ รับรู้รับฟัง และรับเอาสิ่งดีงามทั้งหลายไว้ “ปกติทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน หลวงพ่อ ท่านเจ้าอาวาสจะมาเป็นองค์ประธานในพิธี มีสวดมนต์ทำวัตรเช้า นั่งสมาธิ ท่านจะสอน วิธีนั่งสำหรับผู้มาใหม่ทุกครั้ง แนะวิธีการวางใจ ให้เป็น ให้ถูกส่วนพร้อมกับให้กำลังใจเป็น อย่างมาก แล้วก็มีพิธีกล่าวคำถวายข้าวพระ นั่งสมาธิเพื่อรับบุญจากการถวายข้าวพระ กล่าวคำอาราธนาศีล ๕ รับศีล ๕ กล่าวคำ ถวายสังฆทาน รับพรพระ ช่วงบ่ายหลวงพ่อท่านรองเจ้าอาวาสจะ เป็นองค์ประธาน ทุกครั้งก่อนจะเริ่มพิธีท่าน จะสอนแนะสิ่งที่เราควรรู้ควรนำไปปฏิบัติตาม วาระและโอกาสที่เหมาะสม บางครั้งท่านก็ แจ้งข่าวการงานการบุญของวัดให้รู้โดยทั่วกัน จากนั้นก็นั่งสมาธิสักพักจึงเริ่มพิธีถวายที่ดิน สร้างธุดงคสถาน พิธีถวายผ้าป่าและเครื่อง ไทยธรรม พิธีปล่อยปลาให้ชีวิตสัตว์เป็น จากการถวายข้าวพระนั้น ทั้ง ๆ ที่ตายังหลับ ผมกลับเห็นแสงสว่างนวลปกคลุมเหนือบริ เวณวัด ห้อยเป็นสายย้อยลงมา ชี้ปลาย เข้าไปส่องสว่างอยู่กลางห้องของทุกคน มากบ้างน้อยบ้างไม่เท่ากัน ช่วงบ่าย....ครั้นเสียงกังวานชัดเจนของ หลวงพ่อท่านรองเจ้าอาวาสบอกให้ทุกคนตั้ง ใจแผ่เมตตา เพื่ออุทิศส่วนกุศลหรือแบ่งบุญให้ กับบรรดาผู้มีพระคุณต่อตัวเราต่อประเทศชาติ ตลอดจนบรรดาเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย สรรพสัตว์ทั้งปวงที่เคยเกี่ยวข้องผูกพันกับเรา มาในอดีตชาติ ปัจจุบันชาติ และจะได้เกี่ยว ข้องกันต่อไปในอนาคตชาติเบื้องหน้านั้น พลันกลางท้องของผมก็เย็นวาบขึ้นแล้ว แผ่ไอเย็นออกไปรอบ ๆ ไม่สิ้นสุด ช่วง นั้นผมนึกถึงพระขึ้นมาได้จึงอัดบุญทุ่มเท ให้เขาเต็มที่โดยไม่ยั้ง “เอาไปเลยพรต เอา ไปมาก ๆ...” จากนั้นต่อมาความวิตกกังวลเกี่ยวกับ พรต ความแปลกใจสงสัยเกี่ยวกับ “เขา” ซึ่งผม เคยเห็นที่อยุธยาก็พลอยหายไปด้วย ที่นึกไม่ออกเลยในตอนนั้นก็คือ เจ้าของ เสียงที่คอยเดือน คอยให้ความช่วยเหลือทุก ครั้งยามเมื่อผมเกิดปัญหา เธอพอใจเป็นแค่ผู้ให้เท่านั้นหรือ อย่างไร... อ่านต่อฉบับหน้า