การถวายอาหารและกำลังใจ : หน้า 82/124

ครึ่ง จุดมุ่งหมายต่อไปคือเดินอีก ๒๑ กิโลเมตร จะถึงวัดศรีประชา วังน้อย โดยเดินตามเส้น ทางสายพหลโยธินไปจนถึงกม. ๖๙ พหล โยธิน ผู้รับบุญอาหารเช้าในวันนี้คือพ.ญ. สดใส เวชชาชีวะ มีโดนัทและนมกล่อง พระเดินออกจากวิทยาลัยครูแล้ว จะเดินชิด ซ้ายไปเรื่อยผ่านทุ่งนาที่แห้งผากและกองฟาง สีเหลือง นาน ๆ จึงจะมีต้นไม้สีเขียวให้เห็นสัก ต้น มองเห็นทุ่งนามีแต่ความแห้งแล้งกันดาร เหมือนใจคนที่ขาดความเมตตากรุณามาหล่อ เลี้ยง มันแห้งเหมือนทุ่งนาขณะนี้มีสิ่งรอบข้าง ไม่น่าสดชื่นเลย มีแต่อากาศเท่านั้นที่กำลัง พอดีไม่ร้อนมาก พอเดินมาได้ไม่นานก็ถึงจุด พักฉันอาหารเช้า คือสวนข้างถนนนั่นเอง ตรงกม. ๕๓ ตรงจุดนี้มีทางเดินเข้าหมู่บ้าน และมีทิวสนอยู่ ๒ ข้างทางร่มรื่น พระเดินเลย เข้าไปในแนวสนแล้วก็พักโดยใช้ผ้าพลาสติกปู ข้างทางเดินตรงแนวสนเป็นท้องนามีร่องน้ำพอ วักล้างมือได้ พระฉันเสร็จก็ล้างมือตรงร่องน้ำ ช่างเป็นธรรมชาติจริง ๆ หลวงพ่อเคยสอน ว่าให้เรามองทุกสิ่งตามความเป็นจริง มองไปตามธรรมชาติของมันแล้วพิจารณา ไปเรื่อย ๆ เหมือนขณะนี้ตัวเราเองอยู่ท่าม กลางธรรมชาติจริง ๆ เราพิจารณาไปแล้ว จิตใจเราก็สงบ พอพระฉันเสร็จก็เดินต่อไป อากาศเริ่ม ร้อนขึ้นทุกขณะ เหงื่อเม็ดเล็กเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมา มากมายเต็มใบหน้า และลำคอของพระท่าน บางรูปเอาผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองมารองบ่าซ้ายที่ แบกกลด คงจะเจ็บระบมเพราะน้ำหนักของกลด ที่กดลงเป็นเวลานาน ๆ บางรูปรำคาญรอง เท้าเต็มทนก็ถอดออกเดินเท้าเปล่า รถพยาบาล ที่ข้าพเจ้านั่งวิ่งตามขบวนพระไปช้า ๆ ข้าพเจ้า ดูพระเดินธุดงค์ไปใจก็นึกเสียดายทำไมเราไม่ เกิดเป็นผู้ชายนะ จะได้บวชเป็นพระบ้าง เสีย ดายจริง ๆ ทำไมต้องเป็นเรา พระเดินมาได้ไม่นานก็จะต้องพักอีก ช่วงคือ ร.ร.วิเชียร กลิ่นสุคนธ์ กม. ๖๙ เพราะช่วงนี้เป็นการเดินช่วงยาวและอากาศก็ ร้อนจัด ทางโรงเรียนได้จัดน้ำเย็นถวายพระ ธุดงค์ ใช้เวลาพักประมาณ ๑๕ นาทีก็เดินทาง ต่อไป ช่วงนี้ข้าพเจ้าได้ติดรถนักข่าวมาลง ที่ตลาดวังน้อย เพื่อมาดูอาหารถวายพระว่าพอ เพียงหรือไม่ ขณะรอขบวนพระอยู่ที่ตลาด วังน้อย ข้าพเจ้าเกิดความคิดขึ้นมาว่า ท่าม กลางเปลวแดดอันแผดกล้านี้ น่าจะมีอะไร ถวายพระสักอย่าง เพื่อคลายความร้อนลงบ้าง ขณะนั้นเกือบสิบโมงเศษแล้ว พลันก็นึกถึง น้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ขึ้นมาได้ บุญบันดาลให้ ข้าพเจ้าได้บุญดังใจนึก พอรถพยาบาลของ พระมาถึง เราก็รวบรวมปัจจัยกันซื้อน้ำแข็งที่มี อยู่ทั้งหมดถวายพระแล้วให้อุบาสกยืนเข้าแถว ถวาย พอได้น้ำแข็งก้อน พระมีอาการสดชื่น ขึ้นทันที สังเกตได้จากสีหน้าและแววตาที่ ขอบใจพวกเรา บางรูปบอกว่า แหม ขาอ่อน จวนจะฟังแล้วรู้ไหม น้ำแข็งก้อนเดียวแท้ ๆ ช่วยไว้ บางรูปนำน้ำแข็งห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าสี เหลืองลูบไล้ตามหน้าตาและลำคอ เพื่อ ไล่ความร้อนจัด บางรูปนำไปอมเพื่อความ ชุ่มชื่นใจ และไล่ความเมื่อยล้าออกไป น้ำแข็งก้อน แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย ในยามจำเป็นกลับให้คุณประโยชน์มหา ศาล คือให้กำลังใจพระในการเดินธุดงค์ เป็นอันมาก เหมือนกัลยาณมิตรที่คอยให้ กำลังใจแก่เพื่อนมนุษย์ผู้ที่ท้อแท้สิ้นหวัง ให้มีกำลังใจในการสร้างความดีต่อไป ฉันนั้น ข้าพเจ้าหวนนึกถึงคำพร่ำสอนของ หลวงพ่อทัตตชีโว ที่แนะให้พวกเราเหล่ากล ยาณมิตรเค้นเอาความสามารถในตัวออกมา ใช้งานให้จงได้ จะเป็นงานสร้างความดีหรือ งานเผยแผ่พระพุทธศาสนา เมื่อถึงคราว ๘๐ Kalyanamitra.org