สุดเส้นทางรัก : หน้า 55/124

สุดเส้นทางรัก ธรรมะในชีวิตประจำวัน โดย กัลยาณมิตรเบญจวรรณ มนัสไพบูลย์ มิถุนายน ๒๕๓๑ บทที่ ๑๓ บันทึกแห่ง ความหลัง สองพี่น้องผู้อุตส่าห์รอนแรมมาเพื่อพบพ่อ ได้ พบพ่อสมความตั้งใจแล้ว ความคาดหวังว่าบุคคลผู้เป็น ที่รักจะต้องเป็นคนดีมีคุณธรรมนั้น ก็มิได้เป็นการหวัง สูงจนเกินไปเลย เพราะเมื่อได้รู้จักพ่อ อยู่กับพ่อระยะ หนึ่งแล้ว ทั้งปัญญาคุณและบุญกัญญาก็ภูมิใจในตัวพ่อ มาก คนในท้องถิ่นทุกคนรักพ่อ พ่อดีต่อทุกคน ช่วย พัฒนาหมู่บ้าน ให้ข้อคิดที่เป็นประโยชน์แก่ชุมชนของ ตนอยู่เสมอ บุญกัญญามีความสุขอยู่กับสวนดอกไม้ของ พ่อ เด็กผู้หญิงเกือบทุกคนรักความสวยงามของธรรม ชาติ โดยเฉพาะธรรมชาติแห่งนี้ได้รวมเอากระท่อมน้อย ท้ายทุ่งอันเคยเป็นดินแดนที่มีความหมายต่อชีวิตของ บุคคลอันเป็นที่รักของเธอเข้าไว้ด้วย บุญกัญญารู้สึก ผูกพันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับดอกไม้ทุกดอก ต้นไม้ ทุกต้น แมลงทุกตัว ฯลฯ วันทั้งวันเธอจะเฝ้าวนเวียน ทักทายกับต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ สวนดอกไม้หน้ากระ ท่อม ผีเสื้อตัวน้อยที่บินร่อนหาน้ำหวานจากดอกนี้ไป ดอกนั้น ยังพลอยรับเอาความละเอียดอ่อนต่อธรรม ชาติของเด็กหญิง จึงวนเวียนเข้ามาใกล้ ให้เธอหยอกเล่น อย่างเบิกบานใจ ทุกเย็นเมื่อใบบุญกับปัญญาคุณกลับจากงานใน ท้องนา บุญกัญญาจะรีบไปรับอย่างดีใจ “เหงาไหมจ๊ะ คนดีของพ่อ” ผู้เป็นพ่อโน้มตัวลง ถามอย่างอ่อนโยน บุญกัญญาส่ายหน้าไปมา ถามพ่อ ด้วยความอาทรว่า “พ่อเหนื่อยมากไหมจ๊ะ” ยังไม่ทันรอฟังคำตอบ เด็กหญิงก็วิ่งขึ้นบ้าน ประคองขันน้ำมายื่นให้พ่อและพี่ ชาย ยามว่างปัญญาคุณจะออกไปกับพ่อ ใบบุญมัก ไปช่วยงานในไร่นาของเพื่อนบ้านสมทบกับคนอื่น ๆ ปัญญาคุณพลอยมีส่วนช่วยในการทำงานทุกครั้งไป เด็กชายจากต่างถิ่นรู้สึกนิยมในความสามัคคีของหมู่บ้าน นี้มาก ทั้ง ๆ ที่ความอุดมสมบูรณ์เทียบกับท้องถิ่นของ ตนไม่ได้ ผู้คนก็มีคนจนมากกว่าคนรวย แต่ทุกคนก็หา เลี้ยงชีพอย่างสุจริต รักใคร่ปรองดอง มีความเอื้อเฟื้อเผื่อ แผ่แก่กัน น้อยคนนักที่จะดำเนินชีวิตแตกต่างไปจากนี้ แต่มิได้ทำตามที่ลูกสาวบอก “วันนี้ทำอะไรบ้างล่ะลูก” พ่อนั่งลงบนตั้งเตี้ย ๆ หน้าบ้าน ในขณะที่ปัญญาคุณเลี่ยงไปอาบน้ำก่อน บุญ กัญญาเดินไปหยิบพวงมาลัยมะลิพวงใหญ่ ห้อยปลาย อุบะด้วยจำปาหอมกรุ่นมาส่งให้พ่อ “บุญร้อยมาลัยให้พ่อจ้ะ พ่อดมสิจ๊ะ จะได้หาย เหนื่อย” ใบบุญพิจารณามาลัยพวงงามนั้นแล้วรับมา Kalyanamitra.org ๕๓