การอ่อนน้อมต่อผู้สูงอายุ : หน้า 11/124

รู้สึกผิดปกติที่สวรรค์อ้างว้างว่างเปล่า ไม่มีใครก็ทรง การอ่อนน้อมต่อผู้สูงอายุ เสร็จแล้ว คิดจะทรมานพระเจ้าพรหมทัตให้สำนึก พระอินทร์จึงเนรมิตกายเป็นชายแก่ ขับเกวียน จึงเสด็จจากไป นับแต่นั้นมา พระองค์ไม่เคย เก่า ๆ ที่บรรทุกทุ่มใส่น้ำมันเปรี้ยงมา ๒ ใบ เกวียน ประพฤติเช่นเดิมอีกเลย ทรงกลับ นั้นเทียมด้วยโคแก่ ๒ ตัว ชายแก่ขับเกวียนอย่าง กลายเป็นราชาที่ตั้งอยู่ในธรรม ทุลักทุเลไปในงานมหรสพแห่งหนึ่งซึ่งพระเจ้าพรหมทัต บำรุงผู้เฒ่าผู้ชรา ประชาชนก็มี ประทับทอดพระเนตรอยู่ด้วย วันนั้นพระองค์ประทับ ความสบายอกสบายใจได้ดูแลพ่อแม่ บนช้างพระที่นั่งที่ตบแต่งอย่างงดงามอลังการ เสด็จ และญาติผู้ชราทดแทนบุญคุณของ เลียบพระนครที่ชาวเมืองจัดตกแต่งบริเวณถนนหนทาง ท่านอย่างเป็นสุข และพากันสรรเสริญ สวยงาม พระเจ้าพรหมทัตทอดพระเนตรเห็นชายชราขับ พระองค์ ..พระเจ้าพรหมทัตได้ ประจักษ์แก่สายตาดังนั้น ก็ตกพระทัย พระพักตร์ ซีดเผือด บังเกิดความ กลัวตาย และนึกเสียใจที่ ด้วยความดีที่พระเจ้าพรหมทัต จนกระทั่งสิ้น ได้กระทำลงไป... เกวียนเก่าเทียมด้วยโคแก่ ขับโขยกเขยกมาก็ตรัสให้ ได้ทำในภายหลัง ราชบุรุษไปนำตัวมา แต่ไม่มีใครมองเห็นเกวียนนั้น พระชนม์ชีพ จึงทำให้พระองค์ได้ เพราะพระอินทร์ทรงให้เห็นเฉพาะพระราชาเท่านั้น กำเนิดเป็นผู้ที่มีสติปัญญา ความ พระอินทร์ขับเกวียนเข้ามาถึงตัวพระเจ้าพรหมทัต สามารถเป็นเยี่ยม เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว แต่กรรมที่ได้ แล้วทุบตุ่มใบหนึ่งสาดน้ำมันเปรียงรดบนพระเศียรของ ทำทารุณกรรมแก่คนแก่มาก่อน ก็ทำให้ต้องมามี พระราชา แล้วทุบตุ่มอีกใบ เทน้ำมันเปรียงรดลงไป รูปร่างเล็กราวกับเด็กเช่นนั้น อีก พระเจ้าพรหมทัตทรงกริ้วมาก รู้สึกอึดอัดขยะแขยง พระพุทธองค์ตรัสว่า และอับอาย ทรงปัดป้องสะบัดน้ำมันที่เลอะพระวรกาย 'ความใหญ่หรือเล็กของร่างกายมิใช่สิ่งสำคัญ ออกเป็นการใหญ่ ดูแต่พญาราชสีห์สิ ถึงแม้จะมีร่างกายไม่ใหญ่โตไป และแล้ว ชายแก่นั้นจึงกลับกลายร่างเป็น กว่าช้าง หรือเนื้อฟาน ก็ยังจับช้างจับเนื้อฟานกินได้ พระอินทร์ พระหัตถ์ทรงวชิราวุธ ประทับยืนบนอากาศ ตรัสคุกคามว่า "ดูก่อน พระราชาผู้ชื่อว่า! ท่านคิดว่าตัวท่านจะ ไม่แก่ละหรือ! ความชราจักไม่มาหาท่านละหรือ! ฮะ ฮะ ฮะ! ท่านมัวแต่เห็นแก่เล่น เอาคนชรามา ทำตาม คนที่ตาย ๆ ไปต้องตกนรกมากมายนับไม่ถ้วน ถ้าร่างกายสำคัญกว่าความสามารถ ช้างหรือเนื้อฟานก็ คงจะฆ่าพญาราชสีห์ได้เป็นแน่ คงจะมีแต่สัตว์เล็ก ๆ เท่านั้นที่กลัวพญาราชสีห์ คนโง่แม้มีร่างกายใหญ่โตก็ไม่ชื่อว่าเป็นผู้ใหญ่ พระลกุณฏกภัททิยะ แม้จะมีร่างกายเล็ก แต่ ทรมานถือเป็นเรื่องสนุก ท่านบีบบังคับให้คนอื่นต้อง ญาณคือปัญญาของท่านมิได้เล็กไปด้วยเลย" พวกที่ยังไม่ตายก็ไม่มีโอกาสตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ อริยสัจ ๔ ให้ภิกษุทั้งหลายฟัง เมื่อจบสัจจะพระภิกษุ ท่านสร้างเวรสร้างกรรมให้เขาแท้ ๆ ทีเดียว เราจะ ขอเตือน! หากท่านยังไม่เลิกทำอย่างนี้อีก เราจะตัดหัว ของท่านเสียเดี๋ยวนี้แหละ!" พระเจ้าพรหมทัตได้ประจักษ์แก่สายตาดังนั้น ก็ตกพระทัย พระพักตร์ซีดเผือด บังเกิดความกลัว ตาย และนึกเสียใจที่ได้กระทำลงไป พระอินทร์เห็น ว่าพระเจ้าพรหมทัตมีพระทัยสำนึกผิด จิตใจอ่อนโยน ลงแล้ว จึงตรัสให้ฟังถึงคุณของบิดามารดา คุณของ เมื่อตรัสดังนั้นแล้ว พระพุทธองค์ทรงเทศนา เหล่านั้นได้บรรลุโสดาบันบ้าง อนาคามีบ้าง บางองค์ ก็ได้เป็นอรหันต์ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงประชุมชาดกว่า พระราชาในตอนนั้น ได้มาเป็นพระลกุณฎก ภัททิยะ พระอินทร์ ได้มาเป็นพระองค์เอง น่าอึด Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๙