การฝึกจิตให้หยุดนิ่ง : หน้า 61/124

ภาพแสดงที่ตั้งจิตทั้ง ๗ ฐาน ฐานที่ ๑) ปากช่องจมูก หญิงข้างซ้าย ชายข้างขวา ฐานที่ (๒) เพลาตา หญิงข้างซ้าย ชายข้างขวา ฐานที่ ๓) จอมประสาท ฐานที่ 4 ช่องเพดาน ฐานที่ 4 ปากช่องลำคอ ฐานที่ ๗) ศูนย์กลางกายที่ตั้งจิตถาวร ฐานที่ (๒) ศูนย์กลางกายระดับสะดือ ๒ นิ้วมือ ที่ 5 จากนั้น ให้เราเอานิ้วชี้กับนิ้วกลาง วางซ้อนกันแล้วนำไปทาบตรงจุดตัดของ เส้นเชือกทั้งสองสูงขึ้นมา ๒ นิ้วมือ เรียกว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ อันเป็นฐานที่ ตั้งของใจ เราจะฝึกใจของเราให้หยุดให้ นิ่งที่นี่ ที่จุดนี้ ขอให้เรานึกว่ามีดวงกลม ๗ ใสบริสุทธิ์คล้ายเพชรลูกที่เจียระไนแล้ว ไม่มีขนแมว โตเท่ากับแก้วตาของเรา มี ความสว่างใสประดุจเพชรที่ตั้งไว้กลางแดด แล้วตรึกนึกถึงความใสบริสุทธิ์ของดวงแก้ว หยุดอยู่ที่กลางความใสบริสุทธิ์ของดวงแก้ว ฐานที่ ๑ ปากช่องจมูก หญิงข้างซ้าย ฐานที่ (๒) เพลาตา ฐานที่ ๓) จอมประสาท ฐานที่ 4 ช่องเพดาน ฐานที่ 4 ปากช่องลำคอ ชายข้างขวา หญิงข้างซ้าย ชายข้างขวา ฐานที่ ๗) ศูนย์กลางกายที่ตั้งจิตถาวร ฐานที่ 6 ศูนย์กลางกายระดับสะดือ ๒ นิวมิ นั้น พร้อมทั้งภาวนาอย่างละเอียดอ่อน ที่สุด ให้เสียงของคำภาวนาดังออกมา จากจุดกึ่งกลางของดวงแก้ว ต่อเนื่องกัน ไปเรื่อย ๆ ว่า “สัมมา อะระหัง ๆ ๆ” จนกว่าคำภาวนาจะเลือนหายออกไป จากใจ เหลือแต่ภาพดวงแก้วใสบริสุทธิ์ เพียงอย่างเดียว การศึกษาวิชชาในทางธรรม เป็น กิจที่เราควรกระทำพร้อม ๆ ไปกับการ ศึกษาวิชาทางโลก เพราะชีวิตของเรา มิได้มีเฉพาะการทำมาหากินเลี้ยงตนเพียง อย่างเดียวเท่านั้น แต่เรายังจะต้องศึกษา ต่อไปอีกด้วยว่า ทำอย่างไร เราจึงจะมี ชีวิตที่มีความสุข และสามารถช่วยเหลือ ตนเองให้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน ต่าง ๆ ในโลกนี้ได้อย่างสิ้นเชิง การ เจริญภาวนาเพื่อให้ใจหยุดนิ่งจนเข้าถึง ธรรมกาย จึงเป็นกิจที่เราทุกคนควร กระทำตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป กัลยาณมิตร ๕๙