การข้ามแม่น้ำเหลืองและเส้นทางสายไหม : หน้า 48/124

๔๖ กัลยาณมิตร ยานพาหนะที่ใช้สำหรับข้ามแม่น้ำเหลืองก็ หลายครั้งหลายคราวระหว่างชาวจีนจงหยวนและ คือ หยางมีฟะจื่อ” ซึ่งมีรูปร่างที่พิลึกพิลั่น เป็น แพชนิดหนึ่ง ที่ทำด้วยหนังแพะเป่าให้เป็นถุงลม ตัดส่วนหัวและเท้าของแพะทิ้งไป แต่เอาเนื้อและ กระดูกออกโดยไม่ให้หนังเสีย แล้วขูดจนออก บางทีแพขนาดใหญ่ ๆ ต้องใช้หนังแพะหลายตัว แพที่ทำจากหนังหลายพื้น จะแข็งแรงมั่นคงพอที่ จะบรรทุกทั้งวัว ม้า และอูฐเสียด้วยซ้ำไป คน ชาวสั่นเชียงหนู เป็นการรบเพื่อชิงเส้นทางสายไหม รวมทั้งสินค้าอันมีค่าที่ผ่านตามเส้นทางนี้ด้วย กำแพงใหญ่อันลือเลื่องของเมืองจีนในชั้น แรกเริ่มก็สร้างขึ้นเป็นเครื่องปกป้องพวกฮั่น และ เมื่อกำลังของพวกฮั่นเติบโตขึ้น จึงได้ขยายกำแพง นี้ออกไปทางด้านตะวันตก ในที่สุดชาวจีนก็ควบคุมฉนวนเธอได้ตลอด เดินทางแต่โบราณตามเส้นทางสายไหมต้องเคยใช้ ในระหว่างการครองราชของจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ ในปี แพอย่างนี้มาแล้ว ชาวแพที่นี่มีฝีมือในการล่องแพ โดยอาศัย แรงของกระแสน้ำนั่นเอง และสามารถข้ามลำน้ำ ตอนที่เป็นโขดและแก่งได้โดยคัดท้ายแพให้ลอย เฉียงกระแสน้ำไป ทุกวันนี้ ได้มีการสร้างเขื่อนการไฟฟ้า ขนาดใหญ่ขึ้นที่นี่ชื่อว่า เขื่อนหุบเขาหลิวเจียเจี๊ยะ ใช้เวลาสร้างนานถึง ๑๕ ปี นับแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๑ Q ๑๒๗ ก่อนคริสตกาลหรือพ.ศ.๕๒๒ จักรพรรดิอู่ต ได้ยาตราทัพกำาลัง แสนคนเข้าต่อตีข้าศึก ใน การรบครั้งนั้น ชาวจีนจับเชลยศึกได้ถึงหนึ่งแสน ห้าหมื่นคน และมีการปกป้อง ถึงบัดนี้ เส้นทางสายไหมก็ตกมาอยู่ในมือ ของชาวจีนอย่างมั่นคงแล้ว คุ้มกันกันอย่างแข็งแรง มีการจัดตั้งค่ายคูประตู หอรบขึ้นอีก ๔ แห่งตามแนวฉนวนนั้น เหตุผลประการหนึ่งที่จักรพรรดิอู่ที่ทรงห่วงใย มักจะข้ามแม่น้ำเหลืองตรงจุดที่เหนือเขื่อนนี้ขึ้นไป เกี่ยวกับข้าศึกชาวฮั่นมากก็เพราะว่า พวกฮั่นนั้น หลังจากที่สร้างเขื่อนเสร็จ เส้นทางสายไหมส่วน มีม้าที่ดีกว่ามาก ที่เรียกว่า ม้าสวรรค์ตะวันตก ใหญ่ที่ใกล้ลำน้ำก็จมมิดอยู่ใต้น้ำของทะเลสาบเทียม หรือ เทียนหม่า และเหตุผลที่พระองค์ประสงค์ เป็นต้นมา คนเดินทางตามเส้นทางสายไหม ที่เกิดขึ้นใหม่นี้ จะแผ่พระราชอำนาจออกไปทางตะวันตกก็เพื่อที่จะ จากเมืองหลานโจว ออกไปทางตะวันตก จุดที่สำคัญในการข้ามลำน้ำแต่โบราณคือ ได้ครอบครองม้าเหล่านี้นี่เอง ที่บริเวณ ซึ่งหลังจื่อ” ปิงหลิงจื่อเป็นวัดใน ศาสนาพุทธที่สร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ ๔ และ ๕ ๒๘๐ ก.ม. คือเมืองอู่ฮุย เป็นเมืองแรกและเป็น ในสมัยของราชวงศ์เว่ยเหนือ วัดนี้รุ่งเรืองอยู่ เมืองที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาที่มั่นของจีนในฉนวนเหตุ ประมาณ ๑,๐๐๐ ปี นับเป็นระยะทาง ๑,๐๐๐ กิโลเมตรจาก แม่น้ำเหลืองสู่ทิศตะวันตก เส้นทางสายไหมได้ ผ่านไประหว่างช่องแคบเขาเหลียนซานและทะเล ทรายโกบี เรียกว่า ฉนวนเหอซี และดูเหมือนว่า สภาพของเมืองคู่ลุยเท่าที่ยังเหลืออยู่ในทุกวันนี้ก็คือ ประตูป้อมปราการ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๓ ขณะที่สัมพันธภาพ ระหว่างจีนกับสหภาพโซเวียตกำลังเสื่อมโทรม ชาว จีนเริ่มสร้างที่หลบภัยใต้ดิน และในระหว่างการ หมู่ชนที่ทรงพลังมากที่สุดในหมู่ชนเหล่านี้คือ พวก ชุดนั่นเองก็บังเอิญได้พบหลุมฝังศพขุนพลผู้หนึ่งของ ฮั่น ชนเผ่าเร่รอนบนหลังม้าที่ชาวจีนเรียกขานว่า พวกเชียงหนู คนเหล่านี้ครอบครองควบคุมฉนวน นี้อยู่นับตั้งแต่เริ่มต้นราชวงศ์ฮั่นในศตวรรษที่ ก่อนคริสตกาล หรือประมาณ พ.ศ.๒๔๓ ๒ ทุกวันนี้ เท่าที่เห็นได้ในทะเลทรายโกบีที่ กว้างใหญ่ก็คือ ก้อนหินและดินโล่ง แต่ในครั้ง กระโน้นนั้น ที่นี่คือสนามสัประยุทธ์อันดุเดือด ราชวงศ์ฮั่นเข้า ภายในหลุมฝังศพนั้นมีม้าหล่อ ด้วยทองสำริดอยู่ด้วย เท้าทั้งสี่ของมันประดุจจะ โบยบินไปในอากาศ จมูกของมันก็ขึ้นมาเบื้องหลัง ราวกับกำลังร้องเริงร่า กับของมันกำลังเหยียบอยู่ บนนกนางแอ่น กิริยาอาการดังกล่าวนี้ง่ายแก่การ แปลความหมาย กล่าวคือ นี่คืออาขาที่สามารถ ควบไปได้รวดเร็วยิ่งกว่าการโบยบินของนกนางแอ่น