ความยากจนและการช่วยเหลือ : หน้า 107/124

ในที่สุด ในที่สุดงานสงกรานต์อันอึกทึกครึกโครม ของนครพิงค์ก็ผ่านไปตามกระแสกาลเวลา นักท่องเที่ยว ต่างถิ่นได้ทยอยกันกลับสู่บ้านเมืองของตนหมดสิ้น แล้ว นครเชียงใหม่ได้กลับสู่จังหวะชีวิตปกติของตนตามเดิม สงกรานต์แห่งชีวิตอันพิลึกพิลั่นของอาตมาก็ผ่านไป เช่นเดียวกัน สิ่งที่ยังเหลืออยู่ก็คือ แผลเป็นบนร่างของ นายปั่น พร้อมด้วยความลึกลับที่ไม่มีใครรู้ นอกจาก อาตมาและสุเทวฤๅษีเท่านั้น แม้แต่ตัวนายปั้นเองก็ ลืมเหตุการณ์นั้นหมดสิ้นด้วยแรงอธิษฐานของฤาษีชรา เขาตอบคำถามของผู้มาซักถามได้แต่เพียงว่า คืนวันหนึ่ง เขานอนหลับเป็นปกติ แต่เมื่อตื่นขึ้นก็พบว่าร่างกาย ของตนเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ไม่ทราบเลยว่ามันเกิดขึ้น ได้อย่างไร อีกสิ่งหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ก็คือความยากจน ของครอบครัวนายปั้น เรื่องนี้ไม่ยอมออกจากจิตใจของ อาตมาไป มันคอยกระตุ้นเตือนความรู้สึกสงสารนี้เอง ได้บังคับให้อาตมาจำต้องกระทำสิ่งที่ตนไม่อยากและ ไม่เคยกระทำมาก่อน เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะช่วยเขา ได้ เพราะเป็นวิธีเดียวที่จะใช้หนี้ความทุกข์มหันต์ที่ เขาได้รับเพราะอาตมาเป็นเหตุ บางทีคนเราก็จำเป็น ต้องกระทำสิ่งที่ขัดกับมโนธรรมของตนเพื่อทดแทนคุณ ของผู้มีคุณ บ่ายวันหนึ่ง หลังจากอำลาประธานสงฆ์และเพื่อน สหธรรมิกในพระอารามแล้ว อาตมาก็สะพายบาตรและ แบกกลดลงจากองค์พระธาตุไปแวะที่บ้านนายปั้น เขา และภรรยาแสดงความประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นอาตมา มิถุนายน ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org ๑๐๕