การนั่งสมาธิและการปฏิบัติธรรม : หน้า 43/124

หลังจากที่พวกเราได้รับประทานอาหาร กันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็รอคอยพระอาจารย์ ที่จะมาสอนการนั่งสมาธิ ขณะที่เรากำลังรอ นั่งธรรมะ ที่ตรงกลางนั้นมีอาสนะว่างอยู่ สักครู่ ก็เห็นชายผ้าเหลืองผ่านมา ก็ได้ยินเสียงว่า “ท่านมาแล้ว ๆ” ทุกคนก็เตรียมพร้อม พร้อมที่จะกราบ เบญจางคประดิษฐ์ รอจนท่านนั่งที่อาสนะ พวกเราก็กราบ พอยังไม่ทันจะเงยหน้าขึ้น มา ก็ได้ยินเสียงพูดเบา ๆ ว่า “โยมอาจารย์จำอาตมาได้ไหม” พอเงยหน้าขึ้นมาก็ร้อง “อ้อ! ท่านไชยบูลย์ นี่เอง” (ได้ยินแต่คนอื่นเรียกท่านธัมมชโย” ก็ เลยไม่รู้) เสร็จแล้วความรู้สึกตอนนั้นว่าหัวใจ มันฟูอย่างไรบอกไม่ถูก ความคิดตอนนั้นก็ วาบขึ้นมาว่า นึกถึงตอนที่จัดแสดงละครให้กับ ยุวพุทธิกสมาคมฯ คุณสมพร เทพสิทธา ได้ชวนให้เข้าไปช่วย ปรากฏว่าในครั้งนั้นได้คัด เลือกตัวแสดงจากโรงเรียนต่าง ๆ เพื่อแสดงเรื่อง “เจ๊กขายเต่า” และที่ครูจำเรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ เพราะว่าไปเปิดแฟ้มเก่า ๆ พบชื่อตัวละคร ไชยบูลย์ สุทธิผล ที่แสดงละครธรรมะ นึก ถึงภาพเก่า ๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง นึกถึง ภาพนักเรียน นักเรียนคนที่เรียนหนังสือเก่ง หน้าตาสะอาดสะอ้าน มีจิตใจมีธรรมะ เป็นสุภาพบุรุษ และบัดนี้ท่านได้บวชอุทิศ ชีวิตในพระพุทธศาสนา ตอนนั้นที่ครูมา บ้านธรรมประสิทธิ์ใหม่ ๆ ก็รู้แต่เพียงว่าท่าน ธัมมชโย ท่านมาจากมหาวิทยาลัยเกษตร ศาสตร์ จบแล้วก็มาบวชอุทิศชีวิตให้กับ พระพุทธศาสนา รู้สึกมันตื้นตันอย่างไรบอก ไม่ถูก เกือบจะเรียกได้ว่า ความรู้สึกมันขนลุก ไปหมด เราก็มานั่งนึกว่า เราเคยเป็นครู บาอาจารย์ก็ให้รู้สึกปีติ ซาบซึ้ง รู้สึกว่าท่าน เป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์กราบไหว้ได้อย่างสนิทใจ และตอนนี้ท่านกำลังมาบวช นี่ก็เป็นการคิดแก้ ปัจจุบันคือ พระอธิการไชยบูลย์ ธัมมชโย เจ้าอาวาส วัดพระธรรมกาย ปัญหาสังคมไปอีกรูปแบบหนึ่ง เลยเกิดความ เลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาในใจอย่างเต็มเปี่ยม และตั้งแต่บัดนั้นก็ได้ช่วยเหลืองานบ้าน ธรรมประสิทธิ์เรื่อยมา ตอนนั้นกำลังคิดที่จะ ก่อสร้างสถานที่ปฏิบัติธรรม ช่วยกันปรึกษา หารือกันว่าจะทำอย่างไรดี ตั้งแต่การขออนุญาต ก่อตั้งสถานที่ที่ปฏิบัติธรรม ทุกคนต่างก็ช่วย เหลือเท่าที่จะทำกันได้มาโดยตลอด ตอนนั้น สมาชิกที่มาปฏิบัติธรรมที่บ้านธรรมประ สิทธิ์ก็เต็มไปหมด ไม่มีที่จะนั่ง แม้แต่บันไดก็ มีคนนั่งเต็มไปหมด ก็เลยเห็นใจว่า น่าจะต้อง ขยายพื้นที่ ต่อมาก็มาสร้างวัดในปัจจุบัน จะทำ ทุ่งนาให้เป็นเขตอาณาบริเวณของวัด ตอน นั้นหลวงพ่อทัตตะยังไม่ได้บวช แต่ช่วยติด ตามงานมาโดยตลอด มีอยู่ครั้งหนึ่งมางาน วันมาฆบูชา จุดมาฆประทีป เห็นคนนั่งอย่าง เป็นระเบียบ เห็นโคมประทีปปักเป็นแถวเป็น แนว และมาดูในรูปภาพก็ได้ประจักษ์ว่ามีคน มากเหมือนเดิมแต่ก่อนเป็นบ้านก็มีคนมาก เดี๋ยวนี้เป็นวัดก็ยังมีคนมาก มากจนเต็มไปหมด จึงเข้าใจว่าทำไมจึงต้องขยายพื้นที่ “หัวหน้าเผ่าอาปา” ระหว่างศึกษาปริญญาโท คณะ School of Edu cation ในมหาวิทยาลัย Texus at Austin ได้ขึ้น ไปเยี่ยมนิคมอินเดียนแดง ที่รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ อเมริกา ปัจจุบันคือ พระเผด็จ ทัตตชีโว รองเจ้าอาวาสวัด พระธรรมกาย เมื่อวัดขยายข้อสงสัย ก็ตามมา แต่ถึงอย่างไร ความจริงย่อมปรากฏ “ความหวาดระแวงสงสัย ที่มีกันต่าง ๆ นานาเรื่องขยายที่วัด จากความดี ก็กลายเป็น ความไม่ดีซะแล้ว สิ่งนี้เราต้องยอมรับว่าเกิดขึ้น ได้ ต้องอาศัยความอดทน ความมุมานะ ที่ จะให้คนเขามาวัดให้มากยิ่งขึ้น ให้เขามา เห็น มาพิสูจน์ด้วยตัวเอง จะไปโจมตีเขาก็ไม่มี ประโยชน์ ครูเองก็ช่วยเป็นทนายแก้ต่างมา โดยตลอด ไม่ว่าจะอยู่ในที่ประชุม ซึ่งเป็นนัก วิชาการระดับสูง หรือญาติพี่น้องก็แทบจะพา ไปวัดหมดแล้ว แล้วก็เข้าใจวัดด้วย แต่อย่างไรก็ตามสิ่งที่น่าสนใจก็คือ ได้ศึกษา ได้ติดตาม ได้ช่วยงานวัดนี้มาตลอด จนกระทั่งถึงบัดนี้ ยังไม่เห็นพระคุณเจ้าองค์ ใดของวัดนี้ประพฤติปฏิบัติในทางที่ไม่อยู่ใน พระธรรมวินัย หรือไม่อยู่ในสมณะสารูป เลย เรื่องนี้พูดได้เต็มปาก เพราะว่าได้สั่ง เกตทุกครั้งที่เข้าไปร่วมกิจกรรมทุกนัด แม้ เมื่อหลวงพ่อธัมมะหรือหลวงพ่อทัตตะขอร้อง ให้ไปช่วยอบรมธรรมทายาทหญิงบ้าง อบรม มารยาทให้เจ้าหน้าที่บ้าง ก็ยินดีรับใช้ ถือว่า รับใช้พระพุทธศาสนา ก็ได้สังเกตตั้งแต่วัด ยังไม่มีกำแพง ไม่มีโบสถ์ ไม่มีอะไรสัก อย่าง มีแต่ตอข้าว จนกระทั่งเดี๋ยวนี้วัด มีครบทุกอย่างภายในอาณาบริเวณใน กำแพงวัด แล้วยังขยายออกไป มีธุดงค สถาน ที่สามารถจะรองรับผู้คนเป็น จำนวนหมื่น จำนวนแสน หรือเป็นสถานที่ ให้พระสงฆ์ทั้งหลายได้มาร่วมกิจกรรม ในวันสำคัญของพระพุทธศาสนา มา ปักกลดอยู่ธุดงค์กัน เห็นรูปแล้วก็น่าตื่นตา ตื่นใจ ยังเอารูปทั้งหลายที่มีอยู่ในปฏิทิน บ้าง ในภาพบ้าง ไปเผยแพร่ที่อเมริกา ในคราว จัดงานวันวิสาขบูชาของวัดธรรมารามที่ชิคาโก มิถุนายน ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org ๔๑