สะพานเชื่อมใจ : หน้า 69/124

สะพานเชื่อมใจ ผู้อ่านส่งมา โดย พ.พ. ต่อจากฉบับที่แล้ว ทันทีที่เข้าไปในห้องพัก ผมก็ใช้ ปลายกรรไกรตัดเล็บค่อย ๆ เลาะห่อกระ ดาษออก อยากจะรู้ว่าพรตอกหนังสืออะไร ให้ผม ประหลาดใจด้วยที่เขาบอกกับทางบ้าน ไว้นานแล้วว่าผมจะมารับเอง เขาลืมส่งข่าวไปบอกผม หรือเจตนาที่ จะบอกด้วยวิธีการประหลาด ๆ อย่างที่เกิดขึ้น เมื่อคืนนี้ ...พระสูตร และอรรถกถา... อะไร กัน พรดอ่านหนังสือในชุดพระไตรปิฎก...ผม นั่งจ้องหนังสือชุดนี้ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ ถูก กร็ง ๆ ๆ ผมเดินช้า ๆ ตรงไปยังโทรศัพท์ยกกระ บอกขึ้นแล้วกรอกเสียงลงไป “ห้อง ๕๐๐ ครับ” “คุณวิโรจน์ ใช่ไหมคะ” “ครับ” “ทางไกลจากกรุงเทพฯ กรุณารับสาย เลยนะคะ" ผมบอกขอบคุณยังไม่ทันจบประโยคก็มี เสียงแทรกเข้ามา “ฮัลโหล ๆ ๆ” “สวัสดีครับ ผมวิโรจน์พูดสาย... พ่อใช่ ไหมครับ” เมื่อจำได้ว่าเป็นเสียงพ่อผมก็รีบ ถามกลับไป “ใช่ โรจน์...ยายนาคลอดแล้วนะ แก ได้หลานชาย- “เมื่อไหร่ครับ” ผมอดที่จะตื่นเต้นไปกับ พ่อไม่ได้ “พักใหญ่นี่เอง เมื่อไหร่แกจะกลับ “มะรืนครับ” “ยายนาพักห้อง ๓๑๑ รีบกลับมาดู หลานเร็ว ๆ นะ พ่อส่งข่าวแค่นี้แหละ ผมห่อพระสูตรและอรรถกถาเก็บไว้ตาม เดิม ความสงสัยเกี่ยวกับหนังสือถูกพักไว้แค่ นั้นเพราะข่าวที่ได้รับจากพ่อ นึกถึงหลานชายแล้วก็อยากจะเห็น หน้า ไม่รู้ว่าจะเหมือนใคร นรีกับสนธิ น้อง สาวและน้องเขยของผมคงดีใจมากที่ได้ลูกชาย คนแรกสมความตั้งใจ นรีเป็นน้องสาวคนเดียวของผม แต่คน ละแม่ คุณแม่ของเธอเสียชีวิตหลังจากคลอด เธอได้ไม่นานเช่นเดียวกับคุณแม่ของผม "ทำไมพ่อไม่แต่งงานใหม่อีกละครับ ผมเคยถามพ่ออย่างนี้เมื่อหลายปีก่อน “แต่งเข้าไปยังไงไหว พ่อแก่แล้ว" “ไม่ใช่ตอนนี้ครับ ผมหมายถึงตอน ที่ผมกับน้องยังเล็ก ๆ อยู่ “ฮือ ใคร ๆ เขาก็ว่าพ่อเป็นคนดวงกิน เมียตอนนั้นไม่มีใครกล้าสบตากับพ่อด้วยซ้ำไป ตัวพ่อเองก็ชักหวาด กลัวว่าขึ้นแต่งใหม่เขา ตายทิ้งลูกไว้ให้เลี้ยงอีกคงแย่เหมือนกัน ว่าแต่ แกเถอะอายุขนาดนี้ควรจะแต่งงานได้แล้ว พ่อช่วยหาให้เอาไหม" มิถุนายน ๒๕๖๑ Kalyanamitra.org ๖๗