ระหว่างนั้นเอง : หน้า 70/124

ระหว่างนั้นเอง ผมก็แว่ว ได้ยินเสียงฝีเท้าช้าง ม้า นับร้อย นับพัน และเสียงคนเดินเท้าอีก นับไม่ถ้วน กำลังมา กับพื้น จู่ ๆ ซากปรักหักพังของ ปราสาท พระราชวัง วัดวา อาราม กำแพงอิฐก็เปลี่ยนไป ทุกอย่างที่เห็นกลายเป็น “อย่าลำบากเลยพ่อ ผมอยู่เป็นโสด อย่างนี้ดีแล้ว ผมไม่ชอบเอาใจใคร” พูดไป แล้วผมก็ชะงัก รู้สึกเสียววูบในใจโดยไม่รู้ สาเหตุ “พูดดีไปเถอะ ระวังตัวอย่าไปหลงรัก ใครก็แล้วกัน พ่อไม่อยากเห็นแกอกหักดอน แก่” อ่านหนังสือได้ไม่กี่หน้าก็รู้สึกง่วง จะฝืนใจอ่านต่อให้จบก็ไม่ไหว จึงเอื้อมมือ ไปปิดสวิทช์ไฟฟ้า พลางพึมพำเสียงดังว่า “พรต...คืนนี้นายจะมาอีกไหม ถ้ากันไม่ รู้สึกตัวก็ปลุกด้วย....” ๓. ไม่คาดคิด กลับถึงกรุงเทพฯ เข้าบ้านอาบน้ำ อาบท่าเสร็จ ผมก็รีบแต่งตัวเตรียมไปทำงาน ตอนบ่าย ตั้งใจว่าจะแวะไปเยี่ยมนรีและไปดู หน้าหลานชายที่โรงพยาบาลก่อน สิ่งสมบูรณ์ งดงาม ทรงคุณค่า รถแล้วไม่รอช้ารีบเดินไปขึ้นลิฟต์ ออกจาก และทรงศักดิ์ ถึงโรงพยาบาลหลังเที่ยงเล็กน้อย จอด ลิฟต์ก็ตรงไปยังห้อง ๓๑๑ ซึ่งประชาสัมพันธ์ บอกว่า "ห้องริมซ้ายสุดค่ะ" ที่ติดไว้ ประตูห้องเปิดอ้าเห็นเลข ๓๑๑ ชัดเจน ผมก้าวอย่างมั่นใจจะเข้าไปข้างใน แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นภายในห้อง มีคนยืนอยู่เกือบเต็ม เสียงฝีเท้าของผมทำให้หลาย ๆ คนหัน หน้ามามองพลางยกมือไหว้ “อะไรกัน” ผม อุทานในใจเมื่อเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้า เหล่านั้น “โรจน์ มาแล้วหรือลูก ยายนา....” พอผมจะแหวกช่องที่ทุกคนเปิดให้ พ่อก็ รีบยกมือเป็นเชิงห้าม “ออกไปคุยกับพ่อข้างนอกก่อนโรจน์” บอกผมแล้วพ่อก็ก้มลงพูดกับนรี “เดี๋ยวพ่อจะ กลับมา ทำใจดี ๆ ไว้ลูก” “เกิดอะไรขึ้นครับพ่อ” ผมถามเมื่อพ่อ ก้าวพ้นประตูห้องออกมา “เดี๋ยวค่อยคุยกัน ออกไปนั่งที่ระเบียง ดีกว่า” พูดพลางพ่อก็เดินลิ่วน้ำหน้าผมไป “หลานชายของแกตายแล้ว” พ่อพูดทันที ที่ผมหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ “อะไรกันพ่อ” ผมอุทานไม่เชื่อหู “แกสิ้นใจไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง เพื่อน ๆ ของยายนารู้ข่าวก็พากันมาเยี่ยมปลอบใจ ทาง โรงพยาบาลขอศพแกไว้ศึกษาจะได้รู้สาเหตุที่ แท้จริง” พ่อพูดพลางกระพริบตาถี่ ๆ “เมื่อวานซืนหมอบอกว่าปอดกับหัวใจ ของแกไม่ปกติ พ่อก็ไม่คิดว่ามันจะร้ายแรง ขนาดนี้ สงสารยายนากับสนธิจริง ๆ...” ผมนั่งฟังพ่อเงียบ รู้สึกเย็นเยือกไปทั้งตัว “หลายสิบปีมาแล้วที่พ่อเสียใจเพราะ แม่ของพวกแกตาย แต่วันนี้พ่อกลับมาเสียใจ เพราะหลานชายของพ่อ ทำไมถึงเป็นอย่าง เสียงรำพึงรำพันอย่างเสียอกเสียใจของ พ่อเหมือนแว่วออกมาจากที่ไกลแสนไกล ที่ซึ่ง เต็มไปด้วยความทุกข์... “เหตุการณ์ไม่คาดคิด ซึ่งจะเกิดกับเรา จะมีอีกมากไหม...” ผมถามตัวเองในใจ ขณะ ที่พ่อเล่าเรื่องเกี่ยวกับหลานชายซึ่งมีโอกาส หายใจได้เพียง 3 วัน ไปเรื่อย ๆ เมื่อผมกับพ่อกลับเข้าไป ในห้องก็เหลือ แต่นและสนธิเพียงสองคน นนอนตะแคงหันหน้ามาทางสนธิ นัยน์ตาบวมแดงของเธอยังเต็มไปด้วยคราบน้ำ ตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย ขณะนั้น ๖๘ Kalyanamitra.org มิถุนายน ๒๕๖๑