ความรักและหน้าที่ : หน้า 77/124

มิถุนายน ๒๕๓๑ เมื่อความตายมาถึง บุตร หรือ บิดา มารดา อันเป็นที่รักยิ่งก็ต้านทาน ไม่ได้ ญาติทั้งหลาย ก็ต้านทานไม่ได้ แม้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็ช่วยเหลืออะไรไม่ ได้เลย สิ่งที่ทุกคนทำได้ คือเฝ้าดูแต่ อย่างเดียว บัณฑิตเมื่อทราบแล้วจึงไม่ ประมาทในการดำเนินชีวิต ในเรื่องของความรักที่ไม่ใช่รักตนเองของมนุษย์ ไม่มีความ รักใดจะเหนือความรักที่มีต่อพ่อแม่ ผู้เป็นบุพการี หน้าที่และการ กระทำทุกอย่าง ถ้าเป็นไปได้จะเป็นการกระทำเพื่อสนอง ความ สุข ของผู้ให้กำเนิดทั้งสิ้น ข้าพเจ้าเองนั้น มีความผูกพันใกล้ชิดกับคุณพ่อคุณแม่มาก ...มากจนคิดว่า ถ้าขาดท่านชีวิตนี้ของข้าพเจ้าคงหมดความ หมาย และในขณะเดียวกัน ตัวข้าพเจ้าเองนั้นก็เป็นที่รักยิ่งของ ท่าน จนมีความรู้สึกว่าต่างฝ่ายคงขาดกันและกันไม่ได้ ต่อมาคุณพ่อของข้าพเจ้าก็ละจากโลกนี้ไป แต่ข้าพเจ้าก็ยัง ดำรงชีวิตอยู่ได้... ถึงตอนนี้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า...ทุกชีวิตเกิดมาต้องมีจุด หมาย....และคนที่จากไปก็ต้องมีจุดหมายปลายทางเช่นเดียวกัน ในขณะนั้นข้าพเจ้าตั้งใจทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตให้กับคุณแม่ที่ยังมีชีวิต อยู่ ถึงขนาดมีการวางแผนกันระหว่างข้าพเจ้าและคุณแม่ว่าเราจะ อยู่ด้วยกันจนจากกันไปฝ่ายหนึ่ง แต่แล้วคำว่า หน้าที่ และชีวิต เกิดมาต้องมีเป้าหมาย ก็ทำให้ข้าพเจ้าต้องเลือกทางสายใหม่ ท่ามกลางน้ำตาที่นองหน้าของคุณแม่ มนุษย์เรามีหน้าที่มาก คนที่ดีที่สุดคือคนที่ได้ทำหน้าที่ของตนสมบูรณ์ที่สุด แต่ก็เป็นการ ยากที่จะทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ทุกด้าน บางคราวหน้าที่หลาย อย่างมาถึงตัวพร้อม ๆ กัน จะทำพร้อมกันก็ไม่ได้ เพราะตัวคน เดียวจึงจำเป็นต้องละทิ้งหน้าที่บางอย่าง เพื่อทำหน้าที่อีกอย่าง หนึ่งให้สมบูรณ์ ในการนี้เราต้องใช้สติปัญญาวิเคราะห์ว่าอะไรคือ 1 หน้าที่จำเป็นเร่งด่วน ซึ่งจะต้องทำก่อน และอะไรคือความดี 1) อันสูงกว่า หรือสูงสุด ในวัฏสงสาร สัตวโลกต่างพากันกระเสือกกระสนไปในวิถี ทางต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายในชีวิต แต่แล้ว จุดหมายปลาย ทางของเขาก็กลายเป็นจุดตั้งต้นเสียร่ำไป ข้าพเจ้านึกไปถึงก้าวต่อไปของชีวิต คิดทบทวนสถานภาพ และบทบาทที่ข้าพเจ้าจะดำเนินต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะมีสถานภาพ ๗๔