ความยากจนและการศึกษา : หน้า 98/124

อย่างสุดซึ้ง มากเสียกว่าให้คนยากจนบริโภคทั้งเดือน ความหลงใหลมัวเมาในเรื่องวัตถุ เรื่องนี้กระเทือนใจอโศกมาก เขา หรือสองเดือน มีมากเกินไป จนเขาลืมความสำคัญ สงสารเด็กหนุ่มทั้งสองแต่ช่วยอะไรไม่ได้ คนยากจนซึ่งซอกแซกอยู่ในมุม ทางด้านจิตใจเสียเกือบจะสิ้นเชิง ปล่อยตน เขาเกิดมาเป็นจัณฑาลเป็นวรรณะที่เสมือน ต่าง ๆ ของประเทศของโลก มีความเป็น ให้ความสำเริงสำราญทางด้านวัตถุจึงไป ถูกสาปจากสังคม ไม่มีโอกาสที่จะยก อยู่ดังกล่าวนี้ ต้องทำงานหนัก อาหาร มาตรฐานความเป็นอยู่เดิมของตนให้สูง | ไม่พออาหารขาดคุณภาพ เมื่อเป็น ไหนแล้ว เป็นการแน่นอนทีเดียวคนที่ให้ ขึ้นได้ ความเป็นอยู่แร้นแค้นอาหารเลว ดังนี้ลองคิดดูเถิดว่าสุขภาพของเขาจะเป็น ความสำคัญแก่วัตถุมากกว่าจิตใจนั้น ไม่มีการศึกษาหรือมีก็น้อยเหลือเกิน อย่างไร เมื่อเจ็บไข้ได้ป่วยก็ได้ยาเพียง จูงไป จนไม่ทราบว่าได้เดินทางไปถึง ถ้ามีโอกาสที่จะคดโกงได้ เขาจะต้อง เลว ๆ หรือบางทีไม่ได้เลย โอกาสใน คดโกง เขายังเชื่อต่อไปว่าคนที่มีโอกาส ป็นความอยุติธรรม เป็น การศึกษามีน้อยเหลือเกิน เงินตรา ทุน จะคดโกงแต่ไม่คดโกงนั้นเป็นคนโง่ ความโหดร้ายของบุคคลบาง เป็นปัจจัยสำคัญยิ่งในการศึกษา เมื่อ เมื่อได้ปล่อยตนให้วัตถุนิยมชักพา กลุ่มที่เห็นแก่ตัว หวงอำนาจ เขาขาดสิ่งนี้เสียแล้ว แม้จะมีสมองดี ไปคลุกเคล้ากับ "ความสุขอันจะต้องอยู่ จึงพยายามยังประชาชนไว้ในความมืด สติปัญญาเฉียบแหลมเพียงใด ก็ไม่อาจ | บนความทุกข์ของผู้อื่นหรือไม่ก็ตาม” เพื่อเขาจะได้แสวงหาความสุขอันเกิดจาก กระทำอะไรได้เสมือนเพชรมณีที่ฝังอยู่ในตม นานเข้ามันยิ่งชักพาให้เขากระหายยิ่งขึ้น นอกจากนี้สายตาของสังคมที่เข้า เขาหาจุดหมายปลายทางของชีวิตไม่พบ ในการตประเทศ คนจัณฑาลและ ใจว่าตนอยู่ใน "ชั้นสูง” ได้พากันมอง ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ใด เหมือนบุคคลหลงเข้า คนยากจนมีชีวิตอยู่อย่างไร ในหลาย ๆ เขาอย่างเหยียด ๆ - เหยียดเสียยิ่งกว่า ป่าลึกหาทางออกไม่ได้ ยิ่งเขาดื่มใน ประเทศนอกจากภารตะก็มีชีวิตอยู่อย่างนั้น สัตว์เลี้ยงในบ้านของเขาอีกเล่า มันเป็น โลกียารมณ์มากเท่าใด ความกระหายก็ คนยากจน มีความเป็นอยู่แร้นแค้น เสมือนหนามแหลมที่พุ่งเข้าเสียบแทงจิตใจ ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น เสมือนการดื่ม อาหารเลวสุขภาพเสื่อมโทรม การศึกษา ของคนยากจนให้ปวดร้าวสุดประมาณได้ น้ำเค็ม ยิ่งดื่มยิ่งอยาก ยิ่งดื่มยิ่งกระหาย มีเลือดเนื้อ มีความ ความเห็นแก่ตัวไปอย่างยืดเยื้อ ต่ำต้อย คนยากจน แม้จะมีคำสอน ซึ่งได้รับถ่ายทอด ที่อยู่อาศัย อย่าพูดถึงว่าจะมี รู้สึก มีความกลัวภัย และมีสัญชาติ กันมาเป็นชั้น 1 ว่า “ผู้ดีคือผู้ที่มี เครื่องประดับประดาด้วยเครื่องเรือนที่ ญาณในการสืบพันธุ์เช่นเดียวกับคนมั่งมี ความประพฤติดี” และ “อาชีพสุจริต เปลี่ยนใหม่อยู่เสมอเลย แม้เพียงหลังคา | ในเนื้อแท้ของคนไม่มีอะไรแตกต่างกัน จะ เป็นอาชีพที่มีเกียรติ” ก็ตาม แต่มนุษย์ และฝาพอคุ้มแดดคุ้มฝนก็ไม่อาจมีได้อย่าง ต่างกันก็เพียงเปลือกนอกเท่านั้น ทำไม ได้ทำใจให้ตรงต่อคำสอนเหล่านั้นแล้ว สมบูรณ์ เครื่องประดับบ้านของคนมั่งมี คนบางคนจึงมองข้ามความจริงเรื่องนี้ไป เพียงใด? สังคมได้มองผู้อดทนอยู่ในสุจริต บางชิ้นมีค่ามากกว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมด เสีย แล้วมาตั้งหน้าตั้งตารังเกียจเดียด แต่ยากจนด้วยสายตาแห่งการให้เกียรติ ของคนยากจนทั้งครอบครัว ฉันท์กันว่านั่นเป็นเจ้าเป็นนาย นี่เป็นไพร่ พอสมควรแล้วหรือ? อาหารการกินมีเพียงข้าวสักถ้วย เป็นบ่าว ตราบใดที่มนุษย์ส่วนใหญ่ยังไม่ ในแง่ที่ถูกต้อง แต่กลับมองผลที่ฉาบฉวย แล้วนำมาตัดสินคุณค่าของตน ให้เกียรติ คนทุจริต คิดมิชอบแล้ว ตราบนั้นสังคม มนุษย์ก็จะต้องตกอยู่ในภาวะ “พิการ” ปลาเค็มสักตัวเขาก็พอยังชีพไปได้มื้อหนึ่ง แม้จะมีศาสนาอยู่หลายศาสนา เข้าใจถึงแก่นแท้ของชีวิต-การกระทำ เขาไม่อยากบริโภคอาหารดีหรือ? เขาไม่ เหมือนกันในโลกที่พยายามวางหลักคำสอน ผลของการกระทำ รวมทั้งคุณค่าของคน มีความรู้สึกอร่อยเมื่อได้รับประทานของ ให้มนุษย์กะเทาะเปลือกออกให้มากที่สุด ที่มีรสเลิศหรือ? หามิได้เลย-ความยากจน เท่าที่จะกะเทาะได้ ให้มนุษย์มีจุดนัดพบ ความไม่มี ทำให้เขาต้องอยู่ในภาวะจำยอม | กันที่ "ศีลธรรม” ให้ถือ “ศีลธรรม” ยอมต่อทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่กำลังกายและ เป็นมาตรการวัดความสูง ความต่ำของ มนุษย์ แต่มีบุคคลอยู่ไม่น้อยพากันเพิก อยู่ร่ำไป อาหารที่คนมั่งมีบริโภคอย่างเพลิด- เฉยต่อคำสอนอันนั้นเสีย และดูเหมือน เพลิน เลี้ยงกันอย่างไม่ต้องเหลียวดู จะมีทรรศนะในทางเหยียด 1 เสียด้วย ภาวะแวดล้อมเพียงมื้อเดียว มันมีราคา ซ้ำไป กำลังใจของเขาจะพอทนได้ อ่านต่อฉบับหน้า ๙๖ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org