การเขียนจดหมายถึงยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ : หน้า 102/124

๑๐๐ ตั้งโรงเรียนได้มีทรรศนะและความใฝ่ฝันไว้อย่างไร และเขาได้พยายามทำอะไรบ้าง เขากล่าวถึงขอบเขต ความต้องการและความหวังของโรงเรียน เขาลงท้ายด้วยคำว่า “ฉันให้เงิน ตำแหน่ง หรือชื่อเสียงแก่ท่านไม่ได้ ทั้งสองสิ่งแรกท่านมีอยู่ แล้ว ส่วนสิ่งสุดท้ายนั้นจากตำแหน่งและงานที่ท่าน ทำอยู่ ท่านจะบรรลุผลสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย สิ่งเหล่านี้ และฉันขอเสนอสิ่งมา ฉันขอให้ท่านสละมันเสีย แทน คือ งานหนัก-งานหนัก-งานซึ่งจะทำให้ ประชาชนพ้นจากความตกต่ำ จากความยากจน และความปล่อยให้เสียไปเปล่า มาเป็นมนุษยชาติ ที่สมบูรณ์” สี่วันต่อมา ขณะที่อยู่ในห้องทดลอง ยอร์ชได้รับ จดหมายนั้น เขารู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่ก่อนเปิดซอง เขาเคย ได้รับจดหมายน้อยฉบับ และฉบับนี้เขาเห็นเป็นจดหมาย ที่มาจากรัฐห่างไกล เขาอ่านจนจบโดยปราศจากอาการ เคลื่อนไหว อ่านแล้วเขาไม่พูดจาจนคำเดียว แต่ออกจาก ห้องแล้วเดินตรงไปยังชายเมือง คนหลายคนได้พบเขา ที่ถนน ต่างก็ยิ้มและก้มศีรษะให้ แต่เขาได้ผ่านไปโดย ไม่สนใจ เมื่อไปถึงที่ที่เขาชอบ เป็นที่ลับตาจากถนนและอยู่ ใกล้ข้างลำธารสายเล็ก เขานั่งลงแล้วควักจดหมายออก มาจากกระเป๋าและอ่านอีกอย่างช้ามาก “เด็กทั้งหลายเดินด้วยเท้าเปล่ามาตั้งหลาย บูเก้อร์ ที. วอชิงตัน สถานบันทัสดี อาลาบาม่า” แล้วสอดกระดาษจดหมายเข้าในซอง ปิดผนึกซองและส่ง ไป เสร็จแล้วกลับมายังห้องทดลองเพื่อทำงาน ยอร์ชไม่พูดเรื่องนี้กับใครเลยเป็นหลายวัน จิตใจ ของเขากำลังยุ่งอยู่กับแผนการขั้นสุดท้าย เขาสำนึก ว่าการจากไอโอว่า สเตต วิทยาลัย ของเขาในขณะนี้จะไม่ เป็นการสะดวกแก่คนอื่นเป็นอย่างมาก และจะคว่ำ โครงการของเขาทั้งหลายเสียได้ เขาได้ใช้เวลานานเป็น ชั่วโมง ๆ สำหรับอธิบายข้อปลีกย่อยแก่ผู้ช่วยของเขา ส่วนทางโรงเรียนทัสคีก็นั้น ได้รับจดหมายที่มี คำสั้น ๆ ว่า “ฉันจะมา” ลงลายมือชื่อ จี. ดับบลิว คาร์เวอร์ นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก ไม่มีวันที่ ไม่มี คำถาม ไม่มีความเห็น ดร. วอชิงตัน รู้สึกเต็มไปด้วย ความรู้คุณและปีติยินดี เขารอคอยอยู่ด้วยความพอใจ ไมล์ตามถนนที่ขรุขระ เด็กเหล่านั้นผอมบางและอยู่ บันทึกรายงานของเขาเสร็จสมบูรณ์และเรียบร้อยดีที่สุด ในเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ท่านคงจะไม่เข้าใจความจน อย่างนี้” ยอร์ชได้ถอนสายตาจากจดหมายแล้วมองดู กระแสน้ำนิ่งในลำธารอยู่ครู่หนึ่ง “คนเหล่านี้ไม่รู้จัก วิธีไถดิน หรือเพาะปลูก หรือเก็บเกี่ยวผล ฉันไม่มี ฝีมือในงานประเภทนี้ ฉันได้สอนเขาให้รู้จักอ่าน และเขียน ให้รู้จักทำรองเท้า ทำอิฐที่ดี และจะก่อ กำแพงได้อย่างไร ฉันให้อาหารแก่เขาไม่ได้ เพราะ ฉะนั้นเขาจึงอดอาหาร เขาได้อ่านตลอดวรรคสุดท้ายนี้ถึงสองเที่ยว ครั้นแล้วเขาก็ควักเอาสมุดพกออกมาจากกระเป๋า ฉีกกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง และเขียนลงไปอย่างหวัด สามคำ แล้วลงลายมือชื่อ เขาถือจดหมายอยู่ในมือแล้ว เดินกลับไปยังหมู่บ้าน เขาหยุด ณ ที่ทำการไปรษณีย์ ซื้อตราไปรษณีย์กับซองจดหมาย จ่าหน้าซองถึง “ดร. ที่เอมส์นั้น คาร์เว่อร์ได้ทำงานอย่างเต็มกำลังเท่า ที่จะทำได้ ในเย็นวันนั้น ขณะที่นายวิลสันจะออก ไปจากที่ทำการ ยอร์ชได้ขอให้หยุดอยู่ก่อน โดยกล่าว ว่า “ฉันขอโอกาสพบท่านสักประเดี๋ยวได้ไหม” เสียงอันเคร่งเครียดของเขาทำให้อาจารย์เก่าและ มิตรสนิทต้องมองดูเขาด้วยสายตาอันคม เขาปิดประตู โดยไม่ปริปากและเข้ามาตามคำขอร้อง ยอร์ชยื่นจดหมาย ให้เขา Kalyanamitra.org มิถุนายน ๒๕๓๑