ชีวิตของชาวบ้าน : หน้า 115/124

นายเพิ่มพาอาตมาก้มศีรษะสอด | แล้วไปไหนกันหมดล่ะ?” ชายคาเข้าไปนั่งบนพื้น ซึ่งทำด้วยไม้ไผ่ “พ่อเด็กเขาไปดูเขาชนไก่ ลูกชาย สานขัดแตะ ขณะที่เจ้าของบ้านกำลัง ไปกับลูกสาวไปทำงาน ลูกเล็ก ๆ อีก ๒ ถามด้วยความสงสาร "ไปธุระอะไรหรือลุง" อาตมา "ให้มันไปติดต่อกับญาติแถว ๆ ประตูน้ำเกี่ยวกับที่อยู่ที่กิน ผมตั้งใจว่า “ที่ว่าไปทำงานน่ะ งานอะไร?” | เมื่อเจ้าของนาท่านชายที่นาให้สร้างโรงงาน วุ่นวายจัดแจงบ้านช่อง บรรยากาศ คนก็เล่นอยู่แถว ๆ นี้แหละค่ะ” ภายในบ้านมืดสลัว บนฝาด้านหัวนอน มีปฏิทินของห้างขายยาแขวนไว้ ๑ แผ่น อาตมาถามด้วยความสนใจ มีพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัว และรูปภาพขนาดเล็ก | สาวไปทำงานขนดินกับรถขนดินเจ้าค่ะ” แขวนอยู่หลายภาพ มุมห้องด้านตะวัน “แล้วได้ค่าจ้างวันละสักเท่าไหร่?" ออกมีม่านเก่า ๆ ราด ๆ กั้นไว้ เข้า "วันละ ๑๐ บาท ๑๕ บาท ก็จะอพยพเข้าไปอยู่กับญาติในกรุงเทพฯ "ลูกชายไปทำงานก่อสร้าง ลูก ให้ลูก ๒ คนรับจ้างทำงานแบกหามไป ใจว่าจะเป็นห้องนอนของลูกสาวหรือห้อง เท่านั้นแหละค่ะ” เก็บของ ตามฝาด้านตะวันออกมีเสื้อผ้า เก่า ๆ แขวนอยู่เป็นระยะ บนพื้นบ้าน | ไหม?” เกะกะแสดงว่าเป็นครัว "เป็นไงบ้าง พอจับจ่ายใช้สอย ด้านใต้มีเตาไฟและถ้วยชาม หม้อไหวาง "ก็พออยู่กินไปวัน ๆ เจ้าค่ะ ถ้า ไม่เป็นหนี้เป็นสินเขา ก็คงจะพอใช้ เจ้าของบ้านนำขันน้ำอะลูมิเนียม แต่นี่ไม่ยังงั้น ได้มาเท่าไรเอาไปใช้หนี้ เก่า ๆ บุบบิบใส่น้ำมาวางลงข้างหน้า เขาหมด ปีกลายนี้ข้าวไม่ดี ต้องไปกู้ยืม อาตมานั่งพับเพียบลงข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า เงินทองเถ้าแก่เล็งมาใช้ ค่ารถไถทีจ้าง "ขอโทษด้วยนะเจ้าค่ะ บ้านช่อง ไม่ค่อยเรียบร้อย” "ไม่เป็นอะไรหรอกป้า” อาตมาตอบ เขาไถนาก็ยังไม่ได้ให้เขา แต่ก็ยังดีที่มี หลายแรงช่วยกันเจ้าค่ะ" อาตมาจากบ้านที่หนึ่งไปด้วยจิตใจ "ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่มาตรวจบ้านป้าหรอก หดหูอย่างยิ่ง บ้านที่สองเราไปเยี่ยม มี มาดูที่นาก็เลยแวะมาเยี่ยมเยียนเท่านั้นเอง ลักษณะแบบเดียวกับบ้านแรกต่างกันแต่ เพราะฉันได้รับที่นานี้เป็นมรดกจากคุณพ่อ เพียงใช้แผ่นสังกะสีที่ทำจากใบเก่าเป็น ยังไม่เคยเห็น ว่าง ๆ ก็เลยให้นายเพิ่ม ฝาเรือน มีสุนัขพันธ์ไทยผอม ๆ พามาดู” ตัวหนึ่ง ออกมาต้อนรับเราด้วยการเห่าอย่างไม่ค่อย ชายแก่ "อ้อ อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ เมื่อ เต็มใจนัก แล้วก็มีหญิงสาวคนหนึ่งใน คุณพระท่านยังอยู่ ท่านเคยมาดูเสมอ | ชุดผ้าถุงสีดำเสื้อแขนยาวถึงข้อมือสีเดียวกัน แหละค่ะ พูดถึงคุณพระ รู้สึกคิดถึงท่าน” ออกมาเชิญเราเข้าไปในบ้าน หญิงเจ้าของบ้านพูดด้วยเสียงสั่นเครือ เจ้าของบ้านเปลื้องผ้าห่มออกจากตัว พยุง พลางยกมือท่วมหัว “ท่านเป็นคนใจบุญ | กายลุกขึ้นต้อนรับเรา เมื่อนายเพิ่มแนะ สุนทาน สงสารคนยากคนจน ชาวบ้าน นำให้รู้จักอาตมา ชายแก่ยกมือไหว้แล้ว แถวนี้เคารพนับถือท่านเสมือนพ่อแหละค่ะ” กล่าวด้วยเสียงเครือว่า "ผมไม่สบาย "ที่บ้านนี้มีด้วยกันกี่คนละป้า?” หลายวันแล้วเป็นไข้นอนซมอยู่กับบ้าน ไปไหนไม่ได้ ร้อย ร้อย เอ๊ย เอาน้ำท่า "มี 5 คนเจ้าค่ะ มีพ่อเด็กเขา มาต้อนรับคุณท่านเร็วเข้า” ชายแก่เรียก ฉันเอง ลูกชายคนโต ลูกสาวคนหนึ่ง สั่งลูกสาวแล้วพูดต่อไป "ลูกชายเข้าไป และลูกชายเล็ก ๆ อีก 6 คนเจ้าค่ะ” ตั้งแต่วานนี้ ป่านนี้ยังไม่ "รู้สึกว่าเป็นครอบครัวที่ใหญ่พอดูนะ กลับเลย” อาตมาถาม กรุงเทพฯ ตามเรื่อง คงจะพออยู่กินไปวัน ๆ” "ลุงทราบมาจากไหนว่าเจ้าของนา เขาจะขายนา?” อาตมาถามด้วยความสงสัย “เมื่อวันพระก่อน ผมไปวัด ได้ยิน พวกชาวบ้านเขาพูดกัน เขาบอกว่าเมื่อ สิ้นบุญคุณพระแล้วทายาทของท่านก็จะ ขายที่ให้เขาสร้างโรงงาน ทุกคนต่างวิตก กังวลกันทั้งนั้น เพราะไม่ทราบว่าจะไป ทำมาหากินกันที่ไหน อาตมาจากบ้านที่สองไปด้วยหัวใจ หนักอึ้งเป็นสองเท่า อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๐๓