หัวใจของพระพุทธศาสนา : หน้า 57/124

มิถุนายน ๒๔๓ มนุษย์มีหัวใจเป็นแกนกลางของ ชีวิตฉันใด ศาสนาก็จำเป็น ต้องมีหัวใจเป็นแกนฉันนั้น เพื่อเป็นตัวกำกับให้ทุกอย่างอยู่ในระบบ และมีประสิทธิภาพ หัวใจของ พระพุทธศาสนาก็คือ การไม่ท่าบาป ทั้งปวง การยังกุศลให้ถึงพร้อม การทำจิตใจของตนให้ผ่องใส... “สวยมากลูก เอาไว้บูชาพระคืนนี้นะ เราสวด มนต์พร้อมกัน “ไม่เอา ๆ บุญตั้งใจให้พ่อนะจ๊ะ ส่วนที่บูชาพระมี เรียบร้อยแล้ว พ่อไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ ตอนบุญอยู่บ้าน ตายาย บุญร้อยมาลัยบูชาพระทุกวันอยู่แล้ว พวงนี้เป็น ของพ่อ" นั่นแหละใบบุญจึงสูดดมมาลัยน้ำใจของลูกสาว อย่างสุดซาบซึ้ง แตงไทยที่รัก...ลูกสาวของเราช่าง น่ารักอ่อนหวาน และช่างเอาใจไม่ต่างอะไรจากน้อง เลย “ตอนบุญอยู่นี้ สงสัยดอกไม้ของพ่อจะหมดสวนแน่ เลยจ้ะ” เด็กหญิงหัวเราะน้อย ๆ “ทำไมล่ะลูก” “ก็บุญชอบ บุญเก็บมาร้อยมาลัยทุกวันเลย วันนี้ ร้อยตั้งหลายพวงแน่ะจ้ะ พ่อดูสิจ๊ะ ดอกอะไรแหว่ง ไปบ้าง” เด็กหญิงผายมือไปยังลานไม้ดอกหน้าบ้าน "พ่อไม่รู้หรอกลูก ลูกอยากทำอะไรก็ทำได้ทุก อย่างนะจ๊ะ เต็มที่เลย” “บุญร้อยมาลัยบูชาพระ ร้อยมาลัยให้พ่อ แล้ว ตั้งใจให้ยายสังข์ พอดีเจอคนแก่เก็บผักบุ้งอยู่ในท้องร่อง ข้างทาง ใครก็ไม่รู้น่าสงสารจังจ้ะ บุญเข้าไปคุยด้วย แล้ว เลยให้มาลัยนั่นไปเลย พ่อรู้จักไหมจ๊ะ ผู้หญิงแก่ ๆ ผอมๆ ตัวเล็ก ๆ มีไฝที่แก้มขวา ๆ “อ๋อ! ยายแม้นที่เก็บผักบุ้ง เก็บตำลึงขายนั่นเอง นึกว่าใครเสียอีก ดีแล้วลูกที่รู้จักมีใจเมตตาอย่างนี้ ถ้าเด็ก ๆ เป็นอย่างลูกทุกคน ผู้ใหญ่ในอนาคตก็คงมี น้ำใจต่อกันไม่ข่มเหงรังแกกันเหมือนสมัยนี้ ยายแม้น แกจนมาก สามีแกตายนานแล้ว ลูกเต้าก็มาเจ็บตายไปอีก เมื่อเร็ว ๆ นี้” วๆ “โธ่! ท่าไม่ถึงเคราะห์ร้ายอย่างนั้นจ๊ะ แกคงเหงา แย่เลย มิน่าเล่าแกร้องไห้ใหญ่ตอนบุญให้มาลัย รู้อย่างนี้ บุญคุยกับแกนาน ๆ ก็ดีน่ะซี เผื่อแกจะมีความสุขขึ้นบ้าง นะพ่อนะ บุญกัญญารู้สึกหดหู่ใจ นับแต่มาอยู่ที่นี่ บุญ กัญญาได้เรียนรู้ชีวิตมากขึ้นอีกในหลาย ๆ ด้าน เมื่อครั้งอยู่กับตายายบุญกัญญาเป็นเหมือนนกน้อย ที่อบอุ่นปลอดภัยอยู่เพียงในรวงรัง ไม่เคยรับรู้ถึง สภาพที่อับเฉา ตรอมตรมของชีวิตอื่น โลกรอบตัว ช่างสดใสน่าอยู่ไปหมด เพียงมาอยู่กับพ่อไม่นาน นัก เพิ่งได้รู้จักสภาพชีวิตอื่นเพียงเล็กน้อย ทว่า..... ความรู้สึกที่บังเกิดช่างเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่เสีย เหลือเกิน ในความเป็น “ชีวิต” มีทั้งทุกข์ ทั้งสุข มีทั้งจุดที่อับมืดและสว่างไสว ตั้งแต่นั้นมาบุญกัญญาได้พยายามติดตามพ่อกับ พี่ชายไปนอกบ้านด้วย ในขณะที่ใบบุญกับปัญญา คุณเอาแรงงานและแรงสมองเข้าช่วยงานของท้องถิ่น บุญกัญญาก็ไปวิ่งเล่นกับเด็กอื่น ๆ บางครั้งเธอและ เพื่อนใหม่พากันไปเดินเล่น เมื่อผ่านบ้านไหนที่มีคน แก่ ๆ กับหลานเล็ก ๆ อยู่เฝ้าบ้านเพียงลำพัง บุญกัญญา และพลพรรคจะไม่รอช้าที่จะเข้าไปพูดคุยด้วย บางครั้ง เธอก็เอาหนังสือไปนั่งอ่านให้คนชราและเพื่อน ๆ ฟัง แน่นอนหนึ่งในจำนวนนั้นมีมงคลสูตรคำฉันท์ของพ่อ ครูมงคลอยู่ด้วย และในเวลาเย็น บ่อยครั้งที่ผู้ใหญ่ ผู้ ตรากตรำกับงานในท้องนาจะรู้สึกแช่มชื่นใจ คลายอ่อนล้า เมื่อได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะอ่อนหวานแว่วมาตามลม จากเด็กหญิงที่มานั่งคอยพ่อ และพี่ชายอยู่ใต้ร่มไม้ เมื่อแรกที่ปัญญาคุณและบุญกัญญามาอยู่กับพ่อ ต่างเห็นพ้องต้องกันว่าพ่อของตนมีฐานะยากจน และคง Kalyanamitra.org dd