การพยาบาลพระอาพาธ : หน้า 84/124

จะติดอยู่ศูนย์กลางกายของพวกเรา จะเป็น เสบียงให้เขาได้สร้างบารมีไปพระนิพพาน ได้ตลอดรอดฝั่ง เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ฝ่ายพยา บาลก็เริ่มรับบุญในการพยาบาลพระอาพาธอีก ส่วนมากจะเป็นโรค “ยางแตก” นั่นเอง พระอาพาธเพิ่มมากขึ้นกว่าวันแรก เพราะวันนี้ ระยะเดินทางไกลถึง ๒๑ กิโลเมตร เราจอดรถ พยาบาลหน้าพระอุโบสถ และหาเก้าอี้นักเรียน มาให้พระนั่งทำแผลจนเก้าอี้ไม่พอ อากาศก็ ร้อนอบอ้าวมาก ทำแผลไปแดดก็ส่องหน้าพระ ไป แย่จริง ๆ เลย ช่วงบ่ายมีพยาบาลจาก สาธารณสุขอยุธยาและ รพ.วังน้อยมาช่วย จึงได้ย้ายจุดพยาบาลมาอยู่ใต้ถุนศาลาการ เปรียญ เมื่อมีพยาบาลมาช่วยเราก็ได้พักบ้าง เพราะเมื่อเหนื่อยมากต่างคนต่างก็จะตามใจ ตัวเอง และต่างก็มีทิฐิ ก็จะมีการกระทบ กระทั่งกันในบรรดาพวกเรามากขึ้น ก็เลยได้ ขันติขึ้นมา อะไรพอจะอดทนก็อดทน แว่วคำ หลวงพ่อทัตตชีโวขึ้นมา “อดทนนะลูก” ทำไป ก็อดทนไป เพิ่งรู้สึกว่าการกระทบกระทั่งกันนี้ อดทนยากจริง ๆ คือ อดทนไปยิ่งเหนื่อย ยิ่งหิว อากาศร้อนอย่างนี้ ยิ่งอดทนมาก เพราะ ต้องอดทนต่อความลำบาก อดทนต่อความ ตรากตรำ คือ อดทนต่อธรรมชาติรอบข้าง มิน่าล่ะ พ่อของพวกเราคือพระสัมมาสัม พุทธเจ้า จึงสรรเสริญคุณธรรมความอดทน ว่าเป็นเลิศรองมาจากปัญญา ข้าพเจ้าเพิ่ง จะมาซึ่งตอนนี้เอง พวกเราเปลี่ยนมาทำงานหนักในช่วง กลางคืน ข้าพเจ้าเป็นห่วงคุณป้ามาก เพราะ อายุ ๕๓ ปีแล้ว นอนดึกทุกคืน กว่าจะนอนก็ ๒ ยามเศษแล้ว ยังมีโรคเก๊าท์ แถมพกอีกด้วย ข้าพเจ้าก็ได้อธิษฐานจิตหลังนั่งสมาธิทุก ๆ คืน ขอให้พระและพวกเราอย่าได้เจ็บป่วยเลย ถ้า ใครเป็นอะไรไปช่วงนี้ก็จะเป็นภาระกับคนอื่น ๆ มาก วันนี้เราได้นำพระภิกษุรูปที่ท่านเป็นลม ไปส่ง รพ.วังน้อย และเขาแนะนำให้ส่งกลับ เย็น ช่วงเวลา ๑๘.๐๐ น. จะเป็นการทำวัตร เย็นและเจริญภาวนาฟังธรรมเทศนาจาก พระอาจารย์ สิ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจอีกสิ่ง หนึ่งในการเดินธุดงค์ครั้งนี้ คือ ความมีวินัย ความมีระเบียบ และความสามัคคีของหมู่คณะ ไม่ว่าเป็นการเข้าแถวเข้าห้องประชุม การฉัน ภัตตาหาร พระ ๔๐๐ รูป จะทำได้รวดเร็วโดย ไม่มีเสียเลย ยามนั่งแถวก็เป็นระเบียบงามตา จะครองผ้าจะนุ่งห่มสบงจีวรในชุดห่มดองก็ ดูสวยงาม ชุดนักรบแห่งกองทัพธรรมดูงามยิ่ง นัก ทั้งงามสง่า ภูมิฐาน สีเหลืองของผ้าจีวร กลืนกันเป็นสีเดียว รวมทั้งกิจวัตร ๑๐ ประการ ของพระภิกษุ ความงามอย่างสงบสำรวม ของท่านยกใจสาธุชนที่ได้พบเห็นได้เกิด ความศรัทธาในพระพุทธศาสนา นี้คือสิ่ง ที่พระท่านได้ให้ตอบแทนญาติโยมโดย ท่านไม่รู้ตัว รวมทั้งข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้า มีความปีติมากแม้เพียงมองชายผ้า ทำให้ นึกถึงเยาวชนคนหนุ่มอื่น ๆ อยากให้เขา เหล่านั้นมีโอกาสมาฝึกระเบียบวินัยอย่าง นี้บ้าง เพราะการพัฒนาประเทศชาตินั้น ไปพักผ่อนที่วัด เราก็ได้ส่งท่านกลับวัดในช่วง คุณธรรมที่เราขาดก็คือ ความมีวินัยของ ๘๒ C คนในชาตินั่นเอง เมื่อเสียงสวดมนต์ได้จบลงในวันนั้น คุณป้าพยอมและข้าพเจ้าได้มีโอกาสสอนน้อง ๆ อุบาสกให้หัดทำแผลพยาบาลพระภิกษุที่ อาพาธกระทั่งเขาเข้าใจและทำเป็น เมื่อมี เวลาว่างข้าพเจ้าก็นั่งภาวนาบางครั้งก็นึก ทบทวนเหตุการณ์ของแต่ละวันที่ผ่านมา ว่าเรา เองมีข้อบกพร่องอะไรบ้าง ไปทำอะไรผิดพลาด มาบ้างและเช็คตรวจศีลของตัวเองทุก ๆ วัน เหมือนพระที่ต้องปลงอาบัติ บางวันขณะที่ จะเหนื่อยและท้อ ข้าพเจ้าจะนึกถึงตัวอย่าง การสร้างบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า การสร้างบารมีของหลวงพ่อธัมมชโย ของ หลวงพ่อทัตตชีโว เพื่อให้กำลังใจตัวเอง ก่อนนอนทุก ๆ คืน นึกแล้วก็มีแต่ความ ชุ่มชื่นใจ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๓๐ วันนี้พระปิ่น เช้าตามปกติคือ ๓ นาฬิกาเศษ ๆ หลังจาก พระสวดมนต์ทำวัตรเช้าแล้ว เวลา ๕.๐๐ น. ก็เริ่มเดินทางจากจุดวัดศรีประชา วังน้อย ไปตามถนนพหลโยธิน เป้าหมายคือ ร.ร. หนองแคสรกิจ ซึ่งอยู่ห่างไปอีก ๑๙ กิโลเมตร ทัศนียภาพตลอด ๒ ข้างทางในวันนี้ มิถุนายน ๒๕๖๑ Kalyanamitra.org