ทั้ง ๆ ที่ตายังหลับ : หน้า 72/124

ทั้ง ๆ ที่ตายังหลับผมกลับเห็น แสงสว่างนวลปกคลุมเหนือ บริเวณวัด ห้อยเป็นสายย้อย ลงมาชี้ปลายเข้าไปส่องสว่าง อยู่กลางท้องของทุกคน มากบ้าง น้อยบ้างไม่เท่ากัน Glo “เกิดอะไรขึ้น... เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร” ผมถามตัวเองทั้งในตอนนั้น และถามซ้ำ ๆ ต่อ มาอีกหลายปี ครั้นภาพนั้นลับหายไปจากสายตา ผม จึงหันกลับมาดูเพื่อนร่วมเดินทางเกือบ ๒๐ คน ในรถ เห็นบางคนกำลังเช็ดกล้องถ่ายรูป เช็ด หน้าเช็ดตาเช็ดเหงื่อ และอีกหลาย ๆ คนบ้างก็ หลับ บ้างก็นั่งคุยกัน สรุปแล้วในรถคันนี้ มีผมเพียงคนเดียว เท่านั้นที่ประสบกับสิ่ง... ไม่คาดคิด... และนั่ง คิดอยู่คนเดียวด้วยความสงสัยว่า “เขา” และ สิ่งที่ผมเห็นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร.... ๔. จิตตังมัน มากจนเกินไป แนะนำไปแล้วจึงถามขึ้นว่า “บอกพ่อแล้วใช่ไหม” “ครับ ท่าทางท่านผิดหวังมาก” “ตอนที่หนูรู้เรื่องจากหมอ หนูยังไม่เสีย ใจมากเท่ากับตอนที่เล่าให้คุณพ่อฟังเลย คุณ พ่ออยากได้หลานมากตามประสาคนแก่ ท่า ไมพี่โรจน์ไม่แต่งงานคะ เพื่อนที่ทำงานของหนู มีสวย ๆ ดี ๆ ตั้งหลายคน พี่โรจน์น่าจะดูๆ ไว้ บ้าง” “ถ้าเผื่อว่าพี่แต่งงานแล้ว บังเอิญมีเหตุ อย่างที่เกิดกับนาหรือเกิดกับพ่อล่ะ...” พูดออก ไปแล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าทำให้น้องสะเทือนใจ “น้องนาพี่ขอโทษ...” นรีส่ายหน้า น้ำตาเต็มเบ้า “หนูไม่ได้โกรธ... ระยะที่ นรี สมธิ และส่วนมากมัก จะมีพ่อด้วย เดินทางไปไหว้พระภิกษุตาม การกันและสนธิเที่ยวตระเวนไป ต่างจังหวัดนั้น ผมได้เริ่มนำหนังสือที่พรด ไหว้พระตามต่างจังหวัด ทั้งขับรถไปเองและ ไปกับรายการทัวร์นั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับ ผม เพราะรู้ว่าทั้งคู่จะต้องหาที่พึ่งให้กับใจที่ บอบช้ำผิดหวังเนื่องจากเรื่องลูก “หนูมีลูกอีกไม่ได้แล้วค่ะพี่โรจน์ หมอ เช็คเลือดของเราสองคนโดยละเอียดแล้ว.... ยืน ของเราไม่เข้ากัน ถ้าปล่อยให้มีอีกก็ต้องเสี่ยง นรีบอกในเย็นวันหนึ่ง ผมหันหน้าไปทาง สนธิซึ่งกำลังมองผมอยู่ก่อนแล้ว ด้วยแววตาที่ ทำให้ผมค่อยรู้สึกโล่งอก “มีไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีนะครับพี่โรจน์ ไม่รู้ จะเสี่ยงให้ร่างกายบอบช้ำให้ผิดหวังแล้วผิด หวังอีกไปทำไม” ผมพยักหน้ารับคำพูดที่หนักแน่นจริงใจ จริงจังนั้นแล้วจึงพูดแนะขึ้นว่า “หาอะไรดี ๆ ทำสิ ไปไหว้พระตาม ต่างจังหวัดอย่างที่พ่อพาไปก็ดี ได้ฟังธรรมะ กับพระดี ๆ จะช่วยให้ไม่เซ็งเศร้ากับตัวเอง ให้ออกมาอ่าน เพียงเปิดหน้าแรกเท่านั้นก็เริ่มคิดถึง พรต อยากจะรู้สาเหตุว่าทำไมพรตจึงซื้อหนัง สือชุดนี้มาอ่าน พออ่านไปได้สักพักก็เปลี่ยน เป็นสงสัย พรตจะเข้าใจเนื้อความในหนังสือนี้ ซึ่งเป็นหัวใจแท้ ๆ ของพระพุทธศาสนาได้มาก แค่ไหน เนื้อความในหนังสือ ทำให้ผมคิดถึง เรื่องราวความเป็นมาตามที่อ่าน แล้วก็หวนมา คิดถึงตัวเอง....ผมสอบบรรจุเป็นข้าราชการได้ ในปีแรกที่จบปริญญาตรี ทำงานไปเกือบ 4 ปีก็ได้ปริญญาโทจากการศึกษามาอีกใบ ปริญญา ๒ ใบ ประกอบกับความตั้งใจทำงาน อย่างจริงจัง จึงทั้งช่วยผลักและดันผมให้เลื่อน ไปรับตำแหน่งที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นได้เป็นผู้ อำนวยการกองในปัจจุบัน นับว่าผมใช้เวลา ค่อนข้างสั้นถ้าเปรียบเทียบกันในระหว่างคน ไม่มีเส้นทั้งหลาย มิถุนายน ๒๕๐ Kalyanamitra.org