การค้นหาความหมายของชีวิต : หน้า 109/124

ด้วยอวิชชาและโมหะ และต้องการแสงสว่างคือ เมื่อขึ้นนั่งบนบ้านเรียบร้อยแล้ว โยมคำแสนก็ พระธรรมของพระบรมศาสดา แม้ตาใจของอาตมา เรียกภรรยาและบุตรอีกสามคนมากราบอาตมา สังเกตดู เองก็ยังมืดมัวด้วยเมฆหมอกแห่งกิเลสาสวะและ ทุกคนมีหน้าตาหม่นหมองทั้งนั้น ทำให้อาตมามั่นใจว่า ต้องการแสงสว่างเช่นเดียวกัน การท่องเที่ยวไปอย่าง ครอบครัวโยมคำแสนคงกำลังตกอยู่ในห้วงมหันตทุกข์ ปราศจากอาลัย ใช้ชีวิตอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพรอัน สงบเงียบ ช่วยในการบรรเทาเมฆหมอกคือกิเลสได้มาก แน่นอน ทีเดียว อาตมาตั้งใจว่าจะพักผ่อนอยู่ที่อารามตีนดอย บอกภรรยา ประมาณ ๒-๓ วันแล้วก็จะจากไป “รีบไปพาดวงตามากราบท่าน ไป” โยมคำแสน “ภรรยาของเขาหายเข้าไปในห้องนอนสักครู่หนึ่ง แล้วก็พยุง “ดวงตา” ลูกสาวคนโตเดินออกมา อาตมา เช้าวันรุ่งขึ้น ทำกิจวัตรเสร็จแล้ว อาตมาครอง จีวรสะพายบาตรเข้าไปบิณฑบาตในละแวกบ้านใกล้ จำเธอได้ดี เพราะก่อนจะขึ้นไปพักผ่อนบนภูเขา ดวงตา อาราม ญาติโยมที่เคยใส่บาตรเป็นประจำต่างดีอกดีใจ ที่เห็นอาตมามาโปรดอีก ทุกคนถามข่าวคราวสุขทุกข์ ตามธรรมเนียม และขอนิมนต์ให้อยู่นาน ๆ โยมคำแสน ซึ่งรู้จักคุ้นเคยกันดี รีบกุลีกุจอลงจากบ้านมานั่งลงยกมือ ไหว้ แล้วพูดขึ้นว่า “แหมมาพอดีทีเดียว ผมกำลังอยากจะพบท่าน” “มีธุระอะไรหรือโยม?” อาตมาถาม “มีครับ ประเดี๋ยวท่านจะทราบเอง ขอนิมนต์ ท่านขึ้นไปบนบ้านก่อน” อาตมารู้สึกไม่สบายใจที่มีคนนิมนต์ขณะกำลัง บิณฑบาต เพราะยังเดินโปรดสัตว์ไม่ตลอดสาย บ้าน อื่น ๆ ซึ่งเคยใส่บาตรมาก่อน เมื่อเห็นอาตมาแต่ไกล อาจจะกำลังเตรียมอาหารไว้ใส่บาตรแล้วก็ได้ แต่เมื่อ สังเกตเห็นใบหน้าอันหม่นหมองเต็มไปด้วยแววแห่ง ความทุกข์ของโยมคำแสนแล้วก็รู้สึกสงสาร เข้าใจว่า แกคงมีเรื่องสำคัญทีเดียว จึงตกลงรับนิมนต์ เป็นคนใส่บาตรให้อาตมาเป็นประจำ สำหรับดวงตา คนนี้ ในขณะที่อาตมาขาดสติสัมปชัญญะ อาตมาเคย เผลอชมเธออยู่ในใจว่า เธอเป็นหญิงสาวที่จัดว่าสวย คนหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่ ร่างสูงโปร่ง ผิวขาว นัยน์ตาหวาน มีเสน่ห์ แต่เมื่อได้สติสัมปชัญญะกลับมาก็พยายาม มองเธอในแง่อสุภะ ในแง่เป็นธาตุ ๔ ขันธ์ ๕ คุมกันเข้า เป็นก้อนทุกข์ มีทวารทั้ง ๙ - เป็นที่ไหลออกแห่งสิ่งปฏิกูล ยิ่งกว่านั้นบิดามารดาของเธอยังเคยบ่นให้อาตมาฟัง เสมอว่า ลูกสาวชอบแต่งตัวนำสมัย การงานไม่เอาถ่าน ชอบคบผู้ชายและใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย แต่อาตมาเห็นว่าเป็น เรื่องของชาวบ้านจึงมิได้เอาใจใส่แต่อย่างใด ดวงตาที่นั่งอยู่ข้างหน้าอาตมาขณะนี้ มีสารรูป ผิดไปจากดวงตาคนก่อนเกือบเป็นคนละคน ใบหน้าของ เธอซีดเซียว ขอบตาเขียวช้ำ ร่างกายผ่ายผอมคล้ายคนที่ กำลังป่วยหนัก เธอก้มลงกราบอาตมาอย่างระทด ระทวย แล้วก็นั่งก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ไม่ขาดระยะ มิถุนายน ๒๕๓๑ ๑๐๗ Kalyanamitra.org