การสร้างโรงเรียนและการสนับสนุนการศึกษา : หน้า 101/124

มิถุนายน ๒๕๓ สอนให้นักเรียนของเขารู้จักทำอิฐ นักเรียนได้สร้างตึกหลัง เป็นอิสระที่คงแก่เรียนอีกผู้หนึ่ง” แรกขึ้น เป็นตึกที่แข็งแรงดี เขาแน่ใจทีเดียว จำเดิมแต่ได้เริ่มต้นครั้งนั้นแล้ว นักเรียนก็พากันมา ร่วมมือกับเขาช่วยกันทำอิฐต่อไป โดยใช้ดินเหนียวที่ อาลาบาม่า คราวนี้ทำเพื่อขาย ต่อมาก็มีนักเรียนเพิ่ม มากขึ้น จึงได้สร้างตึกเพิ่มขึ้นอีกหลายหลัง นายวอชิงตัน เดินทางไปกล่าวสุนทรพจน์หลายครั้ง นำเอาเรื่องโรงเรียน ไปเผยแพร่ไกลและกว้างขวางออกไป และประสบผลสำเร็จ ได้รับความสนับสนุนมากมาย ท้ายที่สุดมหาวิทยาลัย ฮาร์วาร์ดก็มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตแก่เขา แม้หลังจากที่ได้ทนทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนมา แล้วถึงสิบห้าปี เขาก็รู้สึกท้อแท้ใจในวันนี้ งานที่ทำไปแล้วยังได้ผลน้อยมาก เขาบอกแก่ ประชาชนพวกของเขาว่า “จงวางถังตักน้ำของท่านลง ณ ที่ที่ท่านอยู่นั้นๆ (หมายความว่าให้ตั้งหลักฐานลงเป็นที่เป็นทาง อย่าไป ไหนอีก) เขาได้บอกให้พวกเหล่านั้นซื้อที่ดิน ผลิตพืชผล เลี้ยงปศุสัตว์ ส่งเด็กไปโรงเรียน และเป็นพลเมืองที่มี ค่าของสหรัฐ แต่พื้นแผ่นดินขาดความสมบูรณ์เหลือ เกิน ให้ผลผลิตน้อยมาก หมูเลี้ยงซูบผอมจนกระดูกสันหลัง ขึ้น วัวให้นมน้อย เด็กมาโรงเรียนได้รับประทานอาหาร เพียงครึ่งท้อง วิธีปลูกพืชและเก็บเกี่ยวผลก็เก่าล้าสมัย การถือเคล็ดรางและการเชื่อถือเรื่องเก่าแก่มีอิทธิพล าหนด กรรมวิธีของเขา ทั้งนี้ดูเหมือนจะไม่มีทางก้าวไปสู่ความ ต้องการขั้นมูลฐานได้เลย เขาต้องการความช่วยเหลือ ทางการฝึกอบรม ความช่วยเหลือทางวิทยาศาสตร์ อาลาบาม่ากำลังอดอาหาร ประชาชนและพื้นแผ่นดินของ ดร. วอชิงตันยิ้มและพูดเบา ๆ อย่างถ่อมตัวว่า “เราพยายามจะทำหน้าที่ของเรา” “ไม่มีใครเหมือนกับท่านเลย เว้นแต่บุคคลอีกผู้ เดียวเท่านั้น ผู้นั้นคือ ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์” “คาร์เวอร์ คาร์เวอร์” เขากล่าวชื่อทวน “ฉันไม่รู้จัก เขาเลย “เขาเป็นนิโกรที่เชี่ยวชาญเรื่องดินและโรคต้นไม้ สอนอยู่ที่ไอโอว่า สเตต วิทยาลัย” หรือ” “ชาวนิโกร-สอนอยู่ที่ไอโอว่า สเตต วิทยาลัย “เขาเป็นอัจฉริยะแน่ เขาอาจปลูกข้าวโพดบนพื้น กระดานก็ได้” เขาหัวเราะแล้วก็เดินหายไปในกลุ่มคน ตลอดสัปดาห์ต่อมา บูเก้อร์ ที. วอชิงตัน ได้สืบสวน ดูได้เรื่องราวนิดเดียวเท่านั้น แต่ในทำเนียบฉบับใหม่ของ ไอโอว่า สเตต วิทยาลัย มีชื่อหนึ่งในคณะอาจารย์ ว่า “ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ B.S. M.S. เกษตรศาสตร์ และโรคต้นไม้” ในทำเนียบมีกล่าวไว้ด้วยว่า คาร์เวอร์มี หน้าที่ดูแลต้นไม้ นี่เป็นบุคคลที่ ดร. วอชิงตันต้องการ จริง ๆ แต่เขาจะหวังได้อย่างไรว่า คนอย่างนั้นจะยอมมา ทำงานให้โรงเรียนทัสดีก็ เขาแน่ใจว่า คาร์เวอร์คงจะ เป็นคนหนึ่งในพวกนิโกรสองสามคน ที่ใต้เกิดและ เติบโตขึ้นในภาคเหนือและได้เปรียบที่มีอิทธิพลของ ครอบครัวผู้มั่งคั่งช่วยอยู่ตลอดชีวิต เขาสำเร็จการ ศึกษาจากไอโอว่า สเตต วิทยาลัย เขาจะรู้อะไรเล่าใน เรื่องความยากจนและความขาดแคลน ทั้งในเวลานี้เขาก็มี อาลาบาม่ากำลังดำเนินไปสู่ความสูญเสียเปล่าอันไร้ เงินเดือนสูงและอยู่ในตำแหน่งที่มีเกียรติและชื่อเสียง ประโยชน์ ฝนยังตกกระหน่ำลงมา ทำลายปุ๋ยสำลีของต้น ฝ้ายอยู่เรื่อย ๆ เหล่านี้ทำให้ ดร.วอชิงตัน ไม่กล้าที่จะเขียนจดหมายไปถึง เขา ดร. วอชิงตันยิ้มอย่างแห้ง ๆ เขาต้องการคนที่ ดร. วอชิงตันหันผละจากหน้าต่างด้วยความตกลง “ปลูกข้าวโพดบนพื้นกระดานได้” ดินเหนียวของ ใจอย่างหนึ่งและเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงาน เขาตัดสินใจว่า จะเขียนจดหมายไปถึงบุคคลผู้หนึ่ง ครั้งหนึ่งหลายเดือนมาแล้ว ภายหลังการแสดง สุนทรพจน์ของเขาที่ตำบล ซีดาร์ แร๊ปปิดส์ รัฐไอโอว่า (Cedar Rapids, lowa) มีชายคนหนึ่งออกมาจากหมู่ผู้ฟัง มาสัมผัสมือกับเขาพลางกล่าวว่า “ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้สัมผัสมือกับผู้ถูกปล่อย อาลาบาม่าแข็งเหมือนหิน เขาใช้ดินได้แต่เพียงทำอิฐเท่า นั้น ด้วยเหตุหมดหนทางเช่นนี้ เขาจึงลองเสี่ยงเขียน จดหมายไป เขาบอกไปในจดหมายให้ “ผู้ยิ่งใหญ่แห่งภาค เหนือ” (หมายถึงคาร์เวอร์) ทราบเรื่องอาลาบาม่า เรื่อง ทาสซึ่งเวลานี้เป็นอิสระแล้ว เรื่องเด็กซึ่งมีจำนวนมาก มายบนดินแดนส่วนนี้ เขาเล่าเรื่องโรงเรียน เรื่องผู้ริเริ่ม (x ๘๙ Kalyanamitra.org