เศรษฐกิจไทยในเชิงพุทธ : หน้า 62/124

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) Last ศรษฐศาสตร์เชิงพุท ปาลูกถาธรรม โดย หลวงพ่อทัตตชีโว ตอนที่ ๒ วิเคราะห์เศรษฐกิจไทยในเชิงพุทธ ถ้าไม่พอแล้วไม่จบ ฆราวาสธรรมทั้ง ๔ คุณผู้หญิงบางคนบอก ฉันจะกินเอาสวย ประการนั้น ก็เป็นเรื่องที่ทำให้คนรู้จักพอ ด้วย ถ้าอย่างนี้มันไม่จบ เครื่องนุ่งห่ม ทั้งนั้น ถ้าไม่ได้คำนึงถึงประโยชน์ใช้สอย วิ่งตาม เนื่องจากปูพื้นฐานมาพอสมควร แฟชั่นเรื่อยไปกี่ชุดก็ไม่พอ ที่อยู่อาศัยก็ คราวนี้ก็เข้าสู่ขอบเขตที่ ๒ ที่ แล้ว ทีนี้เราลองเอาพื้นฐานความรู้นั้น เช่นกัน ถ้ามีกันพออยู่อาศัยให้ชีวิตเป็น กำหนดกันเอาไว้ว่า เป็นการวิเคราะห์ มาวิเคราะห์เศรษฐกิจไทยในปัจจุบันกันบ้าง ไปได้ ทรัพยากรในโลกนี้ก็เหลือพอ เศรษฐกิจไทยในเชิงพุทธ ตอนที่ผ่านมา ก็ต้องยอมรับกันว่า ขณะนี้เศรษฐกิจของ แต่ว่าถ้ามีหลายบ้านทรัพยากรก็ไม่พออีก แล้วเป็นหลักธรรมที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจใน ประเทศไทยในทางโลกดีเหลือเกิน เป็น เหมือนกัน ยารักษาโรค ถ้าเป็นยาเพื่อ พุทธศาสนา ได้เอาหลักฐานต่าง ๆ มา ที่ยอมรับของทั้งโลก แต่ถ้ามองเศรษฐกิจ ให้ดูแล้ว ซึ่งจากหลักฐานเราพบว่า ชีวิต ไทยในเชิงพุทธแล้ว ก็ต้องหยุดคิดกัน คนเรานี้ไม่ใช่มีไว้เพื่อมาหาความสุขจาก สักหน่อยว่าดีจริงมั้ย การกิน การนอน การทำการรวย การใช้ ทรัพย์กันอย่างฟุ่มเฟือย แต่ว่าชีวิตของ ทุกคนมีไว้เพื่อสร้างความดี ส่วนเศรษฐ ทรัพย์หรือทรัพยากรต่าง ๆ นั้น ความจริง ไม่ได้มีอย่างมากมาย ทุกคนจึงควรใช้ เพียงเพื่อให้ชีวิตอยู่ได้ และทำความดีได้ พูดง่าย ๆ ทุกคนจะต้องรู้จักคำว่า "พอ" 50 กัลยา ณ มิตร ภาวะถมไม่เต็มทางเศรษฐกิจ รักษาโรคที่มันมีอยู่ในปัจจุบันนี้ โอเค. จำเป็น แต่ว่าถ้าเป็นพวกยาบำรุง บางที ก็ไม่จำเป็นจะต้องบำรุง แต่ถ้าบางคน บอกฉันจะบำรุงให้สวยให้งามละก็ ไม่ จบเหมือนกัน บางคนเชื่อโฆษณา กินยา ขนานนี้แล้วหน้าจะนวล ตีนกาไม่เกิด จากเหตุการณ์บ้านเมืองที่เราเห็น เชื่อแฮะ แค่ไหนก็สู้ มีคนที่ยินดีที่จะไป ปรากฏอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์ ในข่าว ซื้อมากิน แบบนี้เท่าไหร่ ๆ ก็ไม่พอ โทรทัศน์ เราพบว่า ถ้าพูดกันในเชิงพุทธ ลักษณะที่เป็นอยู่ปัจจุบันนี้ เท่าที่ แล้วละก็ เศรษฐกิจไทยอยู่ในภาวะที่ พบคือ มีคนอยู่ ๒ กลุ่ม กลุ่มหนึ่งมุ่ง น่าวิตก มันกลับกับทางโลก อันนี้ก็เป็น หาความเอร็ดอร่อยจากการบริโภคใช้สอย เรื่องธรรมดาคือ ถ้าที่ไหนเอาแต่คำนึง ปัจจัย ๔ กันอย่างไม่มีขอบเขต จนกระทั่ง ถึงเศรษฐกิจในทางโลกคือ ให้มีการอยู่ สภาพความขาดแคลนในกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ดีกินดี โดยไม่คำนึงคุณธรรมละก็ มัน เกิดขึ้น คือกลุ่มคนยากจน ความเหลือ จะเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าเท่าไหร่ ๆ ก็ เพื่อจนกระทั่งต้องโยนทิ้งในกลุ่มของคนรวย ไม่พอ หรือที่เขาใช้สำนวนว่า ถมไม่เต็ม นี่เองที่เป็นปัญหา ทำให้เกิดการแบ่งคน ความจริงปัจจัย ๔ ที่มีอยู่ ตั้ง ขึ้นมาโดยปริยาย คือกลุ่มเศรษฐีก็มี แต่อย่างแรกอาหาร ถามว่า กินล้าง กลุ่มแรงงาน กลุ่มกรรมกรก็มี แล้วเดี๋ยวนี้ กินผลาญกันอย่างนั้น เท่าไหร่จึงจะพอ กลุ่มคนยากจนก็มีการยกพวกเรียกร้อง สั่งมาเต็มโต๊ะกินไม่หมด คนกินมั่งแบ่ง ขอตั้งแต่ค่าแรง ค่าสวัสดิการโน่น ๆ นี่ ๆ สุนัขกินมั่ง ถ้ากินกันประเภทนี้เรียกว่า ก็ว่ากันไป สหภาพแรงงานก็เริ่มออกโรง กินเอาดัง ไม่ใช่กินเอาอิ่มเอาอร่อย แสดงบทบาท แล้วก็คงจะมีอะไรต่อ Kalyanamitra.org